“เซี่ยเยี่ยนหลิน เธอบีบฉันเจ็บนะ” ตู้วิ๋นเซิงพยายามจะสะบัดมือเซี่ยเยี่ยนหลินออกแต่ก็สลัดไม่หลุด สุดท้ายจึงได้แต่อ้อนวอน
เซี่ยเยี่ยนหลินฟังเข้าไปจริง ๆ หรืออีกความเป็นไปได้ก็คือตอนนี้ยังอยู่ข้างนอก ถ้าทำเรื่องอื้อฉาวคงดูไม่ดี เขาจึงปล่อยมือตู้วิ๋นเซิง
“หัวหน้าเว่ยคนนั้นเป็นเรื่องยังไง?” พอกลับถึงบ้าน เซี่ยเยี่ยนหลินก็ถามถึงเรื่องเว่ยฉางอันทันที
“ฉันไม่รู้ ฉันไม่สนิทกับเขา” ตู้วิ๋นเซิงแก้ตัว
“ไม่สนิท? ถ้าไม่สนิทเขาจะใส่ใจเรื่องของเธอขนาดนั้น? ยังเป็นห่วงว่างานของเธอจะถูกแย่งอีก” เซี่ยเยี่ยนหลินกัดฟันพูด ดูเหมือนจะไม่เชื่อคำพูดของตู้วิ๋นเซิง
ตู้วิ๋นเซิงขบตาก้มหน้ามองเซี่ยเยี่ยนหลิน “เซี่ยเยี่ยนหลิน เธอพูดตรง ๆ เลยดีกว่าว่าสงสัยว่าฉันมีอะไรกับเขา?”
“ตู้วิ๋นเซิง พูดจาแบบนี้ได้ยังไง ฉันแค่ถามไม่ได้เหรอ?” เซี่ยเยี่ยนหลินโกรธมาก เขาสงสัยก็จริง แต่เพราะเป็นห่วงถึงได้ถาม เขาแค่อยากได้คำอธิบาย แต่ตู้วิ๋นเซิงแสดงท่าทีแบบไหนกัน
“เธอแค่ถามเหรอ? ฉันพูดแล้วเธอจะเชื่อไหม? เธอแค่อยากตราหน้าฉัน” ตู้วิ๋นเซิงน้อยใจจนร้องไห้
เธอไม่เข้าใจ เธอกับเว่ยฉางอันไม่ได้มีการแลกเปลี่ยนอะไรกันจริง ๆ แค่เจอกันตอนทำงาน ไม่เคยทักทายกันมาก่อนด้วยซ้ำ เว่ยฉางอันบ้าอะไรถึงมาช่วยเธอ เธอจะไปรู้ได้ยังไง?
ชีวิตเธอลำบากพอแล้ว เซี่ยเยี่ยนหลินในฐานะสามีไม่ช่วยเหลือเธอ แถมยังมาสงสัยเธออีก