กู้เจาเจาตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น เพียงแต่นางเห็นอวี๋เยวี่ยชิวกับเซี่ยเยี่ยนถิงแม่ลูกทำหน้าตึงเครียด เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ไม่ดี
กู้เจาเจาไม่รู้ว่าทั้งสองคนแค้นที่นางแย่งงานจนไม่สำเร็จ กู้เจาเจายังคิดว่าพวกนางโกรธเรื่องของเจียงหรูชุนตอนเที่ยง กู้เจาเจาได้แต่คิดว่าพวกนางใจแคบเกินไป นานขนาดนั้นแล้วยังโกรธอยู่อีก
สองคนเห็นกู้เจาเจาก็แค่สูดจมูกเหยียดๆ ไม่มีใครสนใจนาง กู้เจาเจาก็ไม่ใส่ใจ นางไม่ใช่เด็กน้อย จะถูกกลอุบายแบบนี้ข่มไม่ได้หรอก นางจึงหยิบหนังสือแดงเล่มเล็กออกมาท่องอย่างตั้งใจ
สิ่งนี้สำคัญมาก ถ้าออกไปข้างนอกแล้วพูดไม่ได้แม้แต่คำเดียวก็จบเห่ ซึ่งก็เหมือนสมัยใหม่ที่ร้องเพลงชาติไม่เป็น ผลที่ตามมาร้ายแรงมาก โดนแจ้งทีเดียวจบ
อวี๋เยวี่ยชิวมองกู้เจาเจาที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้ในห้องนั่งเล่นอย่างสบายใจ อดกัดฟันไม่ได้ พูดตามตรง กู้เจาเจาเจนจัดจริงๆ นิ่งสงบราวกับภูเขา ไถลหลบได้ทุกจังหวะ จับตัวไม่ได้ และถึงพวกนางจะกีดกันนาง นางก็ไม่แคร์ อยู่คนเดียวยังมีความสุข ได้แต่เมินพวกนางอย่างสิ้นเชิง
กู้เจาเจาอ่านหนังสือท่องจำอย่างเงียบๆ แล้วก็รู้สึกได้ว่าสายตาของอวี๋เยวี่ยชิวกับเซี่ยเยี่ยนถิงมองมานานๆ ครั้ง แล้วก็หันหน้ากันอย่างไม่พอใจ ราวกับนางทำอะไรผิดมหันต์
กู้เจาเจาเห็นแบบนั้นก็อดยิ้มกว้างออกมาไม่ได้ ชอบเหลือเกินที่พวกเธออยากกำจัดฉันแต่ก็กำจัดไม่ได้
สามคนอยู่กันในบรรยากาศประหลาดแบบนี้จนถึงเย็น โชคดีที่เวลาไม่นานนัก มิฉะนั้นกู้เจาเจากลัวว่าแม่ลูกคู่นั้นจะแกล้งทำต่อไปไม่ไหว