"เธอไม่ได้เสียใจ และไม่ได้รักลูกชายฉัน เธอแค่รู้ว่าไม่มีใครจะรับผิดชอบชีวิตเธออีกแล้ว เซี่ยเยี่ยนถิง ตอนที่เธอเหยียบย่ำหัวใจลูกชายฉัน เธอไม่คิดแบบนี้ ตอนนี้จะกลับคำก็สายไปแล้ว" จางรุ่ยเสวี่ยมองเซี่ยเยี่ยนถิงด้วยความเกลียดชัง
เซี่ยเยี่ยนถิงได้ยินคำพูดของจางรุ่ยเสวี่ย น้ำตาไหลอาบหน้า
เธอไม่ได้รักเหมิงจื่อหยวน เสียใจเพียงเพราะนอกจากเหมิงจื่อหยวนแล้ว ไม่มีใครดีกับเธอแบบนั้นอีก
"ไปซะ เธอทำลายครอบครัวเรามาพอแล้ว รีบไปให้พ้น" จางรุ่ยเสวี่ยพูดด้วยความโกรธ
"ขอโทษนะ พวกคุณต้องระวังเซี่ยเยี่ยนหลิน เขาเป็นคนบ้า คนบ้าที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อเป้าหมาย พวกคุณต้องระวังเขาให้มาก" เซี่ยเยี่ยนถิงพูดจบก็เช็ดน้ำตาแล้วเดินออกไป
จางรุ่ยเสวี่ยมองแผ่นหลังของเซี่ยเยี่ยนถิงที่จากไป สายตาเริ่มซับซ้อน หากเมื่อก่อนเซี่ยเยี่ยนถิงรู้สำนึก ใช้ชีวิตกับลูกชายของตนอย่างดี พวกเขาคงไม่มาถึงจุดนี้ ตอนนี้ลูกชายเธอเพียรพยายามตัดใจจากความสัมพันธ์ที่ไม่สมควรนี้ได้ เธอจะให้เซี่ยเยี่ยนถิงมารบกวนลูกชายได้อย่างไร
เซี่ยเยี่ยนถิงออกจากบ้านเหมิงแล้วรู้สึกสับสน เธอทำไมถึงใช้ชีวิตจนมาถึงจุดนี้ได้
เซี่ยเยี่ยนถิงเดินเตร่ไปตามถนน สุดท้ายก็ไปหาที่บ้านเซี่ยชิงไป๋ เซี่ยชิงไป๋เห็นเซี่ยเยี่ยนถิงมา สีหน้าไม่ค่อยดีนัก
เซี่ยเยี่ยนถิงหย่าร้างมานานแล้ว เซี่ยชิงไป๋เพิ่งรู้เรื่องจากปากคนอื่น เขาถามเซี่ยเซิ่งหลินว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เซี่ยเซิ่งหลินจะกล้าบอกเรื่องในบ้านให้เซี่ยชิงไป๋ฟังได้อย่างไร ได้แต่บอกว่าเซี่ยเยี่ยนถิงไม่ชอบเหมิงจื่อหยวน ไม่มีความรักก็เลยหย่า