"ไปเถอะนะ เดี๋ยวก็ต้องพึ่งพี่หมดแล้วล่ะ~ สามีสุดที่รัก" กู้เจาเจายิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เซี่ยเยี่ยนผิง น้ำเสียงเจือเสน่ห์เย้ายวนนิด ๆ
ได้ยินดังนั้น เซี่ยเยี่ยนผิงก็หน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที ติ่งหูก็ระเรื่อไปด้วยสีแดงก่ำ ราวกับจะหยดเลือดออกมาได้เลย
กู้เจาเจอาเห็นดังนั้นก็อดขำในใจไม่ได้ เจ้าหนุ่มน้อยใสซื่อเนี่ยแกล้งสนุกดีจัง แค่เรียกไปคำเดียวแท้ ๆ เธอถึงกับอยากลองยื่นมือไปจับดูสิว่าเซี่ยเยี่ยนผิงจะมีท่าทีแบบไหนกัน
"อื้ม เธอวางใจเถอะ เดี๋ยวยกให้ฉันจัดการทั้งหมดเลย ฉันไม่มีทางทำให้เธอผิดหวังแน่" เซี่ยเยี่ยนผิงพยายามควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นแรง
กู้เจาเจอามองท่าทางว่านอนสอนง่ายของเขาแล้วก็อดใจไม่ไหว ยื่นมือที่จ้องจะแกล้งอยู่แล้วลูบไปที่ติ่งหูแดงระเรื่อของเขาเบา ๆ แถมยังขยี้เล่นนิดหน่อยด้วย น้องชายที่เชื่อฟังแบบนี้ชวนให้รักจริง ๆ
เซี่ยเยี่ยนผิงค่อนข้างเขิน รีบดึงมือก่อกวนของกู้เจาเจาลง แล้วกระแอมเตือนสองที "เราต้องเข้าไปกันแล้วนะ"
กู้เจาเจาเข้าสู่บทบาทในพริบตา จากสาวมั่นกระตือรือร้นเปลี่ยนเป็นสาวน้อยเฉาเหี่ยวราวกับดอกไม้จะเหี่ยวแห้ง ทั้งร่างอ่อนระทวยพิงอยู่กับเซี่ยเยี่ยนผิง มือข้างหนึ่งยังกุมศีรษะที่บาดเจ็บไว้อย่างอ่อนแรง
เซี่ยเยี่ยนผิงพยุงกู้เจาเจาเดินเข้าไปในลานบ้าน
ทั้งสองคนเพิ่งก้าวเข้าไปในลานบ้าน ลานที่เดิมยังมีเสียงจ้อกแจ้กก็พลันเงียบสงัดลงในฉับพลัน บรรดาแม่ยกในลานต่างจ้องมองไปที่กู้เจาเจา
สะใภ้ใหม่ที่เพิ่งเข้าบ้านมาก็กล้าตบตีกับคนในครอบครัวสามีน่ะ เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ส่วนสะใภ้ใหม่ที่เพิ่งแต่งเข้าบ้านแล้วถูกโบยจนต้องเข้าโรงพยาบาลก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเช่นกัน
พวกนางก็ต้องดูให้เต็มตาเสียหน่อยสิ
กู้เจาเจาชำเลืองมองสีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ของบรรดาแม่ยกในลานที่กำลังสอดรู้สอดเห็นแทะแตงโมอยู่ แล้วก็ยิ่งแนบชิดเซี่ยเยี่ยนผิงอ่อนปวกเปียกกว่าเดิม
"เซี่ยเยี่ยนผิง เมียของนายไม่เป็นไรนะ?" คุณป้าหยาง เซียนซุบซิบประจำลาน อดใจไม่ไหวเอ่ยถามขึ้น
เซี่ยเยี่ยนผิงส่ายหน้าสีหน้าไม่สู้ดีนัก แล้วพยุงกู้เจาเจาเดินไปทางบ้านของตน
"ข้าว่าเมียของเจ้าเซี่ยคนที่สองบาดเจ็บไม่เบานะ แล้วสีหน้าของเจ้าเซี่ยคนที่สองก็ดูไม่ค่อยดีด้วย ไม่น่าจะมีปัญหาใหญ่อะไรใช่ไหม?"
