หว่านอินตอบตกลงทันที
ตู้วิ๋นเถาเห็นหว่านอินพยักหน้ารับ ก็รีบร้อนเข้าไปดึงเธอไว้ "พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองเล่นอะไรกัน คุณก็จะเล่นกับเขาด้วยหรือไง"
หว่านอินผลักตู้วิ๋นเถาออกไปทันที "อะไรที่ว่าเราเล่นอะไรกัน ลืมตาดูให้ดี ๆ พี่สะใภ้ใหญ่ไม่มีงาน ไม่มีรายได้ ถ้าไม่ได้งานนี้ ลูกชายทั้งสามของคุณจะเอาอะไรกิน คุณอย่ามาพูดว่าคุณจะช่วยเลี้ยงนะ ตอนนี้เราสบายก็เพราะเพิ่งแต่งงานกันยังไม่มีลูก คุณเลี้ยงไหวก็ตอนนี้ แต่ถ้าอีกหน่อยเรามีลูกกันสามสี่คน คุณจะเอาอะไรไปช่วยพี่สะใภ้ใหญ่"
"นี่ไม่ใช่ปีสองปีสามปี แต่เป็นสิบปี สิบปีเลยนะ" หว่านอินโกรธจัดจนหยิกแขนตู้วิ๋นเถาอย่างแรง
"แล้วก็เซี่ยเยี่ยนหลินมีงาน รายได้ก็ไม่น้อย ตู้วิ๋นเซิงไม่ได้งานนี้ก็อยู่ได้สบาย งานนี้สำหรับตู้วิ๋นเซิงมีก็ได้ ไม่มีก็ได้ แต่สำหรับพี่สะใภ้ใหญ่คือเชือกเส้นสุดท้ายของชีวิต นายไม่ใช่ชอบพูดว่าคนในครอบครัวควรช่วยเหลือกันหรือไง นายรักตู้วิ๋นเซิงนัก ก็ถึงเวลาที่ตู้วิ๋นเซิงจะรักหลาน ๆ บ้าง ถ้าตู้วิ๋นเซิงไม่ยอม ก็แสดงว่าไร้ยางอาย" หว่านอินพูดอย่างเด็ดขาด
ตู้วิ๋นเถาได้ยินคำพูดของหว่านอินก็เงียบไป
หว่านอินหันไปพูดกับเซี่ยเสี่ยวหม่านทันที "พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง เราไปกันเถอะ"
"เดี๋ยว... เดี๋ยวก่อน เรามาปรึกษากันก่อน" ตู้วิ๋นเจิงคว้าแขนเซี่ยเสี่ยวหม่านไว้
เซี่ยเสี่ยวหม่านหันขวับไปมองตู้วิ๋นเจิงอย่างเหยียดหยาม "พูดสิ" จะดิ้นรนอะไรก็เท่านั้น ตระกูลตู้ไม่มีทางออกที่ดีกว่านี้หรอก