“เจาเจา ฉันเดาว่าไอ้เซี่ยเยี่ยนหลินนั่นคงไปทำให้ใครไม่พอใจเข้า ถึงได้ทำให้พ่อแม่เดือดร้อนไปด้วย สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดตอนนี้คือพวกนั้นจะกลั่นแกล้งแก้แค้นพวกเราสองคนไปด้วย ช่วงนี้เวลาออกจากบ้านอย่าไปคนเดียว ต้องระวังให้มาก ฉันจะไปหาไอ้บ้าเซี่ยเยี่ยนหลินนั่น” เซี่ยเยี่ยนผิงกัดฟันกรอด
เรื่องนี้พวกเขาสองคนจะรับมือกันตามลำพังไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องรู้ก่อนว่าทำให้ใครไม่พอใจ จะได้รู้ว่าควรรับมืออย่างไร
ตอนที่เซี่ยเยี่ยนหลินกับตู้วิ๋นเซิงย้ายออกไป พวกเขาไม่ได้บอกที่อยู่ให้คนในตระกูลเซี่ยรู้ เซี่ยเยี่ยนผิงจึงทำได้แค่ไปหาเซี่ยเยี่ยนหลินที่คณะกรรมการปฏิวัติ
ช่วงนี้เซี่ยเยี่ยนหลินใช้ชีวิตรุ่งเรืองเอามาก ๆ แม้แต่ตู้วิ๋นเซิงก็เพิ่งได้งานพนักงานชั่วคราวที่โรงงานแปรรูปธัญพืชเมื่อไม่นานมานี้
พอเห็นเซี่ยเยี่ยนผิงยืนอยู่ตรงหน้าด้วยขอบตาคล้ำและท่าทางเหนื่อยล้า เซี่ยเยี่ยนหลินก็อดยิ้มอย่างได้ใจไม่ได้ “เซี่ยเยี่ยนผิง มาทำอะไรที่นี่? ชีวิตลำบากจนต้องมาขอให้ฉันช่วยหรือไง? ตอนนี้ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเซี่ยของพวกคุณแล้ว”
“เซี่ยเยี่ยนหลิน ช่วงนี้นายไปทำให้ใครไม่พอใจเข้ากันแน่?” เซี่ยเยี่ยนผิงถามพลางกัดฟัน
“อะไร ถูกคนกลั่นแกล้งแก้แค้นแล้วก็เลยสงสัยฉันงั้นเหรอ? ทำไมไม่ลองคิดดูบ้างว่าอาจเป็นเพราะนายไปทำให้ใครไม่พอใจก็ได้” เซี่ยเยี่ยนหลินยิ้มอย่างได้ใจ
สภาพย่ำแย่ของเซี่ยเยี่ยนผิงเห็นได้ชัดว่าชีวิตคงลำบากมาก ส่วนจะถูกกลั่นแกล้งแก้แค้นเพราะเขาไปทำให้ใครไม่พอใจหรือไม่นั้น มันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยล่ะ? ถ้าเป็นเพราะเขาจริง ๆ เขาก็ยิ่งดีใจเสียอีก