เซี่ยเยี่ยนหลินคิดถึงปฏิกิริยาของเซี่ยเซิ่งหลินไว้หลายแบบ แต่ไม่เคยคิดว่าเซี่ยเซิ่งหลินจะตัดสินใจปล่อยเขาให้ตายทั้งเป็นแบบนี้
จริงๆ แล้วช่วงนี้เซี่ยเซิ่งหลินก็เหนื่อยมาก ทั้งที่ชัดๆ ว่าเป็นภาระที่ไม่ใช่ของเขา เขากลับแบกรับไว้ด้วยกัน แต่เซี่ยเยี่ยนหลินก็เหมือนหลุมไร้ก้น ดูดเลือดเขาตลอด ไม่สนใจเลยว่าเขาจะแบกรับไหวหรือไม่
ครั้งนี้เซี่ยเซิ่งหลินแบกรับไม่ไหวจริงๆ ไม่ว่าจะจริงหรือไม่ก็ตาม เขาก็ไม่อยากแบกรับอีกแล้ว หลานชายอะไรนั่น เขาก็ชอบ แต่ถ้ามีมากเกินไป สิ่งไหนที่มากเกินไปก็ไร้ค่า หลานชายก็เช่นกัน
หลานชายที่ร้องไห้ตลอดทั้งวันจนนอนไม่หลับ หลานชายที่ใช้เงินเขา จนทำให้เขาไม่มีเงินเหลือ หลานชายแบบนี้เซี่ยเซิ่งหลินจะชอบได้ยังไง นี่จึงเกิดคำพูดที่ว่าเลี้ยงไม่ไหวก็ยกให้คนอื่น
หลังจากพูดจบ เซี่ยเซิ่งหลินก็ถอนหายใจโล่งอก ในที่สุดก็พูดคำนี้ออกมา เขาเหนื่อยจริงๆ
เซี่ยเยี่ยนหลินจ้องมองเซี่ยเซิ่งหลินด้วยความเคียดแค้น "พ่อ พ่อรู้หรือเปล่าพูดอะไรลงไป"
"อะไร? พ่อพูดผิดตรงไหน? การอยากเก็บลูกไว้กับตัวไม่ผิด แต่ถ้าเลี้ยงไม่ไหวแล้วยังฝืนเก็บไว้ก็เป็นการทำร้ายทั้งตัวเองและเด็ก เราควรเลือกครอบครัวที่ดีให้เด็กจะดีกว่า ดีกว่าอยู่กับเราลำบาก" เซี่ยเซิ่งหลินยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าคำพูดนี้ถูกต้อง
พวกเขาให้อนาคตที่ดีกับเด็กไม่ได้ ก็ให้คนอื่นทำให้ดีกว่า และถ้าเด็กน้อยลง พวกเขาก็ไม่เหนื่อยนัก เซี่ยเยี่ยนหลินก็จะได้ไม่เดินผิดทาง ส่งเด็กออกไปอีกสักสองสามคน เหลือไว้ในบ้านสักสามห้าคนก็พอแล้ว