เจียงอวี่ยิ้มบาง ๆ “ฝีมือไม่เท่าไร แต่อารมณ์ร้อนเอาเรื่องนะ มีแต่แรงดิบ ใช้แรงไม่เป็นสักนิด ยังมีอีกเยอะที่นายต้องเรียนรู้”
“ไอ้เด็กนี่!” อารมณ์ร้อนของจางชงปะทุขึ้นทันที แม้มือขวาถูกจับไว้ เขาก็เหวี่ยงแขนซ้ายสุดแรง ฟาดใส่ขมับเจียงอวี่ เจียงอวี่ฉวยจังหวะปล่อยมือ สะบัดข้อมือเบา ๆ หมัดของจางชงจึงชกพลาด จากนั้นเขาถอยสองก้าว เว้นระยะห่างจากอีกฝ่าย
เห็นท่าทางของจางชงแล้ว เจียงอวี่ก็ยิ้มพลางส่ายหน้า ก่อนจะประสานมือไว้ด้านหลัง
จางชงเดือดดาลทันที ตะโกนว่า “เดี๋ยวก็รู้ว่านายจะวางท่าได้อีกนานแค่ไหน!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เขาก็ถีบพื้นพุ่งเข้าหาเจียงอวี่ หมายชกใส่หน้า หมัดแหวกอากาศดังวูบ ทุกกระบวนท่าดุดันและหนักหน่วง เจียงอวี่ยืนนิ่ง ปล่อยให้หมัดนั้นกระแทกเข้ากลางอกเต็มแรง จางชงคิดว่าหมัดนี้จะทำให้อีกฝ่ายเซจนกระอักเลือดคาที่ แต่พอหมัดสัมผัสร่าง กลับรู้สึกราวกับชกลงบนก้อนสำลีนุ่มแน่น ยืดหยุ่นและไร้เสียง
ชั่วขณะที่จางชงชะงัก แรงสะท้อนกลับอันหนักแน่นก็พลันพุ่งออกจากอกเจียงอวี่ แล่นตามแขนของเขาตรงไปถึงหัวไหล่ จางชงรู้สึกราวกับถูกค้อนยักษ์ฟาดกลางอก ร่างทั้งร่างถอยกรูดไปเจ็ดแปดก้าวอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะทิ้งตัวกระแทกพื้นดังตุ้บ
“ของจริงว่ะ!” เหล่าทหารใหม่ที่ยืนมุงพากันสูดปากด้วยความตะลึง แม้แต่อาคาน แชมป์มวยสากลผสม ก็ยังสะท้านในใจ ฝีมืออย่างเขาเมื่ออยู่ต่อหน้าหน่วยนาวิกโยธินกลับเทียบไม่ติดด้วยซ้ำ กระบวนท่าเมื่อครู่ของเจียงอวี่เห็นชัดว่าเป็นยอดฝีมือระดับสูง ผู้สามารถปล่อยพลังภายในออกนอกกายและใช้แรงของคู่ต่อสู้ย้อนกลับไปเล่นงานเจ้าตัวได้!
จางชงไม่ได้บาดเจ็บ แต่กัดฟันลุกพรวดขึ้นมา คำรามว่า “เอาอีก!”
เจียงอวี่ส่ายหน้าเบา ๆ ถอนหายใจ “นายชนะฉันไม่ได้ กลับไปฝึกอีกสักหลายปีแล้วค่อยว่ากัน”
“อ๊าก!” จางชงคำราม ก่อนพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง แต่คราวนี้กลับถูกซัดกระเด็นออกไปเร็วกว่าครั้งก่อน
ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม... เขาบุกอย่างดุดันติดกันสี่ห้าครั้ง แต่ก็ไร้ผลทุกครั้ง เจียงอวี่ยังคงไม่ขยับแขนแม้แต่นิดเดียว ชายเสื้อยังไม่ไหวสักครั้ง ภาพตรงหน้าทำเอาคนมองขนลุก รู้สึกประหลาดจนบอกไม่ถูก