ตอนที่ 004 สามคนนอนเตียงเดียวกัน ต้องอดทนสุด ๆ
หยางจิ่วหลางรู้สึกว่าน้ำลายจะไหลออกมา รีบหยิบบุหรี่มาจุดหนึ่งมวน อาศัยการพ่นควันกลบเกลื่อน
หันไปเจอหลี่เซี่ยวลี่ เลยส่งให้มวนหนึ่ง
"ขอบคุณ!" หลี่เซี่ยวลี่รับไป จุด
โหวฉินฉินเป่าผมเสร็จ เห็นทั้งสองยืนสูบบุหรี่ด้วยกัน เลยถามว่า "อาเจ๊ก ที่นี่มีขนมกินเล่นไหมคะ เกล็ดไก่ทอดรสแซ่บดีที่สุดเลย"
คำพูดนี้ไม่รู้จักกาลเทศะเลย ถ้าเป็นเมื่อก่อน หยางจิ่วหลางคงไล่คนออกไปแล้ว แต่ตอนนี้กลับยิ้มอย่างใจกว้าง "ไม่มี พรุ่งนี้…"
"ไม่จริงน่าอาเจ๊ก อาเจ๊กรวยจะตาย ไม่ซื้อขนมให้ตัวเองหน่อยเหรอคะ แล้วชีวิตจะสนุกอะไร"
หยางจิ่วหลางขมวดคิ้ว เขาอยากบอกมากว่าขนมกินเล่นเป็นความสุขขั้นต่ำเท่านั้น ยังมีการเสพสุขที่สูงกว่าและเร้าใจกว่าอีกมาก นั่นสิถึงจะอิ่มเอมจริง
แต่ก็ไม่ได้พูด เขาไม่ใช่คนหัวโบราณ แล้วอีกฝ่ายก็คงฟังไม่เข้าใจด้วย
ทว่าคุยกันแค่สั้น ๆ ความคิดพลุ่งพล่านเมื่อครู่ก็หายไปแล้ว
"คืนนี้พวกเธอสองคนนอนห้องนอนเถอะ" หยางจิ่วหลางเปลี่ยนเรื่อง
โหวฉินฉินรีบถาม "แล้วอาเจ๊กล่ะ"
"ฉันนอนเก้าอี้ยาวตรงนี้สักคืน"
"ไม่ได้"
"ไม่ได้นะ!"
หญิงสาวสองคนคัดค้านพร้อมกัน
หลี่เซี่ยวลี่พูดต่อ "อาเจ๊ก เราขอโทษมากแล้ว จะมายึดที่นอนอีกได้ไง"
หยางจิ่วหลางมองรอบ ๆ "ห้องนั่งเล่นก็ นอนด้วยกันไม่ได้หรอก"
"โอ๊ย งั้นนอนเบียด ๆ บนเตียงเดียวกันไปเลย" โหวฉินฉินพูดพลางชำเลืองเข้าไปในห้องนอน "โน่นไง เตียงกว้างพอตัว"
"แบบนั้นจะเป็นไปได้ไง" หยางจิ่วหลางรีบทำหน้าเอาจริง
"โอ๊ย อาเจ๊ก ผู้หญิงอย่างเราไม่ว่าอะไรเลย อาเจ๊กเป็นชายอกสามศอก จะรีรออะไร!" โหวฉินฉินร้อง
ปัญหาคือ ไม่แน่ใจว่าผู้หญิงไม่ว่าอะไรจริงไหม หลี่เซี่ยวลี่ยังไม่แสดงท่าทีนี่นา หยางจิ่วหลางนิ่งคิดครู่หนึ่ง "ฉันกลัว"
"เฮอะ อาเจ๊กเป็นผู้ชาย จะกลัวพวกเรากินใช่มั้ย"
"ฉันกลัวจะโดนตี"
หลี่เซี่ยวลี่เม้มปาก "ไม่ต้องห่วง ฉันหลับแล้วยังไงไม่ตีคน"
ตกลง ทุกคนเห็นดีกันหมด
