ดังนั้นเมื่อเซี่ยเยี่ยนผิงและกู้เจาเจาเลิกงานกลับมา ก็เห็นคนคนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูบ้านของพวกเขา
“เยี่ยนถิง ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ได้?” เซี่ยเยี่ยนผิงขมวดคิ้ว
“พี่ชายรอง หนูไม่มีที่ไปแล้ว หนูขอมาพักกับพี่สักระยะได้ไหม?” เซี่ยเยี่ยนถิงมองเซี่ยเยี่ยนผิงด้วยสายตาอ้อนวอน
“ไม่ได้ ไม่สะดวก” เซี่ยเยี่ยนผิงปฏิเสธตรงๆ เขาและกู้เจาเจาต่างไม่ชอบให้คนนอกมาอยู่ด้วย ตอนนี้ชีวิตคู่ของพวกเขาดีอยู่แล้ว ไม่ต้องการให้ใครมาขัดจังหวะ
และถ้าเซี่ยเยี่ยนถิงย้ายเข้ามาได้ ต่อไปคนในตระกูลเซี่ยก็อาจจะย้ายเข้ามาได้อีก เรื่องแบบนี้เปิดช่องไม่ได้เด็ดขาด
เซี่ยเยี่ยนถิงไม่คิดว่าเซี่ยเยี่ยนผิงจะปฏิเสธ โดยไม่เปิดช่องให้ต่อรองแม้แต่น้อย
“พี่ชายรอง หนูขออยู่แค่ช่วงหนึ่ง พอหางานได้หนูจะไปเอง ฝ่ายครอบครัวเหมิงรับปากไว้ว่า จะหางานให้หนูภายในสองเดือน หนูไม่ได้จะอยู่ยาวๆ หรอก” เซี่ยเยี่ยนถิงกัดฟันพูด
เซี่ยเยี่ยนผิงส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ไม่ได้ และเธอก็ไม่ได้ไม่มีที่ไป ตระกูลเซี่ยยังมีห้องให้อยู่”
“เธอทะเลาะกับคนที่บ้านมา เลยหนีมาหาฉัน” เซี่ยเยี่ยนผิงพูดอย่างมั่นใจ เขากับเซี่ยเยี่ยนถิงไม่ค่อยสนิทสนมกันนัก เซี่ยเยี่ยนถิงก็ไม่ค่อยมาหาเขา ยกเว้นจะจนตรอกจริงๆ
ทั้งที่ตระกูลเซี่ยก็มีที่ให้อยู่ ทำไมถึงต้องมาหาเขาด้วย? คงมีแต่กรณีที่ทะเลาะกับคนที่บ้าน
“พี่สะใภ้รอง หนูขอร้องล่ะ ช่วยหนูด้วยเถอะ เมื่อก่อนหนูทำตัวไม่ดีกับพี่ ขอโทษจริงๆ นะคะ พี่สะใภ้รอง พ่อกับแม่ลำเอียงแต่พี่ชายคนโต ไม่ว่าพวกเขาจะก่อเรื่องอะไร พ่อกับแม่ทำเป็นโกรธ แต่จริงๆ แล้วก็ยังช่วยพวกเขาอยู่ดี ทำใจทิ้งไม่ลง เซี่ยเยี่ยนหลินทำลายชีวิตแต่งงานของหนู พ่อกับแม่ไม่พูดสักคำ” เซี่ยเยี่ยนถิงรู้ดีว่า ถ้าอยากพักที่นี่ ต้องให้กู้เจาเจาเห็นด้วยเท่านั้น พี่ชายรองให้ความสำคัญกับพี่สะใภ้รองที่สุด