"นอนโรงพยาบาลมาตั้งสามวันแล้ว ดูถุงยาหนักมือที่เจ้าเซี่ยคนที่สองถืออยู่นั่นสิ ครอบครัวเซี่ยนี่ใจไม้ไส้ระกำจริง ทำร้ายกันมือหนักชะมัด"
"แค่นี้นับเป็นอะไร สามวันนี้คนตระกูลเซี่ยไม่เคยก้าวเข้าไปในโรงพยาบาลเลยสักก้าว ส่วนเซี่ยเยี่ยนหลินน่ะก็เข้าหอฉลองวิวาห์ไปตามปกติ"
"สะใภ้บ้านเซี่ยคนที่สองนี่นะ ในวันแต่งงานก็กล้าอาละวาดได้ ไม่ใช่คนดีที่ไหนแน่ บาดเจ็บหนักขนาดนี้ แล้วจะยอมเลิกราง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ? ไป ตามไปดู ต้องมีเรื่องให้ดูแน่"
แม่ยกแก๊งแทะแตงโมดูเรื่องสนุกกลุ่มหนึ่งพลันรีบเดินตามจังหวะก้าวของเซี่ยเยี่ยนผิงทั้งสองคนไปทันที
เซี่ยเยี่ยนผิงหน้าบึ้งตึง พยุงกู้เจาเจาเดินเข้าบ้าน ตอนนั้นอวี๋เยวี่ยชิวกำลังนั่งติดกาวกล่องไม้ขีดไฟอยู่ริมหน้าต่างกับเซี่ยเยี่ยนถิง ลูกสาวคนโต เห็นสองสามีภรรยาเดินเข้ามานั่งลง ท่าทีเมินเฉยใส่เธอตั้งแต่ต้นจนจบก็อดไม่ได้ที่จะหน้าดำคร่ำเครียด "เซี่ยเยี่ยนผิง! แกตาบอดหรือไง? เป็นใบ้หรือไง? ไม่รู้จักทักทายคนอื่นเลยหรือ?"
อวี๋เยวี่ยชิวไม่ใช่ว่าไม่กล้าหาเรื่องกู้เจาเจา แต่หลัก ๆ คือกู้เจาเจาคนนี้ไม่รู้จักประมาณตนเลย แถมตอนนี้ยังทำท่าทางเป็นผู้บาดเจ็บอยู่อีก หน้าประตูยังมีคนกลุ่มหนึ่งรอดูเรื่องสนุกอยู่ด้วย ยังไงเธอก็ยังไว้หน้าอยู่บ้าง ก็เลยไม่ได้หาเรื่องกู้เจาเจา
ทว่าอวี๋เยวี่ยชิวเอาใจออกห่างสะใภ้คนที่สองคนนี้จริง ๆ เพราะเรื่องของกู้เจาเจา ทำให้ทั้งตระกูลเซี่ยขายหน้าจนหมดสภาพในโรงงานทอผ้า ตอนนี้เธอเลยได้แต่หาเรื่องเซี่ยเยี่ยนผิงเท่านั้น
เซี่ยเยี่ยนผิงกวาดตามองปราดหนึ่ง แล้วถามขึ้นมาตรง ๆ เย็นชาว่า "เซี่ยเยี่ยนหลินล่ะ?"
อวี๋เยวี่ยชิวไม่คิดว่าเซี่ยเยี่ยนผิงจะไม่ตอบตัวเอง แถมยังกล้าใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดกับเธออีก ก็อดไม่ได้ที่จะยิ่งโมโห "เซี่ยเยี่ยนผิง! นี่แกแสดงท่าทีอะไร?"