หยางจิ่วหลางพูดอย่างเสียไม่ได้ "งั้นพวกเธอไปนอนก่อนแล้วกัน ฉันไปอาบน้ำ"
เขาค้นชุดนอนหนา ๆ สักชุดจากตู้เสื้อผ้า แล้วมุ่งหน้าไปห้องน้ำ
ในห้องน้ำ กลิ่นต่าง ๆ ผสมปนเปกัน ยังแรงมาก
อ่างอาบน้ำเต็มอ่างหนึ่ง มีคราบสีเทาลอยอยู่บนผิวน้ำ
หยางจิ่วหลางขมวดคิ้ว ปล่อยน้ำทิ้ง
พอถอดเสื้อผ้า ก็เห็นเสื้อผ้าของสองสาวยัดใส่กะละมังไว้เต็ม
ทั้งข้างบนข้างล่าง ทั้งข้างในข้างนอก มีหมด
หยางจิ่วหลางส่ายหัว เอาผ้าไปใส่กะละมังอีกใบ
อาบน้ำไปครึ่งหนึ่ง คิดถึงประสบการณ์แปลกประหลาดในวันนี้ ก็รู้สึกตื่นเต้นโดยไม่รู้ตัว
เลยหลับตา นึกถึงผู้หญิงคนหนึ่งในหัว…
ผู้หญิงในหัวคนนั้น ไม่ใช่หลี่เซี่ยวลี่ ไม่ใช่โหวฉินฉิน
แต่เป็นอีเวน ผู้แทนฝั่งเจ้าของโครงการที่เขาประจำไซต์งาน เป็นคนไต้หวัน กลับมาหลังจากจบ ดอกเตอร์ที่เมืองนอก
ดอกเตอร์ผู้หญิงคนนี้เปรียบได้กับหลี่โม่โฉว ด่าเขาตลอด บางครั้งก็ดูถูก
ดังนั้น ดอกเตอร์คนนี้ จึงปรากฏในห้องน้ำของหยางจิ่วหลางมากกว่าหนึ่งครั้ง
อาบน้ำเสร็จออกมา ทำใจดีสู้เสือเดินเข้าห้องนอน
สองสาวยังไม่นอน
หลี่เซี่ยวลี่นั่งอยู่มุมด้านใน โหวฉินฉินนอนคว่ำอยู่ตรงกลาง
ทั้งคู่เล่นมือถือ
เล็บยาว ๆ เคาะบนจอมือถือขนาดใหญ่ เกิดเสียงดังแก๊ก ๆ
"ถึงเวลานอนแล้วนะ พรุ่งนี้ต้องตื่นไปทำงานเช้า" หยางจิ่วหลางกระแอม
หลี่เซี่ยวลี่วางมือถือ ทิ้งตัวลงนอนเหยียดยาว ขาข้างหนึ่งงอพิงกำแพง ขาอีกข้างเหยียดตรง
โหวฉินฉินกลับไม่มีปฏิกิริยา พิมพ์ไปด้วยพูดไปด้วย "อาเจ๊ก มาเป็นเพื่อนกันเถอะ"
ใครจะปฏิเสธคำขอเพื่อนของแมวกวักได้ล่ะ
หยางจิ่วหลางเพิ่มเพื่อนกับโหวฉินฉิน
โหวฉินฉินดึงหลี่เซี่ยวลี่เข้ามาด้วย ตั้งกลุ่มสามคน
โหวฉินฉินเห็นหยางจิ่วหลางยืนตัวแข็งทื่อเหมือนไม้ เลยร้อง "อาเจ๊กบอกว่าจะตื่นเช้าไม่ใช่เหรอคะ ทำไมไม่นอนล่ะ"
หยางจิ่วหลางมองร่างสองร่างที่ทอดนอนอยู่ ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะหาที่ลงมือ~ ลงตัวยังไง
