"คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก พ่อเป็นพ่อแท้ ๆ ของผม ผมจะตัดขาดกับพ่อได้ยังไง ผมไม่อยากโดนคนด่าว่าลูกอกตัญญู และผมยังต้องเลี้ยงดูพ่อแม่ตอนแก่ด้วย" เซี่ยเยี่ยนหลินยิ้มอย่างชั่วร้าย
"คุณ... คุณจะทำอะไร?" เซี่ยเซิ่งหลินถูกเซี่ยเยี่ยนหลินมองจนตัวสั่นไปทั้งตัว
"พ่อพูดแบบนั้นได้ยังไง ผมจะทำอะไรได้ล่ะ เพียงแต่ว่าพ่อ คนเราสิ่งที่ควรหลีกเลี่ยงที่สุดคือการเป็นหญ้าแฝกที่เอนตามลม โลเลไปมา สุดท้ายก็จะไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง การทุ่มเทอย่างเต็มที่ต่างหากถึงจะถูกต้อง" เซี่ยเยี่ยนหลินยิ้มอย่างมีเลศนัย เอียงคอมองเซี่ยเซิ่งหลิน
"แกต้องการอะไร?" เซี่ยเซิ่งหลินรู้ดีว่านี่คือการที่เซี่ยเยี่ยนหลินกำลังว่ากล่าวตักเตือนเขา
"สิ่งที่ผมต้องการผมพูดไปแล้วชัดเจน กลับกันพ่อล่ะ ต้องการอะไรกันแน่? พ่อไม่เคยทำตัวยุติธรรมตั้งแต่แรก พ่อทิ้งลูกชายอย่างเซี่ยเยี่ยนผิงไปนานแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้พ่อยังทำร้ายลูกของเขาอีก พ่อที่รัก พ่อคิดว่าพ่อสมควรได้รับการให้อภัยไหม? ถ้าเป็นพ่อเอง พ่อจะไม่เคียดแค้นเลยหรือ? ลองคิดดูให้ดี ถ้าแม้แต่พ่อเองยังทำไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าเยี่ยนผิงจะทำได้ พ่อ เราสืบสายเลือดเดียวกัน ความเย็นชา ไร้ความรู้สึก และใจดำมันติดอยู่ในกระดูกของเราอยู่แล้ว" เซี่ยเยี่ยนหลินพูดอย่างเย็นชา
เขารู้ดีว่าตัวเองเห็นแก่ตัว และนั่นก็เป็นสิ่งที่เซี่ยเซิ่งหลินสอนเขามา
"พ่อ ตอนนี้ผมกำลังต้องการความช่วยเหลือจากพ่อ ถ้าพ่อทอดทิ้งผม ต่อไปถ้าพ่อมีเรื่องอะไร ก็อย่ามาหาว่าผมนะ เพราะว่าทุกอย่างมีเหตุมีผลของมัน ใช่ไหมล่ะ" เซี่ยเยี่ยนหลินพูดจบก็ไม่สนใจสีหน้าของเซี่ยเซิ่งหลิน ตรงไปกล่อมเด็กทันที