ตู้วิ๋นเซิงได้ยินคำพูดของเซี่ยหงอู๋แล้วหน้าก็เขียวคล้ำ เด็กๆ ตื่นขึ้นมาอย่างน้อยสามสี่ครั้งต่อคืน อวี๋เยวี่ยชิวพาไปสองคน เหลืออีกแปดคนที่ปล่อยไว้ให้เธอดูแลคนเดียว อย่างนั้นทั้งคืนเธอก็ไม่ได้นอนหลับแน่นอน
เซี่ยเยี่ยนหลินเพื่อให้แน่ใจว่าการนอนหลับตอนกลางคืนมีคุณภาพ และเพื่อให้แน่ใจว่าวันรุ่งขึ้นขับรถปลอดภัย เขาแยกห้องนอนกับตู้วิ๋นเซิงมานานแล้ว ถ้าไม่มีเซี่ยหงอู๋ ก็เหลือเพียงตู้วิ๋นเซิงคนเดียวที่ต้องดูแลเด็กแปดคน
“ไม่ได้ ใครจ้างพี่เลี้ยงเด็กแล้วไม่ช่วยดูแลตอนกลางคืนบ้าง” ตู้วิ๋นเซิงค้านทันที
“ถ้าอย่างนั้นพวกเธอก็จ้างคนใหม่เถอะ พรุ่งนี้ฉันไม่ทำแล้ว ลุง ช่วยคิดเงินค่าแรงให้ฉันด้วย ฉันจะกลับบ้านพรุ่งนี้” เซี่ยหงอู๋ปฏิเสธทันที เมื่อได้ยินตู้วิ๋นเซิงพูดอย่างถือวิสาสะว่าตนเองเป็นพี่เลี้ยง เซี่ยหงอู๋ก็อดรู้สึกเจ็บปวดใจไม่ได้ พี่เลี้ยงคนไหนจะทุ่มเทเหมือนเธอบ้าง
เธอมองพวกเขาเป็นคนในครอบครัว แต่พวกเขามองเธอเป็นเพียงพี่เลี้ยง
ค่าแรงเดือนละแปดหยวน แต่กลับอยากจะรีดเลือดจากเนื้อเธอให้หมดเกลี้ยง ไม่มีอะไรถูกขนาดนั้น เธอแค่อายุน้อย แต่ไม่ได้โง่
ก่อนหน้านี้เธอทำเพียงเพราะเห็นแก่หน้าครอบครัว และคิดว่าตระกูลเซี่ยยุ่งจริงๆ เธอจึงพยายามทำมากขึ้น คิดว่าต่อไปคงดีขึ้น แต่ผลกลับยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ
ตู้วิ๋นเซิงได้ยินว่าเซี่ยหงอู๋อยากจะลาออก คิดถึงพรุ่งนี้ที่ตัวเองจะปวดหัว เธออดโกรธไม่ได้ “ถ้าไม่ทำแล้ว ก็อย่าอยู่บ้านเรา เก็บเงินค่าแรงแล้วรีบออกไปเดี๋ยวนี้”