ลังเลว่า "โหวฉินฉิน เธอขยับเข้าไปข้างในหน่อย"
โหวฉินฉินนอนคว่ำอยู่ตรงนั้น ส่ายตัวไปมา
หยางจิ่วหลางเห็นเพียงเนื้อผ้าภายใต้ชุดนอนกระเพื่อมเป็นระลอกเหมือนเยลลี่สั่น แต่คนยังอยู่ที่เดิม
เขารู้สึกว่าร้อนผ่าวไปหมด ไม่กล้ามองอีก ได้แต่นั่งลงที่ขอบเตียง
"เฮ้อ" โหวฉินฉินเก็บมือถือในที่สุด มองหยางจิ่วหลาง "อาเจ๊ก ฝึกท่าหนุนก้างเกยขอบเตียงอยู่เหรอคะ"
หลี่เซี่ยวลี่หัวเราะคิก "ฉินฉิน อย่าแกล้งอาเจ๊กดิ ดูสิหน้าแดงหมดแล้ว เธอขยับมาทางฉันอีกหน่อยเถอะ"
โหวฉินฉินหัวเราะคิกคัก พลิกตัวกลิ้งไปข้างหลี่เซี่ยวลี่ ยกแขนยกขากอดรัด "อาเจ๊ก ตรงนี้กว้างพอรึยังคะ"
หยางจิ่วหลางหันไปมอง เห็นโหวฉินฉินเกาะอยู่บนตัวหลี่เซี่ยวลี่เหมือนเด็กดูดนม ปล่อยพื้นที่ว่างให้มากกว่าครึ่ง รีบผงกหัว "กว้างแล้ว กว้างแล้ว เอ่อ ฉันปิดไฟแล้วนะ"
"อืม ๆ"
"กริ๊ก" ไฟดับ
ห้องจมอยู่ในความมืดทันที
หยางจิ่วหลางปรับตัวครู่หนึ่ง ล้มตัวลงนอนเงียบ ๆ ชิดขอบเตียง
ฟังเสียงลมหายใจเบา ๆ สองคนจากด้านใน หยางจิ่วหลางรู้สึกหัวใจเต้นแรง
"ตึกตึกตึก..."
แม้เมื่อกี้จะจัดการในห้องน้ำไปแล้ว แต่ก็ยัง…
เขารีบนับแกะในใจ แต่แกะในหัวคราวนี้ ดันชูก้นน้อย ๆ กันหมด
เลยรีบเปลี่ยนไปนับหนู
ค่อย ๆ เก็บร่มลง ความง่วงเข้าแทนที่ เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลง...
"ให้มันตายสิ" เสียงโหวฉินฉินดังขึ้นในความมืด
หยางจิ่วหลางสะดุ้ง ง่วงกระเจิงหายหมด
"เป็นอะไร" หลี่เซี่ยวลี่ถามเสียงนุ่ม
"ที่นอนสบายเกินไป แม่ง นอนไม่หลับ" โหวฉินฉินพูดพลางกลิ้งมาอยู่ตรงกลาง
ส่วนไหนสักส่วนเฉี่ยวหลังมือที่ทอดอยู่ของหยางจิ่วหลาง
หยางจิ่วหลางสะดุ้งเหมือนไฟดูด ดีดมือออกทันที
"อาเจ๊ก ก็นอนไม่หลับเหมือนกันนี่!" โหวฉินฉินกลิ้งมาอีก หมอบอยู่ข้างหยางจิ่วหลาง
ในความมืด ดวงตาทั้งคู่เป็นประกายวาววับเหมือนไฟฉายส่อง จ้องหน้าหยางจิ่วหลางเขม็ง
หยางจิ่วหลางขมวดคิ้ว บ่นอย่างไม่พอใจ "เมื่อกี้เกือบหลับแล้ว"
"คิกคักคิกคัก......"
