"เซี่ยเยี่ยนหลิน ฉันบอกนายไว้เลย บางเรื่องไม่ต้องมีหลักฐาน นายก็รู้ ฉันก็รู้ เพราะฉะนั้นนายจะเถียงยังไงก็ไม่มีประโยชน์ ครั้งนี้ฉันจะไม่ช่วยนาย ฉันเป็นพ่อของนายเซี่ยเยี่ยนหลินจริง แต่ฉันก็เป็นพ่อของเซี่ยเยี่ยนผิงด้วย นายผิดก็คือผิด ผิดแล้วต้องยอมรับ" เซี่ยเซิ่งหลินพูดอย่างเด็ดขาด
"ถ้างั้นฉันก็บอกได้ว่าทุกอย่างในบ้านเราเป็นฝีมือเซี่ยเยี่ยนผิงกับเมียของเขาหมนั่นแหละ" เซี่ยเยี่ยนหลินกัดฟันพูด
"นาย นาย พูดไปพูดมาก็แค่ไม่ยอมรับผิด ไม่รับผิดชอบใช่ไหม? เซี่ยเยี่ยนหลิน นายกับตู้วิ๋นเซิงย้ายออกไปได้เลย พวกนายสองคนไม่ใช่อะไรเลย คิดโกงเลือดเนื้อเชื้อไขกันเอง บ้านนี้ฉันไม่กล้าไว้ใครแบบนี้อีกแล้ว พรุ่งนี้นายออกไปหาบ้านแล้วย้ายออกไป" เซี่ยเซิ่งหลินไม่เกรงใจอีกต่อไป
"พรุ่งนี้ฉันย้ายออก แล้วเซี่ยเยี่ยนผิงล่ะ?" เซี่ยเยี่ยนหลินอดถามไม่ได้
"เขาอยู่บ้าน รอเขาหางานได้ก่อนแล้วค่อยย้าย" เซี่ยเซิ่งหลินพูดเย็นชา
"ทำไมล่ะ?" เซี่ยเยี่ยนหลินตะโกนก้อง การเช่าบ้านข้างนอกเดือนหนึ่งต้องเสียเงินเพิ่มอีกห้าหกหยวน ถ้าเช่าห้องเพิ่มอีกห้องอาจถึงสิบหยวน
แล้วเรื่องชื่อเสียงของตู้วิ๋นเซิง เขาจะกล้าทิ้งตู้วิ๋นเซิงไว้คนเดียวที่บ้านได้ยังไง เขาเป็นคนขับรถต้องวิ่งทางไกลเป็นประจำ ถึงตอนนั้นหัวเขาคงได้เขียวจริงๆ
"ก็เพราะฉันเป็นหนี้เขา ฉันไม่ได้หางานให้เขา ฉันเป็นพ่อ ฉันเป็นหนี้เขางานหนึ่ง มากพอหรือยัง" เซี่ยเซิ่งหลินตะโกนเสียงดัง