"หยางเชียน เธอออกมากับฉันก่อน" ตำรวจเก่าพูดขึ้น
หยางเชียนจ้องเจียงอวี่เขม็งแล้วพูดว่า "แกคอยดูไว้ได้เลย ไอ้บ้า!" พูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกไปกับตำรวจเก่า
หลงไป๋ชวนหันกลับมา ยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อยให้เจียงอวี่
"ลุง ท่าน...จะทำอะไร?" เจียงอวี่ใจสั่น สายตาแบบนี้นี่มันเหมือนหมาป่าหิวเห็นเนื้อสดชัด ๆ
"ไม่ต้องตื่นเต้น นายชื่อเจียงอวี่ใช่ไหม? ฉันชื่อหลงไป๋ชวน เป็นหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนนาวิกโยธินกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน" เขาพูดจังหวะมั่นคง ทุกคำชัดเจน
"หลงไป๋ชวน?" เจียงอวี่ชะงัก ค่อย ๆ มองอีกฝ่ายอย่างละเอียด โธ่! ทำไมหน้านี่คุ้น ๆ! นี่มันตัวละครในเรื่อง 'คมดาบไฟทะเล' ไม่ใช่เหรอ? ที่แท้ตัวเองก็ไม่เข้าใจมาตลอดว่าทะลุมิติมาอยู่โลกอะไร ตอนนี้หมดข้อสงสัย ที่แท้เป็นโลกของซีรีส์เรื่องนั้นที่ชาติก่อนเคยดูนี่เอง
"วันนี้นายจัดการโจรสองคน แล้วก็จัดการกับวัตถุระเบิดอย่างเด็ดขาด ฉันเห็นกับตาทั้งหมด นายมีจิตใจที่เที่ยงตรง มีความสามารถ ก็เลยขอเชิญนายเข้าร่วมนาวิกโยธินอย่างเป็นทางการ เป็นหน่วยลาดตระเวนกบ" หลงไป๋ชวนจ้องตาเป็นประกาย ท่าทางจริงจัง
เจียงอวี่กำลังตะลึง เมื่อกี้ที่แย่งถุงระเบิดมาได้ ไม่ใช่เหอเฉินกวงกับหวังเหยียนปิงเหรอ? ดูท่าโลกนี้ไม่ได้มีแค่ 'คมดาบไฟทะเล' แต่เส้นเรื่องของ 'เขี้ยวหมาป่า' ก็ปนเข้ามาด้วยสินะ
หลงไป๋ชวนเห็นเขานิ่งคิดว่าเขากำลังลังเล ก็พูดเสริมอีกประโยค "เป็นยังไง? หนุ่มอย่างนายน่ะ ควรใส่ชุดทหาร กองทัพต่างหากคือที่ที่นายควรอยู่"
"โอ้ งั้นต้องไปสมัครที่ไหน?" เจียงอวี่ตั้งสติได้ แล้วพูดออกมาปากไว
"นายตกลงเหรอ?" หลงไป๋ชวนตาโตเป็นประกาย คิดว่าจะต้องพูดอีกยาวไกล ที่แท้อีกฝ่ายตกลงง่ายขนาดนี้
เจียงอวี่พยักหน้า "ผมอยากเป็นทหารอยู่แล้ว แค่ยังไม่รู้จะเข้ากองไหน"
"งั้นต้องมานาวิกโยธินเรา! วิชาที่เราได้เรียนน่ะ มากกว่าหน่วยอื่นเยอะ" หลงไป๋ชวนพูดอย่างมั่นใจ
"ได้ งั้นเมื่อไหร่จะต้องรายงานตัว?"
"ฉันไปส่งนายที่บ้านก่อน อีกสามวันฉันจะมารับนายเอง ช่วงนี้เตรียมตัวให้ดี" หลงไป๋ชวนยิ้มพลางตบไหล่เขา
"ผมกลับได้เลยเหรอ?"