ลมหายใจอุ่นจากปากเล็ก ๆ พ่นใส่จมูกระลอก ๆ
หยางจิ่วหลางกัดฟันแน่น กำลังจะกลั้นไม่อยู่แล้ว
"อาเจ๊ก ฉันถามหน่อย" โหวฉินฉินคึกอยากคุย "อาเจ๊กมีแฟนหรือยัง"
จิตใจหยางจิ่วหลางห่อเหี่ยว ภาพที่เซ่าถิงหมุนตัวเดินจากไปผุดขึ้นจากส่วนลึกของความทรงจำ
เขานิ่งงันไปครู่หนึ่ง ส่ายหัว "ไม่มี"
"ห๊า อาเจ๊ก รวยจะตาย หน้าตาก็ดี ทำไมไม่มีแฟนล่ะคะ โอ๊ะ หรือว่าไม่ไหว"
"อะไรไม่ไหว" หยางจิ่วหลางฟังไม่ถนัด ถามกลับ
"คิกคัก คิกคัก ก็ตรงนั้นไง ไม่ไหว"
หยางจิ่วหลางขมวดคิ้ว
ตอนนั้นหลี่เซี่ยวลี่ก็กลิ้งตัวเข้ามา เธอนอนตะแคงอยู่ด้านในโหวฉินฉิน มือหนึ่งเท้าคาง อีกมือดึงโหวฉินฉินเบา ๆ "ฉินฉิน อย่าถามเลย อาเจ๊กน่ะอกหักนะ ฟังไม่ออกเหรอ"
หยางจิ่วหลางรู้สึกเสียวสันหลัง คิดในใจว่าหลี่เซี่ยวลี่นี่มีหัวคิดกว่าโหวฉินฉิน
"ห๊า" โหวฉินฉินพุ่งเข้ามาข้างตัวหยางจิ่วหลาง ดึงแขนเขามากอดไว้ในอ้อมอก
หยางจิ่วหลางรู้สึกทันทีว่าแขนของตนถูกโอบกอดด้วยฟองน้ำนุ่มหยุ่น ความสบายนั้นมิอาจพรรณนา
อดตัวสั่นน้อย ๆ ไม่ได้
"อาเจ๊ก โดนเทเหรอคะ" โหวฉินฉินตาเป็นประกายซุบซิบ "เห็นมั้ยล่ะ หนูว่าแล้ว อาเจ๊กไม่ไหว เอาใจเค้าไม่พอ"
"หุบปาก" หยางจิ่วหลางโกรธ
เซ่าถิง รักแท้ของเขา ดั่งแสงจันทร์บริสุทธิ์ ไม่อาจลบหลู่
โหวฉินฉินแลบลิ้น ทำหน้าตา "แหะ ๆ โดนจับได้แล้ว อาเจ๊ก เอาไหม ให้หนูช่วย"
"ช่วยอะไร"
"รักษาอาการป่วยให้อาเจ๊กไง!"
"อึก" หยางจิ่วหลางกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่
เขาจวนจะทนไม่ไหวแล้ว
ตั้งสติได้นิดหน่อย แอบดูค่าความรู้สึกดีของสองสาว: หลี่เซี่ยวลี่ 30 โหวฉินฉิน 20
ขนาดเพื่อนธรรมดายังไม่ถึง ไม่ต้องพูดถึงเส้น 60 คะแนนของความรักเลย
ยังห่างไกลจากค่าระดับปลอดภัยที่จะทำอะไรแบบนั้น
อดเปรี้ยวไว้กินหวาน ถ้าพลาดทนไม่ไหวทำไป เบา ๆ ก็เสียแมวกวัก หนักหน่อยก็จบลงในลูกกรงเหล็ก
ไม่คุ้ม ไม่คุ้ม
"กลิ้งเข้าไปข้างใน แล้วนอน" หยางจิ่วหลางตวาด
โหวฉินฉินฮึ "เชย"
ปล่อยหยางจิ่วหลาง กลิ้งไปทางหลี่เซี่ยวลี่แล้วกอดรัด
"โอ๊ย เธอนี่ช่างเกาะจริง" หลี่เซี่ยวลี่กระซิบ
"อืออือ ไม่มีใครเอาหนู หนูเสียใจ"
หลี่เซี่ยวลี่เม้มปากยิ้ม กอดเธอไว้ในอ้อมแขน ลูบไหล่เนียนเบา ๆ อย่างอ่อนโยน "นอนเถอะ นอนเถอะ......"
ทั้งสามคน ในที่สุดก็หลับสนิท
เช้าตรู่
แสงแดดส่องลอดผ่านช่องม่านเข้ามา
หยางจิ่วหลางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
แล้วร่างทั้งร่างก็แข็งค้าง