“พวกคุณอยากเก็บเด็กไว้กี่คนก็ได้ ไม่เกี่ยวกับผม ผมมีหน้าที่เลี้ยงดูพ่อแม่ ส่วนคนที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับผมก็ไม่เกี่ยวกับผมเหมือนกัน ผมทำหน้าที่ลูกอย่างเต็มที่แล้ว ถ้าต่อไปผมได้ยินคนนอกพูดว่าพ่อแม่บ่นว่าผมไม่กตัญญู ก็อย่าหาว่าผมจะอกตัญญูจริง ๆ แล้วกัน ในเมื่อความกตัญญูไม่มีประโยชน์ งั้นไม่กตัญญูเสียยังดีกว่า” เซี่ยเยี่ยนผิงพูดเสียงเรียบ
เซี่ยเยี่ยนถิงได้ยินเซี่ยเยี่ยนผิงพูดก็ช่วยพูดเสริมทันที “พวกคุณอยากเก็บเด็กไว้กี่คนก็ได้ แต่กลางวันฉันต้องไปทำงาน ฉันไม่ใช่คนเหล็กนะ แค่ดูแลพวกคุณก็เหนื่อยแล้ว ไม่มีแรงไปดูแลพวกเขาหรอก”
เซี่ยเซิ่งหลินฟังลูกชายลูกสาวพูดจาไพเราะราวกับร้องเพลง บอกว่าไม่สนใจว่าจะเก็บเด็กไว้กี่คน แต่ทุกประโยคล้วนบีบให้เขากับภรรยาส่งเด็ก ๆ ไป
เซี่ยเซิ่งหลินอดรู้สึกขมขื่นในใจไม่ได้ ทำไมเขาถึงมาถึงจุดนี้ได้?
เขาเกลียดเซี่ยเยี่ยนผิงที่ใจร้าย แต่ที่เกลียดยิ่งกว่าคือเซี่ยเยี่ยนหลิน เซี่ยเยี่ยนหลินกล้าทำแบบนี้ได้อย่างไร กล้าทิ้งแม้กระทั่งลูกของตัวเองได้อย่างไร ทั้งที่เขากับอวี๋เยวี่ยชิวเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เซี่ยเยี่ยนหลินกับภรรยากลับไม่ยอมแวะมาดูสักครั้ง
ลูกชายคนโตที่เขาให้ความสำคัญที่สุด เป็นลูกที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจให้มากที่สุด กลับทอดทิ้งเขากับหญิงชรา ไม่แม้แต่จะสนใจลูก ๆ ของตัวเองด้วย
“ฉันเข้าใจแล้ว เก็บเด็กไว้แค่สองคนก็พอ เยี่ยนผิง เธอไปสืบดูว่ามีครอบครัวดี ๆ ที่ไหนอยากรับเด็กไปเลี้ยงบ้าง” เซี่ยเซิ่งหลินจำต้องยอมรับว่าตัวเองแก่แล้ว เลี้ยงเด็กมากมายขนาดนั้นไม่ไหว และเพื่อชีวิตบั้นปลายของตัวเอง เขาก็ไม่อาจเก็บเด็กทุกคนไว้ข้างกายได้