"ได้สิ นายช่วยเหลือผู้คน เรื่องก็ตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว เข้าใจกันแล้วก็ปล่อยตัวตามปกติ"
ได้ยินว่ากลับได้ เจียงอวี่ถอนหายใจโล่งอก ตามหลงไป๋ชวนออกจากห้องสอบสวน เพียงก้าวเข้าสู่โถงใหญ่โรงพัก ก็ชนกับหยางเชียนที่ยืนอยู่หน้าประตู มือเท้าเอวจ้องเขามาตาเขม็ง เจียงอวี่มุมปากยกยิ้ม มองเธออย่างเยาะเย้ย หยางเชียนโกรธจนกำหมัดแน่น เกือบจะพุ่งเข้าไปดึงหูเขา
เจียงอวี่ไม่แม้แต่จะมอง เตร็ดเตร่เข้าไปในรถออฟโรดทหารของหลงไป๋ชวน แล้วขับจากไปอย่างยิ่งใหญ่
รถเพิ่งจะออกจากประตูใหญ่ ก็มีรถทหารอีกคันจอดอย่างมั่นคงที่หน้าโรงพัก พันเอกฟานเทียนเหลยในชุดประจำการทหารบกกระโดดลงจากรถ ใบหน้าเผยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด ก้าวยาว ๆ เข้าไปในโรงพัก ต่างจากเหอเฉินกวงและหวังเหยียนปิง เขาสนใจเจียงอวี่ที่โผล่มาจากไหนไม่รู้มากกว่า
หนุ่มที่สามารถจัดการแชมป์มวยสากลกีฬาแห่งชาติเหอเฉินกวงได้ในไม่กี่ท่า ถ้าไม่แย่งตัวมาเข้ากองทัพและให้อยู่ใต้บังคับบัญชาของตัวเอง มันช่างขัดกับฟ้าดินนัก ดังนั้นทันทีที่ฟานเทียนเหลยก้าวเข้าไปในโรงพัก เขาไม่ได้รีบไปหาเหอเฉินกวงกับหวังเหยียนปิง กลับถามหาที่อยู่ของเจียงอวี่ก่อน
"อะไรนะ? ไอ้หนูนั่นถูกนายทหารเรือคนหนึ่งพาตัวไปแล้ว? แย่แล้ว!" ฟานเทียนเหลยใจหนัก มีคนแย่งหน้าไปแล้วเหรอ? สมแล้วที่ตอนนี้เป็นช่วงพีคของการรับสมัครทหาร หน่วยต่าง ๆ ต่างก็แย่งตัวคนเก่งกันหมด
"ครับ ผู้บังคับบัญชา พวกเขาเพิ่งไปไม่นาน"
"รีบดึงแฟ้มประวัติของเขามาให้ฉันเดี๋ยวนี้!" ฟานเทียนเหลยพูดน้ำเสียงเร่งรีบ ไม่ลังเลแม้แต่น้อย
รถจอดลงข้างถนนสายเก่าในเมืองตงไห่ หน้าร้านเล็ก ๆ ร้านหนึ่งที่มีป้ายชื่อ 'หอหมอยอดเซียน' แขวนอยู่
"นี่บ้านนายเหรอ? ที่บ้านเปิดร้านแพทย์แผนจีน?" หลงไป๋ชวนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย พลางถามออกไป
"ปู่ผมเป็นหมอแผนจีนเก่า ปีที่แล้วเสียชีวิตไป ก็เลยยกร้านนี้ให้ผม ผมขี้เกียจยุ่งยากก็เลยปิดร้านไป" เจียงอวี่ตอบอย่างสบาย ๆ "เชิญเข้าไปนั่งสักครู่ไหม?"
