“มีบางชุดเพื่อนให้มาน่ะ” ซูฉิงโกหกสด ๆ ร้อน ๆ “ปกติฉันก็ต้องเก็บเงินไว้ซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองบ้างสิ”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่เห็นต้องแต่งตัวดีขนาดนี้เลย แถมยังซื้อเครื่องสำอางกับสกินแคร์อีก” แม่พึมพำ “พูดความจริงมา แม่ก็ไม่ทำร้ายลูกสักหน่อย จะปิดบังไปทำไม แม่ก็แค่เป็นห่วงลูก เข้าใจไหม? ตอนนี้ใช้เงินมือเติบ ต่อไปแต่งงานแล้วไม่คิดเก็บเงินไว้ให้ตัวเองบ้างหรือไง?”
ซูฉิงรู้สึกเหนื่อยใจ ทุกครั้งที่คุยกับพ่อแม่ก็เป็นแบบนี้ สงสัยเธอคงไม่ใช่ลูกกตัญญูสักเท่าไร
“จะโกหกทำไม ตอนเรียนฉันจะไปเอาเงินจากไหน ทำงานพิเศษก็ไม่ได้ทำให้รวยสักหน่อย”
อย่างแรก เงินในระบบเป็นสิ่งที่เธอไม่มีทางเปิดเผยให้ใครรู้ อีกอย่าง ถ้าพ่อแม่รู้ว่าเธอมีเงิน เงินก้อนนี้ก็อาจกลายเป็นเงินเก็บไว้ให้น้องชายแต่งงานได้ทุกเมื่อ
“แม่แค่บอกให้ลูกประหยัดหน่อย เข้าใจไหม? ลูกก็รู้สถานการณ์ที่บ้านดี จะให้ใช้เงินมือเติบได้ยังไง บ้านเราไม่ใช่คนรวยนะ ต่อไปน้องชายลูกยังต้องใช้เงินอีก”
“แม่ เลิกพูดได้ไหมว่าบ้านเราจน?” ซูฉิงนวดขมับ คำนี้เธอได้ยินมาตั้งแต่เด็ก ทั้งที่คนประหยัดที่สุดในบ้านก็คือเธอ ตอนนี้ค่าครองชีพยังไม่ต้องขอที่บ้านแล้วด้วยซ้ำ
ทุกปีเอาแต่พร่ำว่าจน แต่กลับเอาเงินให้น้องชายใช้สุรุ่ยสุร่าย พวกเขาประหยัดกันเองบ้างไม่ได้หรือไง จะมารีดเงินจากเธอได้สักเท่าไรกัน
“แม่พูดกับลูกแล้วทำไมฟังเหมือนกำลังทำร้ายลูกอยู่ล่ะ?” พอได้ยินน้ำเสียงของเธอ แม่ก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที “แม่กำลังสอนให้ลูกรู้จักประหยัดและดูแลครอบครัวต่างหาก ไม่ลองบริหารบ้านเองก็ไม่รู้หรอกว่าเงินทองมีค่าแค่ไหน พอแต่งงานมีครอบครัวแล้วลูกก็จะเข้าใจ ผู้ชายคนไหนไม่อยากได้ผู้หญิงที่ใช้ชีวิตเป็นบ้าง”