“คิดว่าใคร ๆ จะเหมือนนายหรือไง?” ซูฉิงถลึงตาใส่หลินเฟิง
ถึงเซียวเช่อจะเป็นเป้าหมายที่เธออาจจีบได้ แต่ตอนนี้ระหว่างพวกเขาก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันจริง ๆ แค่เป็นเพื่อนบ้านเท่านั้น
“ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงยอมให้เขามายุ่งเรื่องของเราล่ะ?” หลินเฟิงจ้องเซียวเช่อด้วยแววตาไม่เป็นมิตร “เรื่องความรู้สึกส่วนตัว อย่าเข้ามายุ่ง”
“ขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมเป็นเพื่อนบ้านของคุณผู้หญิงคนนี้” เซียวเช่อเอ่ยอย่างใจเย็น “ถึงผมจะไม่รู้เรื่องราวทั้งหมด แต่ก็ดูออกว่าเธอไม่อยากถูกคุณกักตัวไว้ ถ้ายังพอมีความเป็นสุภาพบุรุษอยู่บ้าง ก็ปล่อยเธอซะ”
ซูฉิงเองก็พยายามดิ้นให้หลุด เห็นชัดว่าเธอไม่เต็มใจ
เมื่อเห็นท่าทีต่อต้านของเธอ จู่ ๆ หลินเฟิงก็รู้สึกเจ็บปวดใจขึ้นมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรู้สึกพ่ายแพ้หรือผิดหวังกันแน่
หลายวันมานี้เขาฝันถึงเธอแทบทุกคืน ตอนแรกคิดว่าเป็นอาการปกติหลังอกหัก จนกระทั่งได้เจอเธออีกครั้ง ถึงได้เข้าใจว่าตัวเองยังตัดใจจากความสัมพันธ์ครั้งนี้ไม่ได้
วันนี้เขาก็แค่หุนหันชั่ววูบ อยากคุยกับเธอให้รู้เรื่อง แต่เธอกลับไม่คิดจะให้โอกาสเขาอธิบายเลย
แถมยังมีหนุ่มหน้าขาวที่ไม่รู้โผล่มาจากไหน อ้างว่าเป็นเพื่อนบ้านของเธอ แถมหน้าตาก็ดูเหมือนจะไม่ด้อยไปกว่าเขา ทำเอาหลินเฟิงเกือบปักใจเชื่อว่าเธอเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่นแล้ว
ตอนเขากินข้าวกับเฉินเชี่ยนยังทำให้เธอหึงไม่สำเร็จ แต่ตัวเขากลับระแวงผู้ชายแปลกหน้าจนสัญญาณเตือนภัยดังลั่น
ให้ตายสิ หงุดหงิดชะมัด
สุดท้ายเขาก็ปล่อยมือจากข้อมือเธอ ซูฉิงรีบถอยหลังไปหลายก้าว ไม่เปิดโอกาสให้เขาจับตัวอีก