"เด็ก ๆ เด็ก ๆ พวกเธอพูดกันมาหนึ่งเดือนแล้ว ยังไม่พออีกเหรอ ฉันพยายามกินแล้วนะ จะกินจนอาเจียนอยู่แล้ว" ตู้วิ๋นเซิงโวยวายด้วยสีหน้าโกรธจัด
นางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าทำเพื่อลูก? นั่นก็เป็นลูกของนางเช่นกัน แต่พวกเขาคุยกันทุกวัน และไม่เปลี่ยนเมนูให้เธอเลย เธอรู้สึกว่าตอนนี้คุณค่าของเธอคือการให้นมลูก ก่อนหน้านี้ท้องก็เพื่อลูก ทุกอย่างเพื่อลูก หรือว่าตัวตู้วิ๋นเซิงเองไม่มีคุณค่าเลยหรือ?
"พอได้แล้ว เธอเองก็หน้านิ่วคิ้วขมวด ไม่ให้คนอื่นพูดได้ยังไง? กินจนจะอาเจียนก็วางไว้ก่อน อีกสองวันค่อยกิน" เซี่ยเยี่ยนหลินพูดมองตู้วิ๋นเซิงอย่างเฉยเมย
ชีวิตที่ดีๆ แบบนี้ เขาไม่อยากทะเลาะกัน เขาทำงานหาเงินแทบตายทุกวัน เหนื่อยจริง ๆ กลับบ้านมาก็ไม่อยากให้ไม่สงบสุข
เซี่ยหงอู๋มองคนในตระกูลเซี่ยที่ทะเลาะกันเป็นเรื่องเป็นราว ถอนหายใจ ช่วงนี้เธอมองออกแล้ว เซี่ยเยี่ยนหลินกับภรรยาความสัมพันธ์ไม่ค่อยดีนัก หน้าชื่นอกตรม ส่วนลูกชายคนที่สองของบ้านลุง ได้ยินว่าแยกบ้านออกไปอยู่ข้างนอก กลับมาฉลองวันครบหนึ่งเดือนของลูกพี่ใหญ่ก็ไม่กลับ เห็นได้ว่าพี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนนี้กับคนในบ้านไม่ค่อยลงรอยกัน ไม่งั้นคงไม่ทำหน้าม้านให้คนในบ้านขนาดนี้
พ่อเธอยังพูดเสมอว่าบ้านลุงในเมืองอยู่อย่างสุขสบาย แต่ดูตอนนี้ บ้านนี้คงมีเรื่องไม่น้อย