เซี่ยเซิ่งหลินมองเซี่ยเยี่ยนถิงที่กำลังพูดคุยกันอย่างถูกคอกับเซี่ยเยี่ยนผิง อดกัดฟันไม่ได้ "ทำไม...เซี่ยเยี่ยนผิง แกยกโทษให้น้องสามได้ ทำไมถึงยกโทษให้พวกเราไม่ได้"
เซี่ยเยี่ยนผิงได้ยินคำพูดของเซี่ยเซิ่งหลินแทบจะหัวเราะออกมา "พ่อ พ่ออยากฟังตัวเองพูดอะไรอยู่หรือเปล่า"
"เยี่ยนถิงไม่เคยทำอะไรที่ทำร้ายผม เธอแค่ไม่ได้ดีกับผมเท่านั้น ส่วนเรื่องยกโทษนั่นก็ตลกสิ ผมไม่เคยมีเรื่องแค้นอะไรกับเธอ จะให้ยกโทษอะไรได้ และอย่างน้อยเธอก็มองตัวเองออก ส่วนพ่อล่ะ?" เซี่ยเยี่ยนผิงพูดประชดประชันมองเซี่ยเซิ่งหลิน
"พ่อจะบอกอีกแล้วใช่ไหมว่าพ่อทำไม่ได้ ตอนหางานพอถึงตาผมพ่อก็ทำไม่ได้ แล้วตอนนี้เซี่ยเยี่ยนหลินทิ้งลูกไว้ให้พ่อ พ่อเลี้ยงไม่ไหวจะมาลงกับพวกผม พ่อก็บอกว่าพ่อทำไม่ได้อีกใช่ไหม? ทำไมพอทำไม่ได้ทีไรต้องมาลงที่ผม พูดไปพูดมาก็พ่อเห็นว่าผมใจดี ว่าผมพูดง่าย" เซี่ยเยี่ยนผิงพูดจบก็หัวเราะเย็นชาหนึ่งครั้ง
เขาพูดง่ายอย่างนั้นเหรอ? เซี่ยเซิ่งหลินอยากจะจับหูเซี่ยเยี่ยนผิงตะโกนถามให้รู้เรื่อง เขาไหนจะพูดง่าย ว่าเขาไปประโยคเดียวเขาตอบกลับมาได้สิบประโยค แล้วก็กู้เจาเจาคนนั้นอีกยิ่งดื้อรั้น พูดจาได้แทบจะทำให้คนตายคาที่
ว่าเขาเล่นเล่ห์กับเซี่ยเยี่ยนผิง แต่จริงๆ แล้วเขาเล่นเล่ห์อะไรได้ลงคอ สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรเลยสักอย่างต่างหาก
"พอได้แล้ว เซี่ยเยี่ยนผิง ต่อให้ฉันจะไม่ดีแค่ไหน ฉันก็เลี้ยงพวกแกโตขึ้นมา เป็นพวกแกที่เป็นหนี้ฉัน ไม่ใช่ฉันเป็นหนี้พวกแก แกมีสิทธิ์อะไรมาว่ากันฉัน" เซี่ยเซิ่งหลินพูดสู้เซี่ยเยี่ยนผิงไม่ได้ ก็เลยพลุ่งพล่านด้วยความอับอาย
"ผมรู้ ผมรู้ว่าพ่อเลี้ยงผมโตมา ผมก็เลยบอกไว้แล้วว่าจะเลี้ยงดูพ่อตอนแก่ แต่ก็แค่พ่อกับแม่สองคนเท่านั้น ส่วนหลาน ๆ พวกนั้นไม่เกี่ยวกับผม อย่าคิดจะเอาแค่ความเป็นพ่อแม่มากดหัวผม และก็อย่าคิดจะจับผมเป็นหุ่นเชิด อย่าทำลายความรู้สึกที่มีอยู่น้อยนิดระหว่างเราให้หมดสิ้นไป" อยากเอาความเป็นพ่อมาข่มเขา งั้นวันไหนเขาก็เรียนแบบเซี่ยเยี่ยนหลินตัดขาดความสัมพันธ์กับครอบครัวเสียเลยก็ได้