ฉินหงเหมยกลับบ้านก็รีบเล่าเหตุการณ์วันนี้ให้ฉินเซ่าฟังทันที ฉินหงเหมยรู้ดีว่าทั้งตระกูลฉินต้องพึ่งพาอาขินประทังชีวิต แม้กระทั่งวันนี้ที่ตัวเองกลับมาได้อย่างปลอดภัยก็เพราะฉินเซ่า
ฉินเซ่าได้ยินว่าฉินหงเหมยขโมยเส้นด้ายแล้วถูกจับได้ สีหน้าก็แย่มาก "แกมันของไร้ประโยชน์ ขโมยอะไรไม่ดี ดันไปขโมยเส้นด้าย มันจะได้เงินสักกี่บาทกัน"
สิ่งที่ฉินเซ่าโกรธไม่ใช่การที่ฉินหงเหมยขโมยของ แต่โกรธที่นางขโมยของถูกๆ แบบนี้ เพื่อของไร้ค่าเพียงเท่านี้ กลับต้องแลกกับอนาคตของตัวเอง ต่อให้จะขโมยก็ควรขโมยของมีค่า
ฉินหงเหมยไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง เธออยากขโมยผ้าอยู่นะ แต่ผ้ามันชิ้นใหญ่ขนาดนั้น มันก็เอาออกไปไม่ได้นี่นา
เส้นด้ายไม่เหมือนกัน ก้อนเล็กๆ แค่ยัดไว้ที่ไหนสักแห่ง ใครจะไปหาเจอ
"พอแล้ว ไม่เป็นไร พรุ่งนี้แกทำตามที่เว่ยฉางอันบอก เอาเส้นด้ายยัดใส่แก้วน้ำของเจียงเพ่ยเอ่อร์นั่นก็พอ ทางเว่ยฉางอันแกไม่ต้องยุ่ง" ฉินเซ่าไม่ได้โง่ เว่ยฉางอันจับฉินหงเหมยก็ตั้งใจอยู่แล้ว เขาถือว่านี่คือการที่เว่ยฉางอันมาท้าทายเขา คิดหาทางกลั่นแกล้งหลานสาวเขาก็คือการตบหน้าเขา
โรงงานทอผ้ามีคนเยอะแยะ เว่ยฉางอันอยากหาคนช่วยก็ง่ายนิดเดียว ทำไมต้องมาเลือกฉินหงเหมย ก็ไม่ใช่อยากตบหน้าเขาหรอกหรือ ต่อให้เว่ยฉางอันปล่อยฉินหงเหมยไปทีหลัง เหมือนยอมให้หน้าเขา แต่ก็ยังทิ้งความลับไว้อีก ทั้งยังให้ฉินหงเหมยไปกลั่นแกล้งเจียงเพ่ยเอ่อร์นั่นอีก
แบบนี้ไม่ได้ มีแต่เขาที่เป็นคนจับคนอื่น ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ให้คนอื่นมาคิดเล่นงานตระกูลฉินของเขาได้