"ผมแสดงท่าทีอะไร? ก็เซี่ยเยี่ยนหลินทำเมียผมกู้เจาเจาจนสมองกระทบกระเทือนเกือบตาย นอนโรงพยาบาลสามวัน ในบ้านไม่มีใครไปดูที่โรงพยาบาลเลยสักคน ค่ารักษาพยาบาลหรืออะไรนั่นก็ไม่มีใครช่วยออกให้สักแดง กู้เจาเจาตอนนี้จะหย่ากับผม จะแจ้งความว่าบ้านเราฆ่าคนตาย ไอ้ตัวการต้นเหตุเซี่ยเยี่ยนหลินน่ะหนีไปข้างนอก ทิ้งให้ผมต้องมาเก็บกวาดซากนี่ แล้วคุณยังจะให้ผมมีท่าทีดี ๆ อะไรอีก?" เซี่ยเยี่ยนผิงพูดอย่างไม่ไว้หน้าเลยสักนิด
ใครผลักกู้เจาเจา แม้แต่กู้เจาเจาเองยังไม่รู้เลย เซี่ยเยี่ยนผิงก็มองไม่เห็นเหมือนกัน แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคให้พวกเขาหาใครสักคนมาเป็นแพะรับบาป ตัวเลือกที่ดีที่สุดก็คือเซี่ยเยี่ยนหลิน
ในฐานะลูกชายคนโตของตระกูลเซี่ย เสาหลักของบ้าน ไข่ในหินของพ่อแม่ตระกูลเซี่ย สมาชิกที่สำคัญที่สุดของตระกูลเซี่ย จะไม่หาเขาแล้วจะหาใคร ก็มีแต่ให้เขาแบกรับบาปนี่แหละถึงจะเกิดประโยชน์สูงสุดแก่กู้เจาเจา
"หา? แกพูดอะไรนะ?" อวี๋เยวี่ยชิวตกใจถึงขั้นลุกพรวดขึ้นมาเลย
พวกที่มุงดูตรงประตูตอนนี้ก็สูดหายใจเข้าเฮือกด้วย ยุคนี้ในบ้านตีกันวิวาทกันเป็นเรื่องธรรมดา แต่การหย่านี่ไม่เคยได้ยินจริง ๆ
"พี่รอง! จะหย่าก็หย่าไป ฉันจะคอยดูว่าผู้หญิงอย่างกู้เจาเจาออกจากบ้านเราแล้วจะไปหาครอบครัวดี ๆ อะไรแต่งด้วยได้" เซี่ยเยี่ยนถิงกระโดดลุกขึ้นทันที
เซี่ยเยี่ยนผิงมองน้องสาวที่ยืนพูดโดยไม่รู้สึกอะไร ก็อดยิ้มเยาะไม่ได้ แล้วไม่ไว้หน้าครอบครัวตัวเองเลย "เธอพูดง่ายดีนัก กู้เจาเจาไม่ใช่คนดีอะไร เธอคิดว่าครอบครัวเรามันเป็นครอบครัวดี ๆ หรือไง? เธอออกไปลองถามดูสิ ข้างนอกเขาพูดถึงบ้านเรายังไงบ้าง"
"พ่อแม่ใจลำเอียง พี่สะใภ้ใหญ่ใจร้าย ส่วนฉันก็เป็นคนขี้โรค เธอคิดว่าใครจะอยากแต่งงานกับฉันนักรึ?" เซี่ยเยี่ยนผิงตะโกนด้วยแววตาแดงก่ำ
"ก็ได้ หย่า เซี่ยเยี่ยนหลินทำคนจนสมองกระทบกระเทือน หมอบอกภายหลังจะมีอาการปวดหัวหลงเหลืออยู่ กู้เจาเจาบอกว่าชีวิตของเธอพินาศไปทั้งชีวิตแล้ว ให้ครอบครัวเราชดใช้สามพันหยวน ไม่งั้นก็จะส่งเซี่ยเยี่ยนหลินเข้าคุก พวกคุณเลือกเอา" เซี่ยเยี่ยนผิงพูดอย่างหมดเรี่ยวแรง