"ไม่ล่ะ ฉันยังมีธุระ อีกสามวันฉันจะมารับนาย" หลงไป๋ชวนโบกมือ
เจียงอวี่พยักหน้า หยิบกุญแจออกมาไขประตูคลินิก ชั้นล่างเป็นห้องตรวจ ชั้นสองสามเป็นที่พัก ตอนนี้เหลือเขาคนเดียวเฝ้าบ้านเปล่า ๆ อีกไม่กี่วันก็จะต้องไปเป็นทหาร ในใจอดรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยไม่ได้
ปิดประตู ขึ้นไปอาบน้ำ น้ำอุ่นไหลผ่านผิวหนัง จู่ ๆ เขาก็สังเกตว่าผิวตัวเองเนียนนุ่มผิดปกติ เหมือนผิวเด็กทารก ส่องกระจกดูตัวเองก็ตะลึง ใบหน้าคมคายเหมือนถูกแกะสลัก คิ้วดั่งกระบี่ ตาคมดั่งดาว ประกอบกับร่างที่แข็งแรงแต่ไม่บึกบึนเกินไป ส่วนสูงเกือบหนึ่งเมตรแปดสิบห้า ถ้าเข้าวงการบันเทิงจริง ๆ ละก็ ผู้หญิงวัยทองคงไล่ตามกรี๊ดแน่นอน
เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็นั่งลง สายตาสะดุดเข้ากับหนังสือแพทย์เล่มนั้นบนโต๊ะ ก็หยิบขึ้นมาพลิกดู
หนังสือเล่มนี้เหมือนกับตำรากระบี่ คือสิ่งที่ปู่ทิ้งไว้ เล่มแรกเขาเรียนจนเกือบหมดแล้ว วิชากระบี่ต่าง ๆ ฝึกจนคล่องแคล่ว พลังภายในนิ่งสงบ ส่วนหนังสือแพทย์เล่มนี้ อยากลองดูความลึกหนาบาง
"ติ๊ง! ความรู้แพทย์แผนจีนสมบูรณ์ ยกระดับสู่ขั้นปรมาจารย์แพทย์แผนจีน"
เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง หนังสือแพทย์ทั้งเล่มตั้งแต่ทฤษฎีไปจนถึงตำรับยา ตั้งแต่การฝังเข็มไปจนถึงวิชาลี้ลับ เช่น การสะกดจิต หลอมรวมเข้าด้วยกันหมดสิ้น ในพริบตาเดียว เขาก็ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวงการแพทย์แผนจีน
"ถ้าปู่เห็นความรู้แพทย์ของผมขนาดนี้ คงดีใจมาก แต่เสียดาย ที่สัญญาจะไปเป็นทหารไว้แล้ว ร้านแพทย์คงยากที่จะเปิดอีก" เจียงอวี่คิดในใจ
เขาลงไปเปิดประตูใหญ่ เตรียมจะออกไปซื้อของ เสียงเบรกอันแหลมสูงก็ดังขึ้นกระทันหัน รถออฟโรดป้ายทะเบียนทหารคันหนึ่งเบรกจอดที่หน้าร้าน
ประตูรถเปิดออก นายทหารวัยกลางคนที่ติดยศพันเอกบนบ่ากระโดดลงจากรถ เจียงอวี่จำได้ทันที นี่คือฟานเทียนเหลย 'จิ้งจอกเฒ่า' ที่ชอบหาเรื่องป่วนทีมยังไงล่ะ
อีกฝ่ายเดินยิ้มแย้มเข้ามาหา เจียงอวี่ในใจก็เดาได้แปดส่วนแล้ว คนนี้คงมาชวนไปเป็นทหาร
"ถามหน่อย พี่หาครับ?" เจียงอวี่เอ่ยปากถาม
"นายคือเจียงอวี่ใช่ไหม? ดูท่าทางไม่ธรรมดาจริง ๆ!" ฟานเทียนเหลยยิ้มพลางยื่นนามบัตรให้ "ฉันคือฟานเทียนเหลย เสนาธิการกองพลรบพิเศษเขี้ยวหมาป่ากองทัพบกกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน มาหานายโดยเฉพาะ"
"หาผม? มีอะไรเหรอ?" เจียงอวี่ถามตรง ๆ
"เข้าไปคุยข้างในได้ไหม?" ฟานเทียนเหลยเงยคางขึ้น
"เชิญครับ" เจียงอวี่หลบทางให้
ฟานเทียนเหลยไม่เกรงใจ ก้าวยาว ๆ เข้าไปในห้องตรวจ สายตากวาดมองตู้ยา โต๊ะตรวจ และห้องตรวจเล็ก ๆ ที่กั้นไว้ "นายเรียนแพทย์แผนจีนเหรอ?"
