ตู้วิ๋นเซิงย่อมไม่พอใจกับการจัดการของเซี่ยเซิ่งหลินอยู่แล้ว แน่นอนว่าเธอไม่อยากออกไปอยู่ข้างนอก หญิงตั้งครรภ์อย่างเธออยู่คนเดียวคงไม่ปลอดภัยนัก แต่ตู้วิ๋นเซิงก็รู้ว่าตอนนี้คงถึงขีดจำกัดแล้ว
ไม่เป็นไร ขอแค่เซี่ยเซิ่งหลินยังมีความสงสารลูกในท้องเธออยู่บ้าง เธอก็อาศัยเรื่องนี้ค่อย ๆ เข้าใกล้ตระกูลเซี่ยได้ ขอแค่ไม่ก่อเรื่องไม่สร้างปัญหา ทำตัวว่าง่ายหน่อย ถึงตอนนั้นให้เด็กเรียกปู่เรียกย่าอยู่ทุกวัน เซี่ยเซิ่งหลินกับอวี๋เยวี่ยชิวจะใจแข็งได้จริงหรือ?
“พ่อ หนูจะทำตามที่พ่อจัดการค่ะ แต่ตอนนี้หนูไม่มีเงินติดตัวสักบาท พ่อให้หนูยืมเสบียงสามวันกับค่าเช่าบ้านได้ไหมคะ พอจัดการเรื่องที่พักเรียบร้อย หนูจะรีบไปหางานเสริมทำทันที พ่อ หนูไม่มีทางเลือกจริง ๆ ค่ะ” ตู้วิ๋นเซิงพูดพลางร้องไห้
เซี่ยเซิ่งหลินมองตู้วิ๋นเซิงที่กอดท้องร้องไห้อย่างน้อยใจ กัดฟันแน่น ก่อนจะยอมให้อวี๋เยวี่ยชิวไปหยิบเสบียงกับเงินมาให้
ไม่ให้ก็ไม่ได้ หากไม่ให้ ตู้วิ๋นเซิงคงปักหลักอยู่ที่นี่จริง ๆ อีกอย่างจะปล่อยให้เธออดตายก็ไม่ได้ ในท้องยังมีเด็ก และอย่างไรเด็กคนนั้นก็มีสายเลือดเดียวกับพวกเขา
อวี๋เยวี่ยชิวมองตู้วิ๋นเซิงถือของเดินจากไป ก่อนจะขมวดคิ้วมองเซี่ยเซิ่งหลินอย่างกลัดกลุ้ม “เสบียงกับเงินในบ้านเราก็มีไม่พอใช้อยู่แล้ว ตอนนี้ยังให้เงินไปอีกหลายหยวนแถมเสบียงด้วย ต่อจากนี้จะอยู่กันยังไง เยี่ยนถิงกับเยี่ยนชิงคงยิ่งโกรธแค้นเราเข้าไปใหญ่”
เซี่ยเซิ่งหลินได้ยินแล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้ ลูก ๆ ล้วนเป็นหนี้ จะไม่ดูแลก็ไม่ได้ แต่จะดูแลก็ไม่ไหว