ชิวหลิงฟางเป็นคนอารมณ์ร้อน เขากลัวว่าตอนที่ชิวหลิงฟางพูดจาไม่ดีจะไปกระตุ้นเซี่ยเยี่ยนผิง
ชิวหลิงฟางมองเซี่ยเซิ่งลี่อย่างเยาะเย้ย “คุณแน่ใจเหรอว่าจะพูดออกปากได้ คุณมาหลอกฉันเหรอ” ใครจะไม่รู้ว่าคนแก่คนนี้ใจอ่อนที่สุด
ไม่ใช่ว่าเธอใจร้าย แต่ลูกชายของเธอต้องการงานจริงๆ ถ้าเซี่ยเยี่ยนชูยังอยู่ชนบทต่อไป งานแต่งงานของเขาจะเป็นยังไง ลากไปสิบแปดปี แม้จะกลับเมืองได้ก็กลายเป็นคนแก่ เตรียมใครจะแต่งด้วย
และที่เซี่ยเยี่ยนหลินพูดไว้ถูกต้องมาก นั่นคือเซี่ยเยี่ยนผิงมีภรรยาที่เก่ง มีหลักประกันในชีวิต ไม่ต้องไปชนบท งานจึงไม่ใช่สิ่งจำเป็นของเขาอีกต่อไป
“ได้สิ แน่นอน” เซี่ยเซิ่งลี่ตอบอย่างฝืนใจ
“ไป๊ พรุ่งนี้ฉันจะไปเอง คุณไปให้พ้น วางใจเถอะ ฉันไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล เซี่ยเยี่ยนผิงส่งเงินให้เซี่ยเยี่ยนชูสองร้อยกว่าหยวนในช่วงสองปีที่ผ่านมา ถ้าเขายินดีคืนงาน ฉันจะคืนเงินให้เขาครึ่งหนึ่ง” การคืนทั้งหมดเป็นไปไม่ได้ งานเป็นของครอบครัวพวกเขา แม้แต่การหาคนทำงานแทนก็ยังมีเงิน
“งั้นคุณไปพูดกับเยี่ยนผิงดีๆ เด็คนั้นมีเหตุผล” เซี่ยเซิ่งลี่พูดพร้อมกับจับมือชิวหลิงฟาง
ชิวหลิงฟางกลอกตา “รู้แล้ว ฉันจะกินหลานชายคุณหรือไง”
“ไม่หรอก ภรรยาฉันใจดีที่สุด” เซี่ยเซิ่งลี่รีบตบไหล่และนวดขาให้ชิวหลิงฟาง บริการอย่างดีที่สุด
ชิวหลิงฟางมองเซี่ยเซิ่งลี่ที่พยายามเอาใจเธอ แล้วส่งสายตาเย็นชาให้เขา เซี่ยเซิ่งลี่เห็นว่าชิวหลิงฟางไม่โกรธแล้ว ก็หัวเราะแห้งๆ แล้วเข้าไปใกล้