"เรารู้ผิดแล้ว ฉีเยี่ยนหลินก็ตัดขาดกับเราแล้ว ต่อไปเขาจะไม่ทำร้ายเธออีก แล้วเธอยังต้องการอะไรอีก?" เซี่ยเซิ่งหลินพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวด
"ไม่ใช่พวกคุณรู้สึกผิด แต่เป็นพวกคุณค้นพบว่าตัวเองเลี้ยงเด็กแปดคนนี้ไม่ไหว เลยมาหาคนรับเคราะห์แทนต่างหากล่ะ" กู้เจาเจาพูดประชดประชัน
"กู้เจาเจา เธอไม่กตัญญู ฉันไม่เคยเห็นลูกสะใภ้ที่ไร้ยางอายแบบเธอมาก่อน นี่เป็นเรื่องของตระกูลเซี่ย เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูด" เซี่ยเซิ่งหลินโกรธจัด ลูกชายคนก่อนๆ นิสัยดีเชื่อฟังหมด แต่เซี่ยเยี่ยนผิงพอแต่งงานรู้จักกู้เจาเจาแล้วก็กลายเป็นคนไม่ดี
เซี่ยเยี่ยนผิงได้ยินเซี่ยเซิ่งหลินว่ากู้เจาเจาไม่มีสิทธิ์พูด หน้าเปลี่ยนสี "นางเป็นภรรยาของผม แล้วนางจะมีสิทธิ์พูดไม่ได้อย่างไร? แล้วที่เจาเจาพูดมาสักประโยคไหนผิด? พวกคุณอยากให้ผมกลับไปหรือ? อยากให้ผมช่วยเลี้ยงหลานชายต่างหากล่ะ"
"น่าเสียดายที่ผมไม่มีความสามารถ ร่างกายอ่อนแอป่วยง่าย หาเงินก็ไม่เป็น เลี้ยงตัวเองได้ก็ถือว่าดีแล้ว ดังนั้นสิ่งที่พวกคุณคิดจะเล่นเล่ห์ก็คือเงินของเจาเจา วางแผนเล่นเล่ห์กับเจาเจา แต่กลับไม่ยอมให้เจาเจาพูด ฉันไม่เคยเห็นคนหน้าด้านไร้ยางอายแบบนี้มาก่อน" เซี่ยเยี่ยนผิงชี้หน้าเซี่ยเซิ่งหลินแล้วด่าอย่างโกรธเกรี้ยว
"เยี่ยนผิง ฉัน เราไม่มีทางเลือกจริงๆ เด็กเยอะขนาดนั้น แค่พ่อเธอคนเดียวเลี้ยงไม่ไหว เธอ พวกเธอตอนนี้ยังไม่มีลูก ช่วยครอบครัวหน่อย ไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันหรอกหรือ? การช่วยเหลือซึ่งกันและกันเป็นเรื่องที่ควรทำไม่ใช่หรือ?" อวี๋เยวี่ยชิวอ้อนวอนมองเซี่ยเยี่ยนผิง