"สามพัน! เธอปล้นชัด ๆ!" เซี่ยเยี่ยนถิงร้องเสียงดังลั่น
เซี่ยเยี่ยนผิงยิ้มเยาะ "เซี่ยเยี่ยนถิง เรียกว่าปล้นอะไร? ชีวิตของเธอต่อจากนี้ต้องกินยาตลอด ยาแก้ปวด วันละสองเหมา หนึ่งเดือนก็หกหยวน หนึ่งปีเจ็ดสิบสองหยวน ปีนี้เธอเพิ่งสิบแปดเอง ต่อให้เธอมีชีวิตถึงเจ็ดสิบก็เถอะ เธอรู้ไหมว่าต้องใช้เงินค่ายาเท่าไหร่? ตั้งสามพันเจ็ดร้อยกว่า เธอเอาแค่สามพันจากพวกเรา ไม่เอาค่าบำรุงอื่น ๆ นี่ก็ใจดีมากแล้ว"
ผู้คนรอบข้างฟังที่เซี่ยเยี่ยนผิงคิดบัญชีให้ดู ต่างก็พยักหน้า ดูเหมือนจะสมเหตุสมผลดี
อวี๋เยวี่ยชิวได้ฟังบัญชีที่เซี่ยเยี่ยนผิงคิดก็เกือบจะช็อกแน่ะ ไอ้ลูกทรพีที่ช่วยเหลือคนนอกรังแกคนในนี่! คนอื่นเขาจะหย่ากับแกแล้ว ยังจะยอมหลอกดึงครอบครัวตัวเองไปจนตายอีก
สามพันนะ สามร้อยเธอยังไม่อยากจะควักเลย แล้วนี่ยังสามพันอีก
"เซี่ยเยี่ยนผิง! แกหุบปากเดี๋ยวนี้นะ! อะไรสามพัน ไม่มีแม้แต่สามเหมาหรอก อย่ามัวแต่คิดจะหลอกเอาเงินในบ้าน" อวี๋เยวี่ยชิวโบกมือสะบัดอย่างไม่ปรานี
กู้เจาเจาที่นั่งอยู่บนโซฟาปรบมือพร้อมรอยยิ้ม "ดีจังเลยนะ เซี่ยเยี่ยนผิง เดิมทีฉันเห็นแก่ที่คุณพาฉันไปส่งโรงพยาบาล เลยจะไว้หน้าคุณให้หน่อย แต่เห็นชัด ๆ ว่าคนตระกูลเซี่ยไม่รู้จักไว้หน้ากันเองแล้ว อย่างนี้ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจนะ"
"รบกวนใครก็ได้ช่วยไปแจ้งความที่โรงพักให้หน่อย บอกว่ามีคนพยายามฆ่า ใครช่วยฉันแจ้งความได้ ฉันจะให้ห้าเหมา" กู้เจาเจาพูดออกไปอย่างไม่เกรงใจใคร
"ฉันไปเอง" ห้าเหมาแค่วิ่งไปส่งข่าวน่ะ ย่อมมีคนเต็มใจไปอยู่แล้ว
"ห้ามไป!" อวี๋เยวี่ยชิวเห็นดังนั้น ร้องเสียงดังขึ้นด้วยความตกใจ
เรื่องของตระกูลเซี่ยก็น่าอายพอแล้ว ถ้าเรื่อยไปถึงตำรวจเข้า ก็ยิ่งไม่มีหน้าจะออกไปพบใคร ที่สำคัญก็คือ ตระกูลเซี่ยทำร้ายคนจริง ๆ พูดยังไงพวกเธอก็เสียเปรียบ