เซี่ยเซิ่งหลินไม่คิดว่าเซี่ยเยี่ยนถิงจะพูดขึ้นมาเฉย ๆ เขาโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ผู้หญิงที่อยากมีสามีขนาดนี้ ต่อไปแต่งไปอยู่บ้านเหมิงก็ต้องถูกดูถูกแน่ ๆ
"ยังไม่ได้แต่งเข้าไปก็คิดแทนบ้านเหมิงแล้วเหรอ? เป็นลูกสาวที่ใจนอกคอกจริง ๆ เธอไม่กลัวคนบ้านเหมิงหัวเราะเยาะเธอเหรอ" อวี๋เยวี่ยชิวพูดหยอกปากแต่สายตาจ้องเขม็งไปที่เซี่ยเยี่ยนถิง กลัวว่าลูกสาวคนนี้จะพูดอะไรให้คนอื่นตกใจอีก แก่เห็นหน้าดำตึงขนาดนั้นแล้ว
"ไม่...จะไม่หัวเราะ" เหมิงจื่อหยวนพูดติด ๆ ขัด ๆ
ดูเหมือนจะประหม่ามาก พอเข้ามาแล้วนอกจากตอนแรกที่ทักทาย เขาก็ไม่พูดอะไรอีกเลย ครั้งนี้พูดเพื่อปกป้องเซี่ยเยี่ยนถิง
ดูเหมือนจะชอบเซี่ยเยี่ยนถิงจริง ๆ
ถ้ามองแบบนี้เซี่ยเยี่ยนถิงก็ถือว่าโชคดีพอสมควร
จางรุ่ยเสวี่ยมองลูกชายที่ไร้ความสามารถของตัวเอง ถอนหายใจ ช่างเถอะ นาน ๆ ทีลูกชายจะมีของที่อยากได้สักอย่าง และเท่าที่ดูตอนนี้เซี่ยเยี่ยนถิงก็ดูเหมือนจะเชื่อฟังพอสมควร รู้จักเข้าข้างบ้านเหมิงก็เท่ากับเข้าข้างเหมิงจื่อหยวน ตราบใดที่เซี่ยเยี่ยนถิงดูแลลูกชายของเธอดี ๆ เธอก็ไม่ใช่คนที่ใจร้ายกับลูกสะใภ้
"หัวหน้าสถานี ให้ท่านขำไปแล้ว น้องสาวของผมถูกตามใจจนเสียคน นิสัยก็ไม่ค่อยสุขุม พอเธอไปอยู่บ้านเหมิงแล้ว ฝากท่านกับครอบครัวเห็นแก่พวกเราด้วยนะครับ" เซี่ยเยี่ยนหลินมองเซี่ยเยี่ยนถิงด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย เหมือนตัวเองเป็นพี่ชายที่ดีที่รักน้องสาว
เซี่ยเยี่ยนถิงเห็นเซี่ยเยี่ยนหลินมองตัวเองด้วยแววตาอ่อนโยนแล้วรู้สึกคลื่นไส้ ดูถูกเธอเพื่อยกตัวเอง เขาเหมือนเป็นคนดีขนาดนั้นเลยเหรอ