"เรียนมาบ้าง มีอะไรพูดตรง ๆ เลยครับ" เจียงอวี่น้ำเสียงเรียบเฉย ชาติก่อนดูซีรีส์มา เขาไม่ค่อยชอบฟานเทียนเหลยเท่าไหร่ เหมือนกับเวินฉางหลิน สมองไวแต่ชอบพลาด โอกาสสำคัญหลายจุดก็พังเพราะคนสองคนนี้ คนไม่เลว ตอนจบก็เศร้า แต่สุดท้ายแล้ว ก็เป็นเพราะการตัดสินใจผิดพลาด ทำการหุนหันพลันแล่นต่างหากที่ก่อเรื่อง
"งั้นฉันไม่พูดอ้อมค้อมแล้วกัน" ฟานเทียนเหลยยืนนิ่ง สายตาจ้องเขม็ง "วันนี้การแสดงของนาย ฉันเห็นหมดแล้ว ที่แท้นี่คือฉันตั้งบททดสอบลับไว้ นายมีความเฉียบคมและความแน่วแน่ที่หาได้ยาก เหมาะที่จะเป็นทหาร ฉันอยากเชิญนายมาสมัครเป็นทหารอย่างเป็นทางการ"
เขาจงใจไม่พูดถึงเหอเฉินกวง ความหมายในคำพูดก็คือ ฉันจับตาดูนายมานานแล้ว ไม่ใช่แค่คิดขึ้นมาได้ ตั้งนานแล้วที่มองนายเป็นคนเก่งคนสำคัญ
"ผมอยากเป็นทหารอยู่แล้ว" เจียงอวี่ตอบสั้น ๆ
"จริงเหรอ?" ฟานเทียนเหลยดีใจจนสีหน้าเปลี่ยน คิดว่าจะต้องพูดอีกเยอะ ที่แท้อีกฝ่ายมีความคิดนี้อยู่แล้ว นี่มันได้คนเก่งมาฟรี ๆ ชัด ๆ
เจียงอวี่พยักหน้า "เมื่อกี้หัวหน้าหน่วยนาวิกโยธินหลงเพิ่งคุยกับผม แล้วก็จะมารับผมอีกสามวัน"
"หัวหน้าหน่วยไหนน่ะ?!" รอยยิ้มบนใบหน้าฟานเทียนเหลยแข็งทื่อทันที หัวใจพลันหนักอึ้ง หรือว่า...จะมีคนแย่งหน้าไปแล้วจริง ๆ?
"เอ่อ...เจียงอวี่ ฉันขอเชิญนายเข้ากองทัพบกอย่างจริงใจ ด้วยความสามารถของนาย แค่เข้ากองทัพบก รับรองได้แสดงฝีมือเต็มที่ ฝ่ายทัพเรือนายไม่ต้องคิดแล้ว งี้ดีกว่า ฉันช่วยนายดำเนินการเรื่องสมัครให้เสร็จเลย ส่วนตรวจร่างกายนายแค่มาถึงก็พอ เรื่องอื่นฉันจัดการให้หมด"
ฟานเทียนเหลยรู้ดี เรื่องนี้ต้องแย่งให้ทัน รีบย้ายแฟ้มของไอ้หนูนี่เข้ากองทัพบกให้เร็วที่สุด คนเก่งที่ตัวเองเลือกด้วยตาตัวเอง จะปล่อยให้ทัพเรือแย่งไปได้ยังไง?
