ก่อนหน้านี้เซี่ยเยี่ยนหลินยังคงยโสโอหังที่เซี่ยเยี่ยนผิงต้องจ่ายเพิ่มเดือนละสิบหยวน และภรรยาเขาก็ยังไม่มีงาน ทำไมไม่คิดว่าผลกรรมทันตาจะมาถึงตัวเองเร็วขนาดนี้
เซี่ยเยี่ยนผิงเห็นสีหน้าบิดเบี้ยวของเซี่ยเยี่ยนหลิน ก็รีบเอามือสะกิดกู้เจาเจาที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากินข้าวอยู่ ให้รีบดู
กู้เจาเจาเหลือบมองแล้วก็กินข้าวต่อ ที่ไหนได้ ลองคิดถึงร่างเดิมในนิยายก็ถูกเรื่องราวมากมายบีบบังคับจนแทบบ้า จริง ๆ แล้วไม่มีใครเกิดมานิสัยหงุดหงิดง่ายแล้วชอบคิดมากหรอก ก็เพราะชีวิตลำบากจนอยู่ไม่ไหวต่างหาก
ครั้งนี้ตัวประกอบวงจรเทียบถึงคราวของคนอื่นแล้ว ยังไงเธอก็ไม่เป็นแน่นอน
เซี่ยเยี่ยนหลินไม่อยากใช้หนี้ เขาเดือนหนึ่งก็ได้แค่สี่สิบกว่า ๆ หยวน ให้ไปยี่สิบหยวน แล้วตู้วิ๋นเซิงท้องต้องกินของบำรุง ลูกคลอดต้องเตรียมเสื้อผ้า แถมในท้องตู้วิ๋นเซิงยังเป็นท้องหลายใบ ลูกออกมาต้องใช้เงิน ที่ต้องใช้เงินมีอีกเยอะแยะ
"พ่อ เงินผมจะใช้หนี้ แต่ตอนนี้วิ๋นเซิงท้อง เธอร่างกายไม่ดี โภชนาการไม่พอ หมอบอกให้รักษาครรภ์ ตอนนี้ยังนอนโรงพยาบาลอยู่เลย" เซี่ยเยี่ยนหลินคิดว่าขอแค่ตอนนี้ไม่ให้ พอนานไป เซี่ยเซิ่งหลินอาจจะลืมไปเอง
แล้วพอลูกคลอดออกมา เซี่ยเซิ่งหลินเห็นหลานชายที่น่ารัก จะหน้าไปเอาเงินจากบ้านลูกชายคนโตได้ยังไง?
เซี่ยเซิ่งหลินเหลือบมองเซี่ยเยี่ยนหลิน "เดือนหนึ่งนายก็ได้สี่สิบกว่า ๆ หยวน ค่าอาหารเพิ่มอีกสิบบวกสิบ นายก็ยังเหลืออีกยี่สิบกว่า ๆ หยวน ไม่พอให้พวกนายสองคนผัวเมียใช้หรือไง? ส่วนที่ว่าโภชนาการไม่พอก็โทษใครไม่ได้ ทุกวันนางกินไข่เยอะกว่าเราอีกฟอง แถมทุกวันยังได้บะหมี่ขาวอีกอัน คนอื่นยังไม่มีเลย"