หัวหน้าสถานีขนส่งอย่างเหมิงเถานั้นเป็นทหารผ่านศึกที่ปลดประจำการมาจากสมรภูมิ เครือข่ายความสัมพันธ์ของเขากว้างขวางมาก ถ้าคิดจะจัดการใครในสถานีขนส่ง ก็ต้องถามเหมิงเถาก่อนว่ายอมหรือไม่
โชคดีที่ของพวกนี้มีน้อย ถ้าบอกว่าเป็นของฝากให้ญาติก็พอจะรับฟังได้ งั้นพวกเขาก็ต้องยืนหยัดกับจุดนี้ไว้ ที่เหลือก็ปล่อยให้ผู้ใหญ่ข้างบนไปต่อรองกันเอง
คนของคณะกรรมการปฏิวัติกัดฟันแน่น สีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาถูกข่มขู่แบบนี้ ทั้งที่ได้รับแจ้งเบาะแสว่ามีคนขับรถในสถานีขนส่งเป็นนายหน้าหาผลประโยชน์ แอบขนของส่วนตัวไปด้วยทุกครั้ง แต่ผลการตรวจค้นครั้งนี้กลับเจอของแค่นิดหน่อย เห็นได้ชัดว่าผิดปกติ หรือว่าพวกเขาจะรู้ข่าวก่อนแล้ว?
“จะแอบขนของส่วนตัวหรือเป็นนายหน้าหาผลประโยชน์หรือไม่ เราจะตรวจสอบเอง ตอนนี้พวกคุณต้องไปกับเราก่อน” คนของคณะกรรมการปฏิวัติอยากจะพาตัวเซี่ยเยี่ยนหลินกับอาจารย์เฟิงไปที่คณะกรรมการปฏิวัติก่อน เมื่อคนตกไปอยู่ในมือพวกเขา แล้วจะพูดยังไงก็เป็นสิทธิ์ของพวกเขา
“พวกคุณไม่มีหลักฐานจะพาตัวเราไป ฝันไปเถอะ ของในรถฉันเป็นของที่โรงงานอิเล็กทรอนิกส์ต้องการอย่างเร่งด่วน ฉันสงสัยว่าพวกคุณจงใจขวางเราไว้ ไม่ให้เราส่งสินค้าตรงเวลา ต้องการจะทำลายการผลิต ให้โรงงานอิเล็กทรอนิกส์ไม่สามารถส่งมอบสินค้าตรงเวลาได้หรือเปล่า” พูดจบอาจารย์เฟิงก็หยิบท่อเหล็กขึ้นมาถือไว้ นี่คืออาวุธของเขา ใช้สำหรับป้องกันตัว
ข้อหาทำลายการผลิตก็เป็นเรื่องร้ายแรงเช่นกัน ทั้งสองฝ่ายกำลังเผชิญหน้ากันอย่างตึงเครียด ในตอนนี้หัวหน้ากลุ่มคนหนึ่งก็ก้าวออกมา “อาจารย์ ท่านนำของฝากมาน้อย ฉันพอจะเชื่อว่าเป็นของให้คนในครอบครัวกิน แต่คนขับรถคนนี้ขนของมาไม่น้อย เขาต้องไปกับเราสักครั้ง”