ฉินเซ่าแอบนึกเสียใจที่ตัวเองไปยั่วฝูงหมาป่าเข้า คนของคณะกรรมการปฏิวัติทำให้หลานชายของเขาตาย ในฐานะหัวหน้า เขาย่อมหนีความรับผิดชอบไม่พ้น จางปั้นเฉิงไม่มีทางปล่อยเขาไปง่าย ๆ แน่
คิดได้ดังนั้น ฉินเซ่าก็รีบจัดการให้คนในครอบครัวหลบออกไปก่อน ส่วนตัวเขาเองเวลาเข้าออกก็พาลูกน้องติดตามไปด้วยหลายคน เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง
เซี่ยเยี่ยนหลินได้รับคำเตือนจากฉินเซ่าด้วยเช่นกัน เขาจึงไปไหนมาไหนกับพวกอันธพาลกลุ่มนั้น คนกร่างยังกลัวคนไม่กลัวตาย เซี่ยเยี่ยนหลินรักชีวิตตัวเองมาก
จางปั้นเฉิงเดินทางไปแล้ว ส่วนคนที่จัดการเรื่องนี้ก็เป็นคนที่เขาวางแผนไว้ก่อนจาก คนพวกนั้นอยากเล่นงานฉินเซ่ากับเซี่ยเยี่ยนหลิน แต่ทั้งคู่ระมัดระวังตัวมาก สุดท้ายคนที่มาแก้แค้นจึงหันไปเล่นงานตระกูลเซี่ยแทน
กลางดึก ผู้ใหญ่ในตระกูลเซี่ยไม่รู้ว่าเป็นอะไรถึงหลับสนิทผิดปกติ เด็ก ๆ ก็เงียบกริบไม่งอแง พอรุ่งเช้า ทุกคนถึงพบว่าเด็กทั้งแปดคนฉี่รดที่นอนจนเปียกชุ่ม ผ้าห่มเย็นเฉียบ ผิวของเด็ก ๆ เริ่มแดงขึ้นทีละคน แถมยังมีสามคนที่เหมือนจะเป็นหวัด
เซี่ยเซิ่งหลินรู้สึกฉงน ตั้งแต่มีลูก อวี๋เยวี่ยชิวก็ตื่นตัวอยู่เสมอ หลับไม่สนิท ถ้าเด็กคนไหนร้องไห้ เธอก็จะตื่นขึ้นมาทันที แต่เมื่อคืนกลับหลับสนิทผิดปกติ แม้แต่เด็ก ๆ ร้องไห้ก็ยังไม่รู้ตัว
เซี่ยเซิ่งหลินเรียกเซี่ยเยี่ยนถิงให้ช่วยดูเด็ก ๆ ส่วนเขากับอวี๋เยวี่ยชิวก็รีบอุ้มเด็กที่ป่วยเตรียมไปคลินิก
สุดท้ายเซี่ยเยี่ยนถิงก็ไม่ได้ไปทำงานคนขุดส้วม เธอทำไม่ไหวจริง ๆ และทนความลำบากแบบนั้นไม่ได้ แต่ก็รู้ว่าถ้าขายงานทิ้งไป เงินที่ได้มาก็คงร่อยหรอไปเรื่อย ๆ สุดท้ายจึงเอางานคนขุดส้วมไปแลกกับงานพนักงานชั่วคราวที่โรงงานสบู่