ตู้วิ๋นเถาได้ยินคำพูดของตู้วิ๋นเซิงแล้ว มองน้องสาวที่ตนรักมาตั้งแต่เด็กด้วยความแค้น "ตู้วิ๋นเซิง เธอไม่มีหัวใจ ฉันไม่มีน้องสาวอีกต่อไปแล้ว"
"พี่รอง ไปเถอะ อย่าไปขอร้องนางเลย นางเกลียดพวกเราไปแล้ว" ตู้วิ๋นเถาคว้าแขนตู้วิ๋นเจิงไว้
เซี่ยเสี่ยวหม่านถอนหายใจ ตอนวางแผนแย่งงาน เธอรู้อยู่แล้วว่าจะทำให้ตู้วิ๋นเซิงโกรธ แต่ไม่คิดว่านางจะโหดร้ายขนาดนี้ คิดจะตัดขาดจากตระกูลตู้ให้สิ้นเชิง
ที่แย่งงานของตู้วิ๋นเซิงมา สองพี่น้องตู้วิ๋นเจิงรู้สึกผิดมาก ยังพูดอยู่เสมอว่ามีโอกาสจะช่วยหางานใหม่ให้นาง หรือถ้าวันไหนนางต้องใช้เงินหางาน สองครอบครัวก็จะช่วยออกเงินให้
พวกเขาคิดได้ดี แต่ผลลัพธ์ล่ะ?
"ไปเถอะ" เซี่ยเสี่ยวหม่านพูดขึ้น
ตู้วิ๋นเจิงหันขวับมามองตู้วิ๋นเซิงด้วยความแค้น "ตู้วิ๋นเซิง ฉันไม่เห็นว่าเราต้องเป็นหนี้เธอ ต่อให้แย่งงานเธอ ฉันก็ไม่เห็นว่าตระกูลตู้เป็นหนี้เธอ เธอโหดร้ายไร้หัวใจขนาดนี้ หวังว่าเธอจะอยู่สูงส่งเหนือคนไปตลอด ไม่ต้องพึ่งพาพี่น้องฝ่ายหญิงอีกเลย"
ตู้วิ๋นเจิงพูดจบก็หันหลังเดินจากไปด้วยฝีเท้าที่เซถลา
ตู้วิ๋นเซิงเห็นดังนั้นก็อ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่พูดอะไร หรือตัวเธอเองก็รู้ดี ถึงจุดนี้ พวกเขากลับไปไม่ได้แล้ว
อีกอย่างตู้วิ๋นเซิงคิดว่า ต่อให้รั้งพวกเขาไว้ได้ก็เช่นไร เซี่ยเซิ่งหลินก็ไม่ช่วยอยู่ดี แค่พูดไปก็เปล่าประโยชน์