ซูฉิงไม่ได้เสียเวลาส่องกระจกชื่นชมตัวเองนาน กลัวคนอื่นรอนานเกินไป จึงรีบไปถึงร้านปิ้งย่าง
แต่พอไปถึง เธอก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างหลินเฟิง แถมยังนั่งใกล้กันมาก จนแทบจะคล้องแขนกันอยู่แล้ว
เธอรู้ดีว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ก็คนที่ตั้งฉายา “ลิง” ให้เธอนั่นแหละ
พอเห็นอีกฝ่าย ซูฉิงก็ไม่เผลอคิดอยากหลบหน้าเหมือนเมื่อก่อนแล้ว บางทีอาจเป็นเพราะตอนนี้เธอมีความมั่นใจขึ้นก็ได้
แต่พอเห็นเฉินเชี่ยนนั่งใกล้หลินเฟิงขนาดนั้น จะบอกว่าไม่หึงเลยก็โกหกแล้ว
ทำไมหลินเฟิงไม่รู้จักรักษาระยะห่างบ้างนะ แค่เขาปฏิเสธ เธอไม่เชื่อหรอกว่าจะยังมีผู้หญิงคนไหนกล้าเข้ามาแนบชิดเขาขนาดนี้
หรือผู้ชายหล่อ ๆ ก็เป็นแบบนี้กันหมด?
พอเห็นการแต่งตัวของเฉินเชี่ยน ซูฉิงก็พอเข้าใจแล้วว่าหลินเฟิงแค่ปฏิเสธผู้หญิงหุ่นดีที่เข้ามาใกล้ไม่ลง
เฉินเชี่ยนหน้าตาก็แค่พอดูได้ แต่ได้เปรียบตรงผิวขาวและหุ่นดี ใส่เสื้อผ้าเซ็กซี่หน่อยก็สะดุดตา แม้แต่รุ่นพี่ยังอดแอบมองไม่ได้
สรุปคือเขาแค่ชอบให้สาวสวยเป็นฝ่ายเข้าหา ทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองมีเสน่ห์สินะ
ส่วนเฉินเชี่ยนเคยทำอะไรกับซูฉิง หรือเรียกเธอด้วยฉายานั้นอย่างไร ต่อให้หลินเฟิงรู้ เขาก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ เรื่องน้อยก็อย่าให้กลายเป็นเรื่องใหญ่
จู่ ๆ ซูฉิงก็รู้สึกว่าตัวเองน่าสงสารชะมัด ดันไปชอบผู้ชายแบบนี้ ที่มีดีแค่หน้าตา
แต่ก่อนเธอทั้งธรรมดาแถมยังจน อยากหาแฟนหล่อ ๆ ก็ทำได้แค่ตามเอาใจเขา