กลุ่มของเจียงเพ่ยเอ่อร์มาถึงตระกูลเซี่ยอย่างรวดเร็ว เจียงเพ่ยเอ่อร์ไม่เกรงใจใคร เคาะประตูอย่างแรง "ตู้วิ๋นเซิง แกออกมาเดี๋ยวนี้"
ตู้วิ๋นเซิงได้ยินว่าพี่สะใภ้ใหญ่มาหา ก็รีบคลานออกจากอ้อมกอดของเซี่ยเยี่ยนหลิน เช็ดน้ำตา แล้วจึงไปเปิดประตู
เจียงเพ่ยเอ่อร์เห็นตู้วิ๋นเซิงมาเปิดประตู ยกมือขึ้นตบหน้าทันที
ตู้วิ๋นเซิงถูกตบจนเซ ถอยหลังหลายก้าว แล้วล้มลงไปในอ้อมกอดของเซี่ยเยี่ยนหลินที่รีบวิ่งมา
เจียงเพ่ยเอ่อร์เห็นเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะประชดประชันมองตู้วิ๋นเซิง "ตู้วิ๋นเซิง ทักษะการล้มของแกดีจริงๆ นะ ล้มลงไปได้แม่นยำอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายทุกที"
ตู้วิ๋นเซิงเคยถูกหลายคนด่าว่าเป็นนางจิ้งจอกหลอกผู้ชาย เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งคำพูดแบบนี้จะได้ยินจากปากคนในครอบครัวตัวเอง "พี่สะใภ้ใหญ่" ตู้วิ๋นเซิงเรียกด้วยเสียงสั่นเทา ร่างกาย swaying ไปมา รับไม่ได้กับสิ่งนี้
"อย่าเรียกฉันว่าพี่สะใภ้ใหญ่ แกมันตัวซวย ทำให้ครอบครัวเราพังพินาศ" เจียงเพ่ยเอ่อร์มองตู้วิ๋นเซิงด้วยความแค้น
เซี่ยเยี่ยนหลินตอนนี้สีหน้าไม่ค่อยดีนัก ทุกครั้งที่มีคนพูดถึงทักษะการล้มของตู้วิ๋นเซิง เขารู้สึกเหมือนมีอะไรเขียวๆ อยู่บนหัว ใช่สิ ทำไมตู้วิ๋นเซิงถึงได้ล้มเก่งขนาดนั้น? ล้มลงพื้นก็ได้ แค่เจ็บนิดหน่อย แต่ทำไมต้องล้มลงไปในอ้อมแขนผู้ชายเรื่อยเลย?
ถึงแม้จะไม่พอใจ แต่เซี่ยเยี่ยนหลินก็รู้ว่าถ้าตอนนี้เขาไม่ปกป้องตู้วิ๋นเซิง คนที่กลายเป็นตัวตลกก็คงเป็นเขาเอง