"ไม่ต้องครับ ท่านเสนาธิการฟาน ผมตกลงกับหัวหน้าหลงไปแล้ว คำพูดที่ให้ไว้ต้องรักษาสัญญา เป็นพื้นฐานของการเป็นคน ดังนั้นขอโทษด้วยครับ คงไปกองทัพบกที่ท่านว่ามาไม่ได้" เจียงอวี่น้ำเสียงสงบ แต่ท่าทีแข็งกร้าว
"ป..." ฟานเทียนเหลยเกือบจะด่าโพล่งออกมา แต่ก็กลั้นไว้ได้ทัน เปลี่ยนเป็นถาม "หัวหน้าหลงที่ว่าเมื่อกี้...ชื่ออะไร?"
"หลงไป๋ชวน" เจียงอวี่ไม่ได้ปิดบัง รู้ดีว่าด้วยเส้นสายข่าวของฟานเทียนเหลย ชื่อนี้สืบไปเดี๋ยวก็รู้
"หลงไป๋ชวน? นาวิกโยธินน่ะ.... เจียงอวี่ รอฉันเดี๋ยว ฉันจะไปคุยกับเขาเอง จะไม่ทำให้นายลำบากใจแน่นอน" ฟานเทียนเหลยพูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกไป
ทหารคนนี้ เขาต้องได้ให้ได้ ตอนนี้เป็นช่วงพีคของการรับสมัคร กองทัพทุกเหล่าทัพแย่งชิงคนเก่งกัน ทั้งทัพบก ทัพเรือ หรือทัพอากาศ ด้วยสายตาของฟานเทียนเหลย คนคุณภาพแบบเจียงอวี่แบบนี้ เป็นที่หมายปองแน่นอน
มองฟานเทียนเหลยเดินจากไป เจียงอวี่ยิ้ม พยักหน้าเบา ๆ ให้เขาตามฟานเทียนเหลยไป? เขาไม่โง่ขนาดนั้นหรอก ในมุมมองของเขา ไปนาวิกโยธินกลับได้ฝึกฝนวิชาที่แท้จริงมากกว่า แถมคนแถวนั้นก็ถูกคอเขามากกว่า
"โครก" จู่ ๆ ท้องก็ร้องขึ้นมา ดูเวลาก็บ่ายโมงกว่าแล้ว เลยเวลากินข้าวมานานแล้ว
ปิดประตู ออกจากตึก เดินเข้าไปในร้านอาหารเล็ก ๆ ข้างถนน สั่งกับข้าวตามบ้านหลายอย่าง นั่งกินเงียบ ๆ คนเดียว
"เฮ้! เราเจอกันอีกแล้วนะน้อง!" เสียงทักทายมาจากข้าง ๆ
เจียงอวี่หันไปมอง เฮ้! นี่มันเหอเฉินกวงนี่นา ไอ้หนุ่มที่ถูกตัวเองกดกับพื้นจนขยับไม่ได้ ตอนนี้กำลังนั่งอยู่กับสาวสวยคนหนึ่งที่โต๊ะข้าง ๆ ตอนเข้ามาเมื่อกี้เจียงอวี่ไม่ได้สังเกตเลย
"บังเอิญจังเลย เรื่องเมื่อเช้าน่ะ แค่เข้าใจผิด ขอโทษด้วยนะ" เจียงอวี่ยิ้มพลางขอโทษ
"ฮ่า ๆ ไม่สู้ไม่รู้จักนี่เอง! ฉันชื่อเหอเฉินกวง ยินดีที่ได้รู้จัก!"
ในฐานะแชมป์มวยสากลผสมกีฬาแห่งชาติ เหอเฉินกวงในใจมีความหยิ่งฝังลึก วันนี้ถูกเจียงอวี่จัดการในไม่กี่ท่า เขายังแค้นไม่หาย คิดเสมอว่าตัวเองเสียสมาธิเพราะต้องรีบจัดการระเบิด เลยพลาดท่า แอบตั้งใจว่าจะหาโอกาสลองเชิงอีกครั้ง