แน่นอนว่าเซี่ยเซิ่งหลินที่แยกบ้านเร็วขนาดนี้ ก็เพราะว่าตระกูลเซี่ยไม่ได้มีทรัพย์สินอะไรมากนัก เนื่องจากบ้านเป็นของโรงงานทอผ้า แค่ให้เขาอยู่ชั่วคราวเท่านั้น พอเขาไม่ทำงานที่โรงงานทอผ้า บ้านก็จะถูกยึดคืน ดังนั้นบ้านหลังนี้จึงไม่สามารถแบ่งได้
"จะไล่ฉันออกไปเหรอ?" เซี่ยเยี่ยนหลินมองเซี่ยเซิ่งหลินอย่างไม่กล้าเชื่อ
เซี่ยเยี่ยนผิงนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น พูดเย็นชา "ฉันไม่ไป แยกบ้าน ฉันไม่มีงาน ไม่มีบ้าน ไม่มีอะไรเลย นี่เรียกว่าแยกบ้าน นี่เรียกว่าออกจากบ้านแบบไม่ได้อะไรเลย ฉันไม่ไป"
"ไม่ได้ให้จักรยานคันหนึ่งกับแกไปแล้วเหรอ?" เซี่ยเซิ่งหลินกัดฟันพูด
เซี่ยเยี่ยนหลินนึกถึงจักรยานคันนั้น เดิมทีเป็นสินสอดฝ่ายหญิงของตู้วิ๋นเซิง เป็นของครอบครัวเขา ต่อมาหลังจากที่ตู้วิ๋นเซิงพูดจาเหล่านั้น เซี่ยเซิ่งลี่ก็ยึดจักรยานคืนไป แล้วก็ให้เซี่ยเซิ่งหลินใช้เป็นประจำ เซี่ยเยี่ยนหลินคิดจะเอามาเป็นของกลาง ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเป็นของเขา ไม่คิดว่าเซี่ยเซิ่งหลินจะให้จักรยานคันนั้นกับเซี่ยเยี่ยนผิง
"พ่อ นั่นเป็นสินสอดฝ่ายหญิงของวิ๋นเซิง เซี่ยเยี่ยนผิงมันมีสิทธิ์อะไรไปเอาสินสอดของพี่สะใภ้" เซี่ยเยี่ยนหลินคัดค้านทันที
"อะไรของตู้วิ๋นเซิง จักรยานฉันซื้อเอง ให้เป็นสินสอดกับตู้วิ๋นเซิง ตู้วิ๋นเซิงก็พูดเองว่าฉันให้มากไป ทำร้ายเธอ ฉันจะยึดจักรยานคืนมีปัญหาอะไร บ้านฝ่ายหญิงของเธอยังไม่กล้าเอาเรื่องนี้มาพูดเลย แกมีสิทธิ์อะไรมาพูด?" เซี่ยเซิ่งหลินก็โมโห