ก่อนหลังแค่ไม่กี่วินาที
หนุ่มสก๊อยสองคนที่เมื่อกี้ยังกร่างอยู่ ตอนนี้ลงไปนอนแผ่ กะทันหันไม่มีวิญญาณ
หลี่เซี่ยวลี่ปัดมือ สีหน้าดูแคลน: "กล้าดียังไงมาแกล้ง老娘 อยากตายหรือไง"
หยางจิ่วหลางอ้าปากค้าง ปวดท้องก็หาย
"เธอ... เธอ..."
หลี่เซี่ยวลี่ถุยน้ำลายใส่คนสองคนที่นอนอยู่กับพื้น ตวาดว่า: "ยังไม่รีบไสหัวอีก เดี๋ยวฉันจะตีพวกแกให้ตาย"
สองคนนั้นลุกขึ้นจะวิ่งหนี แต่โหวฉินฉินกลับร้องขึ้นมา: "เฮ้ย เอาบุหรี่ลุงฉันคืนมาด้วย"
เจ้าเขียวรีบล้วงบุหรี่ออกมา เอามาคืนด้วยมือสั่นๆ แล้วแวบหายไปในพริบตา
โยนคำพูดมาจากไกลๆ: "รอพ่อเถอะ"
หยางจิ่วหลางยังตกใจอยู่ มองจ้องหลี่เซี่ยวลี่: "เธอ เธอ นี่ มัน..."
"อะไรของเธอ นี่อะไรของนาย..." หลี่เซี่ยวลี่พูดขึ้นมาทันที "เมื่อกี้ทำไมถึงลุกขึ้นยืน"
หยางจิ่วหลางอึ้งไป "หา?"
เธอจ้องเขา สายตาแฝงความสงสัย "นายมันไก่อ่อน จะฝืนแข็งขึ้นมาทำไม ให้โดนต่อยเหรอ"
หยางจิ่วหลางพูดไม่ออก
ไก่อ่อน?
เขายอมรับว่าตัวเองผอมไปหน่อย ขาวไปหน่อย แต่ไก่อ่อนนี่มันเกินไปแล้วมั้ง?
"ยังไงก็ตาม พวกเราสามคนก็มาด้วยกัน" เขาพูดตามตรง "มีผมเป็นผู้ชายคนเดียว ถ้าไม่ให้ผมหือ จะให้ใคร"
หลี่เซี่ยวลี่มองเขาไปสักพัก ไม่พูดอะไร ก้มหน้ากินต่อ
"เธอน่าจะบอกแต่แรกว่าสู้เก่งขนาดนี้ หรือว่า ทำไมเธอถึงสู้เก่งจัง" หยางจิ่วหลางถามด้วยความสงสัย
โหวฉินฉินรีบพูดแทรก "เชอะ เพื่อนฉันสมัยมัธยมฝึกต่อยมวยนะ สองไอ้กระจอกแค่นี้ เพิ่มมาอีกสองก็จัดการได้สบาย"
หยางจิ่วหลางถึงเข้าใจ โทษทีนี่แหละถึงว่าขายาว สะโพกเอว สายตา ทำให้รู้สึกแข็งแรง
รีบดึงบุหรี่ออกมา 1 มวนยื่นให้ "ป้าคะ เอ้ย น้องสาว ไม่เคารพเลย ไม่เคารพเลย"
ในใจกลับยิ่งเพิ่มความสวยงาม
นี่มันแมวกวักที่ไหน
นี่มันแมวกวักมีดาบชัดๆ!
