ซูฉิงมองเรื่องดูตัวเป็นแค่พิธีให้ผ่าน ๆ ไป ถ้าไม่ไปเจอ พ่อแม่ก็จะบ่นว่าไม่รู้จะอธิบายกับแม่สื่อยังไง ทำให้พวกท่านเสียหน้า
แต่ถ้าไปเจอแล้วไม่ตกลงด้วยก็เป็นอีกเรื่อง อย่างไรก็ไม่ใช่การคลุมถุงชนสักหน่อย
“อ้อ เข้าใจแล้ว”
แม่ของซูฉิงเห็นวันนี้ลูกสาวเชื่อฟังผิดปกติ ก็อดแปลกใจไม่ได้ แต่ความปลื้มใจมีมากกว่า
โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ในที่สุดก็รู้จักเห็นใจความหวังดีของพ่อแม่เสียที
“งั้นตกลงตามนี้นะ พรุ่งนี้เที่ยงไปเจอผู้ชายคนนั้นสักหน่อย”
ซูฉิงถามแม่ว่ามายังไง แม่บอกว่านั่งรถเมล์มา แล้วยังยืนกรานจะให้ซูฉิงนั่งรถเมล์กลับไปด้วยกัน
สุดท้ายกว่าจะกลับถึงบ้านก็โยกเยกกันมาเสียจนเหนื่อย ซูฉิงก็เห็นซูฮ่าวยืนรออยู่หน้าประตู
“แม่ กลับมาแล้วเหรอ!” ซูฮ่าวทักอย่างดีใจ แต่พอเห็นซูฉิงกลับทำหน้าเหวอไปชั่วขณะ “เธอเป็นใคร?”
ซูฉิงเดินผ่านเขาไป ตบหัวเขาทีหนึ่ง แรงไม่เบา แต่ไม่ถึงกับทำให้สมองกระทบกระเทือน
“โอ๊ย!” ความเจ็บที่คุ้นเคยปลุกความทรงจำของซูฮ่าวขึ้นมา เขาหลุดปากร้องว่า “พี่!”
“แม้แต่แกยังจำไม่ได้เลยใช่ไหม? พี่สาวแกเปลี่ยนไปคนละคนแล้ว” แม่พูดพลางหัวเราะ
“โห สุดยอดเลย” ซูฮ่าวยกนิ้วโป้งให้แผ่นหลังของซูฉิง
เมื่อก่อนเขาชอบพูดว่าพี่สาวขี้เหร่ ตอนนี้ดีเลย กลายเป็นว่าไอ้ขี้เหร่คือตัวเขาเอง
เห็นภาพนั้นแล้วซูฉิงก็อดรู้สึกอะไรขึ้นมาไม่ได้ บรรยากาศในครอบครัวเธอจะว่าดีก็ไม่เชิง จะว่าแย่ บางครั้งก็มีมุมอบอุ่นเหมือนกัน