“เย้ ๆ ๆ ฉันรักน้ำยาปรับแต่งพันธุกรรมที่สุดเลย~” ซูฉิงโยนถุงใส่ของซื้อของกินลงบนโต๊ะ ก่อนจะกระโดดดึ๋ง ๆ ไปนั่งบนโซฟา
เธอจะร่าเริงสุดเหวี่ยงแบบนี้ก็ต่อเมื่ออยู่คนเดียว พูดง่าย ๆ ก็คือไม่ยอมแสดงด้านที่ดูไม่เป็นผู้ใหญ่ให้คนนอกเห็น
“ระบบ สกัดน้ำยาปรับแต่งพันธุกรรม!”
【สกัดเรียบร้อย】
ซูฉิงหาอยู่ตั้งนานก็ไม่เจอ สุดท้ายถึงล้วงมันออกมาจากถุง
เธอยังแซวระบบในใจด้วยว่า “เดี๋ยวนี้รู้จักเล่นซ่อนแอบกับฉันแล้วเหรอ”
เธอแทบรอไม่ไหว เตรียมจะดื่มลงไป แต่กลับถูกระบบห้ามไว้
【ติ๊ง! คำเตือน น้ำยาปรับแต่งพันธุกรรมต้องใช้ในขณะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น!】
“หมายความว่ายังไง?” หัวใจซูฉิงกระตุกวูบ
เสียงแจ้งเตือนแบบนี้ไม่เคยดังมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่ระบบเตือนเธอ
หรือว่าสภาพแวดล้อมตอนนี้ไม่เข้าเงื่อนไขการใช้? แต่ในห้องของเธอไม่น่าจะมีใครอื่นอยู่ได้
รอบตัวเงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงรถวิ่งอยู่ด้านนอกระเบียง ทว่าซูฉิงกลับรู้สึกเย็นวาบไต่ขึ้นมาตามแผ่นหลัง ชวนให้ขนลุกขนพอง
เธอกลืนน้ำลาย แสร้งทำเป็นกวาดตามองผนังกับเพดานอย่างไม่ใส่ใจ แต่ก็ไม่พบสิ่งที่ดูคล้ายกล้องวงจรปิด
โซฟาไม่มีช่องว่างใหญ่พอให้คนซ่อนตัว ส่วนใต้โต๊ะกินข้าวในห้องนั่งเล่นก็มองเห็นได้ทั่วถึง
เธอหันไปมองระเบียง แล้วเห็นใครบางคนกำลังเก็บผ้านวมอยู่บนระเบียงของตึกฝั่งตรงข้าม
“ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง” ในที่สุดซูฉิงก็ถอนหายใจโล่งอก
แต่เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐาน เธอจึงหลบเข้าไปในห้องนอน ล็อกประตูจากด้านใน แล้วทำท่าจะดื่มน้ำยาปรับแต่งพันธุกรรม