ตอนพลบค่ำ เซี่ยเยี่ยนผิงเป็นคนแรกที่กลับถึงบ้าน พอถึงบ้านก็ทำหน้าบึ้งนั่งรอเซี่ยเยี่ยนหลินเลิกงาน อวี๋เยวี่ยชิวเห็นสีหน้าหม่นหมองของเซี่ยเยี่ยนผิง อดใจไม่ไหวจึงถามด้วยความเป็นห่วงว่า "เยี่ยนผิง เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?"
เซี่ยเยี่ยนผิงไม่ตอบ นั่งอยู่ตรงนั้นเฉยๆ อวี๋เยวี่ยชิวเห็นแล้วใจหวิวไปหมด
นี่มันเรื่องอะไรกัน ลูกคนรองไม่เคยน่ากลัวขนาดนี้มาก่อนเลย
ไม่นานสมาชิกคนอื่นๆ ของตระกูลเซี่ยที่เลิกงานก็กลับมาถึงบ้าน อวี๋เยวี่ยชิวยังไม่ทันจะพูดอะไร ก็เห็นเซี่ยเยี่ยนผิงคว้าเก้าอี้ตัวหนึ่งขว้างใส่เซี่ยเยี่ยนหลิน
เซี่ยเยี่ยนหลินหลบได้ทันที เก้าอี้กระแทกเข้ากับกรอบประตู ตกลงพื้นแตกเป็นหลายชิ้น
"เซี่ยเยี่ยนผิง นายบ้าไปแล้วเหรอ?" เซี่ยเยี่ยนหลินมองเซี่ยเยี่ยนผิงด้วยความไม่อยากเชื่อ
"ลูกคนรอง เจ้าเป็นอะไรไป จะลงมือหนักขนาดนี้กับพี่ใหญ่ของเจ้าเชียวหรือ?" มองรอยบุ๋มที่ประตูใหญ่ ก็พอจะจินตนาการได้ว่าเซี่ยเยี่ยนผิงใช้แรงมากเพียงใด
นี่คือผลลัพธ์ที่เซี่ยเยี่ยนผิงต้องการ อันที่จริงตอนที่ขว้างเขาจงใจขว้างให้พลาดเป้า สิ่งที่เขาต้องการคือการเอาคืน ไม่ใช่การส่งตัวเองเข้าคุกหรือต้องจ่ายค่าเสียหาย
จะตีคนก็ได้ แต่ตีแรงเกินไปไม่ได้
"พ่อ ผมอยากถามเซี่ยเยี่ยนหลินจริงๆ ว่าผมไปนอนกับเมียเขาจนเขาถูกสวมเขา หรือเขาเป็นศัตรูที่ฆ่าพ่อผม เขาถึงต้องคิดร้ายเล่นงานผมจนไม่ให้ผมมีทางออก" เซี่ยเยี่ยนผิงถามอย่างไม่ไว้หน้า
เซี่ยเซิ่งหลินมองเซี่ยเยี่ยนผิงอย่างงุนงงเต็มหัว พูดอะไรกันเนี่ย ถูกสวมเขา ศัตรูฆ่าพ่อ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?