เซี่ยเยี่ยนหลินสีหน้าไม่ดีนัก แต่เซี่ยเซิ่งหลินกับคนอื่นๆ กลับดีใจมาก เพราะของดีๆ ที่ตระกูลหรงส่งมานั้นเยอะเกินไป และเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องการพอดี
“เยี่ยนหลิน รีบมานี่สิ ตระกูลหรงนี่เป็นคนที่ใส่ใจจริงๆ พวกเขาส่งของดีๆ มาให้ตั้งมากมาย มีนมผง นมข้นหวาน ขนม แครกเกอร์ แค่นมผงก็สิบห่อ สิบห่อเลยนะ” เซี่ยเซิ่งหลินตื่นเต้นมาก
มีนมผงเยอะขนาดนี้ อาหารของหลานชายก็มีแล้ว ตระกูลหรงนี่ไม่รู้พื้นเพมาจากไหน ถึงได้หยิบนมผงออกมาสิบห่อได้ในคราวเดียว
ก่อนหน้านี้ตอนที่เซี่ยเยี่ยนหลินและตู้วิ๋นเซิงตัดเสื้อผ้าใหม่ให้หรงอวี้ เซี่ยเซิ่งหลินยังไม่ค่อยพอใจนัก เซี่ยเยี่ยนหลินไปใส่ใจลูกของคนอื่นนักทำไม แค่ช่วยดูแลไม่กี่วันเอง ไม่คิดว่าตระกูลหรงจะให้ของกำนัลกลับมามากมายขนาดนี้
เซี่ยเยี่ยนหลินเห็นท่าทางยิ้มแก้มปริไม่มีลูกคืของเซี่ยเซิ่งหลินก็อดกัดฟันไม่ได้ “พ่อครับ ตระกูลหรงจะดีอะไรนักหนา ครอบครัวทำอาชีพอะไรก็ไม่บอก แล้วหรงอวี้คนนั้นก็เจ้าเล่ห์ กตัญญูรู้อะไรไม่รู้ ไม่ใช่คนดี ในบ้านเราแสร้งทำเป็นเย็นชา ที่แท้ล่ะ? อายุแค่นี้ก็รู้จักปกปิด เป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้ง”
เซี่ยเยี่ยนหลินไม่พอใจมาก ไม่พอใจที่รู้ว่าตระกูลหรงเป็นต้นไม้ใหญ่ให้เกาะ แต่เขากลับเกาะไม่ติด อีกทั้งยังไม่พอใจ
ตู้วิ๋นเซิงได้ยินเซี่ยเยี่ยนหลินพูดถึงหรงอวี้ก็ไม่พอใจขึ้นมาบ้าง “เซี่ยเยี่ยนหลิน คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง หรงอวี้ก็แค่เด็ก เขาเป็นเด็กดีมาก” ตู้วิ๋นเซิงยังคงชอบหรงอวี้มาก เด็กที่ฉลาด รู้จักกาลเทศะ และขยัน แบบไหนใครจะไม่ชอบ