ครั้งสุดท้ายที่เซี่ยชิงไป๋โกรธขนาดนี้ก็คือตอนที่เซี่ยเซิ่งหลินหางานให้เซี่ยเยี่ยนหลินโดยไม่สนใจชะตากรรมของเซี่ยเยี่ยนผิง ครั้งนั้นเซี่ยชิงไป๋ชี้หน้าด่าเซี่ยเซิ่งหลิน และเซี่ยเซิ่งหลินยังจำได้ดีว่าน้ำลายของพ่อแก่กระเด็นใส่หน้าตอนนั้น
ต้องเป็นไอ้ลูกเปรตเซี่ยเยี่ยนผิงไปฟ้องแน่ ๆ ไม่งั้นพ่อแก่คงมาเร็วขนาดนี้ไม่ได้
อวี๋เยวี่ยชิวได้ยินเสียงพ่อสามีด่าโวยวายอยู่หน้าประตูก็ตกใจลุกพรวด รีบคิดว่าพ่อตามาแล้ว จะทำยังไงดี ๆ
“ไอ้ลูกเปรตหน้าด้าน ยังไม่เปิดประตูอีกหรือไง อยากให้พ่อถีบประตูเลยไหม?” เซี่ยชิงไป๋มองประตูที่ปิดแน่นด้วยความโกรธ แล้วถีบประตูเข้าอย่างแรง
เซี่ยเซิ่งหลินมองประตูที่กำลังจะหลุดจากบานพับก็รีบส่งสัญญาณให้อวี๋เยวี่ยชิวไปเปิดประตู ประตูบ้านหลังนี้โดนถีบมาหลายรอบแล้ว ทนไม่ได้ถ้าหากโดนถีบอีก
อวี๋เยวี่ยชิวเปิดประตูอย่างระมัดระวัง พอประตูเปิดออก เธอก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นในท่ายอมแพ้ทันทีแล้วพูดว่า “พ่อ ไม่เกี่ยวกับหนูนะ หนูไม่รู้อะไรทั้งนั้น เซี่ยเซิ่งหลินไอ้สารเลวนั่นมันปิดบังหนูด้วย”
อวี๋เยวี่ยชิวกลัวว่าจะถูกพาดพิงถึงเลยรีบแก้ตัว
เซี่ยชิงไป๋ถลึงตาใส่อวี๋เยวี่ยชิว แล้วพาเซี่ยเซิ่งลี่กับภรรยาเดินเข้าไปข้างใน เซี่ยเซิ่งลี่ปิดประตูให้สนิทอย่างใส่ใจ
“เซี่ยเซิ่งหลิน มาสิ มาเล่าให้พ่อฟังหน่อยสิว่าเยี่ยนผิงทำอะไรไว้ ถึงทำให้แกเกลียดมันได้ขนาดนี้ ไม่ทำให้มันตายแล้วไม่พอใจใช่ไหม? ถ้าแกไม่รักลูกชายคนนี้จริง ๆ ก็ยกให้พี่ใหญ่แกไปสิ แกไม่รัก ยังมีคนอื่นที่รักมันเอง” เซี่ยชิงไป๋พูดอย่างโมโห