ทุกคนยังคงเป็นห่วงอยู่ แต่เมื่อเห็นสีหน้ามั่นใจของเจียงอวี่ ก็เริ่มคลายกังวลลงทีละน้อย
เช้าตรู่วันถัดมา แสงแดดสาดเต็มชายหาด อาคาน จางชง และคนอื่น ๆ ถูกขังอยู่ในกรงไม้หยาบ ๆ ที่ประกอบขึ้นจากท่อนไม้ จางชงทำหน้าเซ็งสุดขีด เมื่อคืนเขายังไม่ทันเห็นเงาคนด้วยซ้ำ ท้ายทอยก็ชาแล้วล้มพับไป อีกฝ่ายว่องไวราวกับเงาผี จนยากจะป้องกันจริง ๆ
“เจียงอวี่ พวกนั้นไม่กลับมาตลอดทั้งคืน จะไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอ?” หลู่เหยียนอดถามอีกครั้งไม่ได้ “ไม่งั้นพวกเราเข้าไปหาตอนนี้เลยไหม?”
“มานี่กันให้หมด” เจียงอวี่กวักมือเรียกทุกคน พอพวกเขาเข้ามาล้อมวง ก็ลดเสียงลงแล้วกำชับสองสามประโยค
หลังฟังจบ ทุกคนก็หูตาสว่าง พากันพยักหน้า
“สุดยอดไปเลย! พี่อวี่คิดวิธีนี้ได้ยังไงเนี่ย?”
“ถ้าปกติใส่ใจสังเกตกันสักหน่อย ก็น่าจะเห็นพิรุธตั้งนานแล้ว” เจียงอวี่ยิ้ม “คิดจะข่มขวัญพวกเรากองร้อยทหารใหม่หรือ? ก็ต้องดูก่อนว่ามีฝีมือพอไหม”
จากนั้นทุกคนก็แบ่งกลุ่มสามถึงห้าคน ลอบมุ่งหน้าเข้าไปในป่า เซี่ยงอวี่ที่ซุ่มอยู่ตรงชายป่าขมวดคิ้วเล็กน้อย จู่ ๆ ก็รู้สึกใจหวิวขึ้นมา แต่ไม่ได้คิดอะไรมาก เดิมทีกำลังกลุ้มว่าจะจัดการแยกพวกนั้นยังไง พอเห็นพวกเขาแบ่งทีมกันเองแบบนี้ ก็ช่วยประหยัดแรงไปได้ไม่น้อย
ส่วนทหารใหม่ก็ไปยังตำแหน่งที่เจียงอวี่ทำเครื่องหมายไว้ล่วงหน้า ค้นหากล้องวงจรปิดได้อย่างแม่นยำ แล้วรีบใช้โคลน เปลือกไม้ และมอสเปียกปิดเลนส์ จากนั้นวางกับดักเชือกสะดุดไว้โดยรอบ ก่อนอาศัยใบไม้หนาทึบพรางตัว
เมื่อไม่มีกล้องคอยจับตาดูแบบเรียลไทม์ มุมอับที่ถูกบดบังก็กลายเป็นจุดบอดของเซี่ยงอวี่ไปในพริบตา ใช่แล้ว เหตุผลที่เขาระบุตำแหน่งของทุกคนได้แม่นยำ นอกจากจะคุ้นเคยกับภูมิประเทศบนเกาะเป็นอย่างดีแล้ว ก็เพราะกล้องที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้พวกนี้
แต่ตอนนี้บทบาทของนายพรานได้สลับข้างอย่างเงียบ ๆ เขาไม่ได้เป็นผู้ล่าที่ควบคุมสถานการณ์อีกต่อไป กลับกลายเป็นเป้าหมายที่ทหารใหม่วางแผนล้อมล่าแทน