กินอาหารเสร็จ ลมกลางคืนยิ่งหนาว
สองสาวนุ่งน้อยห่มน้อย สั่นไปทั้งตัวจากความหนาว
หยางจิ่วหลางก็เกิดแผนอีก
โอกาสลงทุนมาอีกแล้ว
"แล้วพวกเธอ มีแผนอะไรต่อไป"
หลี่เซี่ยวลี่กับโหวฉินฉินสบตากัน
ไม่มีเงินติดตัว หนทางข้างหน้ามืดมน พวกเธอจะมีแผนอะไรได้
"แม่ง ไปนอนร้านเน็ตอีกคืนแล้วกัน" โหวฉินฉินด่า
"ไปร้านเน็ต?" ในความรู้ของหยางจิ่วหลาง ร้านเน็ตคือที่เล่นเน็ต
แต่ไม่รู้เลยว่านอกจากเล่นเน็ตแล้ว ยังนั่งได้ นอนได้ มั่วสุมได้ หลบหนาวได้ ค้างคืนได้ กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปได้
"ก็แล้วไง คืนที่แล้วเราก็ค้างที่ร้านเน็ต" โหวฉินฉินยืดอก
หยางจิ่วหลางแสร้งทำเป็นคิด "งี้เถอะ เมื่อกี้พวกเธอช่วยผม ผมเชิญไปพักโรงแรมม่านรูดนะ แถวนี้ก็น่าจะมี"
หลี่เซี่ยวลี่รีบห้าม "ไม่ได้ๆ เราจะใช้เงินนายอีกไม่ได้ จะโดนคนนินทาว่าเกาะนายกิน"
โหวฉินฉินพยักหน้า "ลุงใจดีเกินไปแล้ว ถึงเราจะเอาเปรียบใคร ก็ไม่เอาลุง"
หยางจิ่วหลางชะงัก ผมไม่ใช่คน? ผมขอให้พวกเธอเอาเปรียบผมไม่ได้เลยเหรอ?
แต่เถียงไปเถียงมา สองสาวไม่ยอม
หยางจิ่วหลางเลยต้องเลิกคิดเรื่องผลประโยชน์ กลับไปเป็นคนดีเหมือนเดิม
"เป็นเด็กสาวๆ อยู่ร้านเน็ตก็ไม่ใช่เรื่อง ไหนๆ พวกเธอก็ยืนกรานไม่ยอมใช้เงินผม งั้นเองเถอะ ไปพักอยู่บ้านผมห้องหนึ่งคืนก่อน"
"บ้านนายที่ไหน" โหวฉินฉินเบิกตากว้างถาม
หยางจิ่วหลางพยักหน้า "ก็แถวนี้นี่แหละ เป็นห้องที่บริษัทออกเงินให้ผมพัก ไม่ใช้เงินผม"
ตาโหวฉินฉินเป็นประกาย
หยางจิ่วหลางมองไปทางหลี่เซี่ยวลี่ เห็นเธอยังลังเล รีบเสริมว่า "แต่ขอบอกก่อนนะ ชายหญิงอยู่กันตามลำพัง หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการใกล้ชิด ถ้าเกิด... พวกเธออย่าตีผม"
หลี่เซี่ยวลี่ยักคิ้ว "แม่ง พูดเหมือนฉันชอบตีคนอย่างนั้นแหละ"
โหวฉินฉินหัวเราะคิกคัก "ลุง安心เถอะ เพื่อนฉันช่วงนี้หลายปี ก็แค่เคยตีคนมาเจ็ดแปดครั้ง"
หยางจิ่วหลางงงเป็นไก่ตาแตก ลุกขึ้นยืน "งั้นไปกัน"
หนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น กว้างหกสิบกว่าตารางเมตร ตกแต่งเรียบง่าย หยางจิ่วหลางหาเอง ค่าเช่าถูกกว่าในเมือง S มาก ด้านบริษัทก็ไม่บ่นอะไร
ห้องนั่งเล่นมีโต๊ะตัวหนึ่ง เก้าอี้นอนตัวหนึ่ง เก้าอี้สองสามตัว ห้องนอนมีเตียงหนึ่งเมตรห้า ตู้เสื้อผ้าหนึ่งใบ
แต่ในสายตาหลี่เซี่ยวลี่กับโหวฉินฉิน นี่แทบจะเหมือนสวรรค์แล้ว
เข้าบ้านเปิดไฟ
"ว้าว ลุง อยู่ดีจัง"
"ดีกว่าห้องเช่าร้อยเท่า"
【ติ๊ง!】
【ค่าความรู้สึกดีหลี่เซี่ยวลี่ +10 ปัจจุบัน: 30】
【ค่าความรู้สึกดีโหวฉินฉิน +10 ปัจจุบัน: 20】
หยางจิ่วหลางดีใจในใจ
