เซี่ยเยี่ยนถิงส่งเสียงเย็นชา มองเซี่ยเยี่ยนหลินอย่างเย้ยหยัน "พี่ใหญ่ขอโทษฉัน ฉันไม่กล้ารับหรอก พี่ใหญ่เรียกว่าอดทนเพื่อเก็บแกล้ง รอวันรุ่งเรืองแล้วค่อยแก้แค้นฉันอย่างหนักใช่ไหมล่ะ?"
เซี่ยเยี่ยนหลินกำหมัดแน่น จ้องเซี่ยเยี่ยนถิง "น้องสาว ใครในบ้านไม่มีการกระทบกระทั่งกันบ้าง ต่อให้มีความขัดแย้งกันสักครั้งสองครั้ง น้องสาวก็จะตัดขาดกับพี่ใหญ่เลยหรือ?"
"ก็แน่นอน เพราะพี่ใหญ่เป็นงูพิษในท่อระบายน้ำ กัดคนไปแล้วยังจะให้คนขอบคุณอีก" เซี่ยเยี่ยนถิงพูดเก่งมาก บรรยายได้ลึกซึ้งและตรงจุดจริง ๆ
เซี่ยเยี่ยนผิงและกู้เจาเจานั่งอยู่ที่ขอบโซฟา เขมือบเมล็ดทานตะวันไปพลาง วิจารณ์ไปพลางว่าสองคนนี้ใครแสดงได้ดีกว่ากัน
พอเห็นพี่น้องสองคนกำลังจะทะเลาะกันอีก เซี่ยเซิ่งหลินกัดฟัน "เงียบ! ทะเลาะ ทะเลาะได้ทั้งวัน ชอบทะเลาะนักใช่ไหม ข้าไปเอาโทรโข่งมาให้พวกเจ้าไปทะเลาะกันที่หน้าประตูบ้านเลยไหมล่ะ!"
"เซี่ยเยี่ยนหลิน แกเป็นพี่ใหญ่ พี่ใหญ่ไม่ได้ให้แกมาทำตัวข่มขู่ แต่ให้ดูแลน้อง ๆ ถ้าอยากได้ความเคารพจากน้อง ก็ต้องทำตัวเป็นพี่ใหญ่ที่ดี ไม่เช่นนั้นก็อย่ามายุ่ง" เซี่ยเซิ่งหลินเหนื่อยใจจริง ๆ ลูกทั้งสี่คนต่างแยกกันเป็นก๊ก ไม่มีใครรับผิดชอบอะไรได้ บ้านวุ่นวายไปหมด
"เมียแกท้องอยู่ มีเวลาว่างก็ไปดูแลเมียแกเถอะ" เห็นเซี่ยเยี่ยนหลินทำหน้านิ่ง เซี่ยเซิ่งหลินก็ยกมือปัดไปมาอย่างหมดแรง ไอ้ขี้แพ้ ทรัพยากรทั้งหมดในบ้านให้มันไปหมดแล้ว ยังคุมน้อง ๆ ไม่อยู่
"เยี่ยนถิง แกก็ไม่ใช่เด็กแล้ว อีกไม่นานก็จะออกเรือน ใจเย็น ๆ หน่อยได้ไหม ทำอะไรให้อ่อนลงบ้าง ไม่มีอะไรเสียหายหรอก แล้วก็อย่าไปพูดว่าแกพี่ใหญ่ใช้แก เขาแนะนำแกเข้าตระกูลเหมิงก็มีความคิดแอบแฝงอยู่บ้างจริง แต่จะเรียกว่าขายแกก็เกินไป ตระกูลเหมิงไม่ใช่บ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ ใครจะเข้าไปเป็นสะใภ้ได้ง่าย ๆ เหมิงจื่อหยวนเป็นเด็กนิสัยบริสุทธิ์ หลังจากแต่งงานไปก็ใช้ชีวิตดี ๆ กับเขา มีตระกูลเหมิงค้ำประกัน ชีวิตแกต่อไปไม่แย่หรอก" เซี่ยเซิ่งหลินพูดอย่างจริงจังและจริงใจ