“เซี่ยเยี่ยนผิง นายพูดแบบนี้จะบีบบังคับให้ฉันตายหรือไง?” ตู้วิ๋นเซิงกัดฟันพูด
“ใครไปบังคับเธอ เธอทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันแค่เดาเล่น ๆ เธอบอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่ พวกนั้นเป็นเพื่อนที่ดี พี่ชายที่ดีของเธอ พอแล้วไหม” เซี่ยเยี่ยนผิงกลอกตามองอย่างเอาเรื่อง ท่าทางเมินเฉยสุด ๆ
“นาย...” ตู้วิ๋นเซิงรู้สึกว่าคนในตระกูลเซี่ยทุกคนมองเธอด้วยสายตาเคลือบแคลง เธออยากแก้ตัวแต่ไม่รู้จะแก้ยังไง
“ฉัน... ฉันปวดท้อง...” จู่ ๆ ตู้วิ๋นเซิงก็กอดท้องส่งเสียงครวญครางอย่างทรมาน
“ท้องมีไข่ก็ไม่เหมือนใคร กล้าได้กล้าเสียจริง ๆ นะ” เซี่ยเยี่ยนผิงพูดยืดยาด
“เจาเจา ต่อไปเราควรห่างจากพี่สะใภ้ใหญ่หน่อยดีกว่า เธอไม่เหมือนเธอ เธอมีของดีในท้อง และเธอก็เห็นแล้ว พี่ชายของเธอเยอะแยะ ถ้าเผลอไปทำให้เธอโกรธ คราวหลังพวกพี่ชายเธอบุกมาถึงหน้าบ้าน คนในตระกูลเซี่ยแค่นี้ยังไม่พอให้พวกเขาเคี้ยวเล่นเลย สู้ไม่ได้ก็หลบได้ เรายอมลงให้หน่อย หลบเธอไปดีกว่า” เซี่ยเยี่ยนผิงตบแขนกู้เจาเจาเบา ๆ
มือที่กอดท้องของตู้วิ๋นเซิงชะงัก เสียงอ่อนแอค้างอยู่ที่คอ
ตู้วิ๋นเซิงโกรธจนกัดฟันกรอด เธอไม่เคยเห็นผู้ชายแบบนี้มาก่อน ผู้หญิงทะเลาะกัน ผู้ชายจะเข้ามาวุ่นวายทำไม แต่ทำไมเธอถึงเริ่มอิจฉากู้เจาเจาขึ้นมาบ้างล่ะ
“แม่ หนูไม่ได้แกล้ง หนูปวดท้องจริง ๆ” ตู้วิ๋นเซิงกอดท้องของตัวเอง ทำท่าจะล้ม
“ต้องการให้ฉันหาเกวียนไปส่งเธอที่โรงพยาบาลไหม จะได้ไม่ต้องกลัวว่าไข่ในท้องเธอจะเป็นอะไรขึ้นมา แล้วมาโทษฉัน” เซี่ยเยี่ยนผิงพูดไม่สุภาพเลย