สามสิบกับยี่สิบ ไม่ห่างจากขั้นเพื่อนแล้ว
"ไม่งั้น พวกเธอไปอาบน้ำก่อนเถอะ" หยางจิ่วหลางชี้ไปที่ห้องน้ำ
"แม่ง หลายวันแล้วไม่ได้อาบน้ำจริงๆ รู้สึกว่าตัวเองจะเหม็นแล้ว" โหวฉินฉินพูดพลางยื่นหัวเข้าไปดูในห้องน้ำ
"ว้าว ยังมีอ่างอาบน้ำอีก ฉันต้องแช่น้ำร้อนสักหน่อย ลุง ค่าน้ำไม่ต้องนายจ่ายใช่ไหม"
หยางจิ่วหลางส่ายหน้า "ค่าน้ำกว่าไฟ บริษัทออกหมด"
"ว้าว บริษัทดีจัง"
สองสาวไม่เกรงใจ ลากกระเป๋าเดินเข้าไป
หยางจิ่วหลางไม่มีอะไรทำ เอนตัวบนเก้าอี้นอน เปิดนิยาย
ไม่นานนัก เสียงน้ำไหลดังมาจากด้านใน
แล้วก็เป็นเสียงกรี๊ดของโหวฉินฉิน "ลุง น้ำมันเย็น"
หยางจิ่วหลางตะโกนไป "เครื่องทำน้ำอุ่นมีปุ่มสวิตช์อยู่ข้างบน"
ในห้องน้ำมีเสียงงกๆ เงิ่นๆ อยู่พักใหญ่ "ลุง ไม่เจอ ลองมาเปิดให้หน่อย"
หยางจิ่วหลางอึ้งไป
เหมาะสมไหม?
ประตูห้องน้ำเปิดแง้มไว้เล็กน้อย โหวฉินฉินโผล่ออกมาครึ่งหัว "เร็วๆ หน่อย หนาวจะตาย"
"นี่" หยางจิ่วหลางดันกรอบแว่นสีทองขึ้น "พวกเธอ ผมจะ..."
"เฮ้อ เราพันผ้าอาบน้ำอยู่ รีบๆ หน่อย อย่ารีๆ รอๆ"
ผู้ชายเกลียดคนว่ารีๆ รอๆ ที่สุด หยางจิ่วหลางลุกขึ้น สูดลมหายใจลึก ไปถึงหน้าประตูห้องน้ำ จับลูกบิดประตู "ผมเข้ามานะ"
"เข้ามาสิ"
เปิดประตู สมองของหยางจิ่วหลางวูบไป
ทั้งสองคนพันแค่ผ้าอาบน้ำสีขาว
หลี่เซี่ยวลี่ยืนเท้าเปล่าบนแผ่นกันลื่น หันข้างตัวตรงทื่อไม่ขยับ ขายาวเรียวตรงเกือบคิดเป็นสองในสามของความสูง ผิวสีข้าวสาลีภายใต้แสงไฟอุ่นของหลอดบนเพดาน สะท้อนประกายมันวาวอย่างมีสุขภาพดีและดุดัน ขอบบนของผ้าอาบน้ำโอบอกไว้แค่พอดิบพอดี เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าชัดเจนและคอไหล่กระชับ
ดูโหวฉินฉินต่อ เธอยืนอยู่หน้าประตู
ถึงจะเตี้ยกว่าหลี่เซี่ยวลี่มาก แต่รูปร่างโค้งเว้าสะโอดสะอง ผ้าอาบน้ำพันอยู่ แต่เพราะความแน่นเกินไปถูกดันขึ้นสูง ดูน่าเป็นห่วง ขาคู่เรียวกลม ขาวสะท้อนตา แฝงความอวบอิ่มและยืดหยุ่นแบบเด็กสาว
วัยรุ่นจงเจริญ
โหวฉินฉินเห็นหยางจิ่วหลางยืนเหม่อ ก็เดินไปข้างหน้า
หยางจิ่วหลางรู้สึกเต็มไปด้วยหน้าอก บีบคั้นให้เขาหายใจไม่ออก รีบถอยหลังไปหนึ่งก้าว
"แม่ง ลุง มัวยืนอะไรอยู่ รีบเปิดน้ำร้อน อยากดูก็ให้ดูให้จุใจทีหลัง" โหวฉินฉินเร่ง
หยางจิ่วหลางถึงได้สติ เขย่งมือไปถึงด้านบนเครื่องทำน้ำอุ่น กดปุ่ม
"เรียบร้อย" หยางจิ่วหลางพูดพลางถอยออกจากห้องน้ำ รู้สึกว่าเสียงของตัวเองเปลี่ยนไป
กลับมานั่งที่เก้าอี้ เปิดนิยายอีกครั้ง แต่อ่านไม่เข้าหัวเลย
หันหน้ามองห้องน้ำ ประตูกระจกเงาลางๆ เสียงน้ำไหลดังซ่า แทรกด้วยเสียงหัวเราะล้อเล่นของสองสาว
ใบหน้าขาวของหยางจิ่วหลาง เริ่มร้อนผ่าว...
ไม่นาน
ประตูห้องน้ำเปิด
หลี่เซี่ยวลี่เดินออกมาก่อน
หยางจิ่วหลางเงยหน้าดู หายใจหยุดไปชั่วขณะ
เธอใส่ไม่ใช่ชุดนอน แต่เป็นชุดบาสเลเกอร์สสีม่วงทอง ไม่มีปกไม่มีแขน ชายยาวถึงโคนขา ลำคอเรียวเล็กและแขนผอมบางและขายาวเรียว เปล่าเปลือยอยู่อย่างนั้น
ส่วนข้างใน ไม่รู้สถานะ
ผมเปียกห้อยบนบ่า ผิวสีข้าวสาลีมีไอน้ำ หน้าตาหลบอยู่หลังผมยุ่งๆ สีแดง เร้นลางเผยความดุดันเล็กน้อย
ผู้หญิงเมื่อล้างเครื่องสำอางออกราวกับถอดเกราะ เสียงพูดไม่เข้มแข็งอย่างนั้น "พี่ชาย มีไดร์เป่าผมไหม"
หยางจิ่วหลางชี้โต๊ะข้างๆ เธอ "ในลิ้นชัก"
หลี่เซี่ยวลี่เปิดลิ้นชัก หยิบไดร์เป่าผมออกมา เสียบปลั๊ก
ก็ยืนอยู่ตรงนั้น ก้มตัวเป่าผม
หยางจิ่วหลางมองจากข้างหลัง เห็นขาเรียวที่ยืนแยกเล็กน้อย ชายเสื้อที่ถูกดึงขึ้นไปพับอยู่บนบั้นท้ายเพราะยกแขน และด้านหลังที่ส่ายไปมา
แทบจะหยุดหายใจ เขาอดไม่ได้ที่จะคิดลามกว่า ทีหลังนี่คงต้องเอาเก้าอี้มาเหยียบ...
โหวฉินฉินเดินออกมาใส่ชุดนอนสีชมพูการ์ตูนผ้าบาง ผิวที่ขาวอยู่แล้วยิ่งแดงจากการแช่น้ำ
ถึงแม้จะเป็นชุดนอนหลวมๆ แต่เวลาขยับตัว เส้นโค้งที่โค้งเว้า ก็ยังดูชัดเจน จับต้องได้
"ลุง อ่างอาบน้ำบ้านลุง สบายจริงๆ สบายจนหนูจะเป็นลมแล้ว คิกๆ" โหวฉินฉินถอนหายใจ "ถ้าได้อาบแบบนี้ทุกวัน ตายก็ยอมแล้ว"
หยางจิ่วหลางยิ้มอย่างสุภาพ ยกคางไปที่โต๊ะ "ไดร์เป่าผม"
โหวฉินฉินคว้าไดร์เป่าผม เป่าผมในท่าเดียวกับหลี่เซี่ยวลี่
ครั้งนี้คงต้องงอขา หยางจิ่วหลางคิด
แต่คราวนี้เขาไม่ได้จ้องมองตลอด เพราะหลี่เซี่ยวลี่นั่งอยู่ข้างๆ
เขาก้มหน้าลงในมือถือ แต่จมูกกลับสูดแรง
เขาไม่เข้าใจเลย ชัดๆ ว่าเป็นแชมพูกับสบู่อาบน้ำที่เขาใช้ทุกวัน ถึงมีกลิ่นหอมลอยมาได้
ราวกับดอกไม้หอม ราวกับชะมด ราวกับลูกพีช ราวกับหญ้าหลังฝน
หยางจิ่วหลางรู้ นั่นคือวัยรุ่น คือเรือนร่าง