แต่เรื่องทั้งหมดกลับเกิดขึ้นบังเอิญเกินไป เฉินเชี่ยนโดนเล่นงาน หลินเฟิงก็โดนเล่นงาน ราวกับมีใครจงใจลงโทษพวกเขาอยู่
มีแค่ซูฉิงที่ยังสบายดี
เดี๋ยวก่อน เรื่องนี้ยังมีตัวเอกอีกคน—เซียวเช่อ
ความคิดหนึ่งวาบผ่านสมองของซูฉิง: หรือว่า...เซียวเช่อจ้างคนไปจัดการพวกนั้น?
สายยังไม่ตัด ซูฉิงก็ถามเรื่องชาวบ้านอีกสองสามคำ “โดนเล่นงานเมื่อไหร่ เขาไม่แจ้งตำรวจเหรอ?”
“ไม่ เขาอาย ไม่ให้ฉันบอกคนอื่น” เสิ่นซิวเฉินเล่าให้เธอฟังเหมือนคุยเรื่องทั่วไป “เพราะจับคนทำไม่ได้”
“คนที่ลงมือก็เก่งใช้ได้นะ เก็บความลับได้มิดชิดเชียว” ซูฉิงกลั้นขำ “ว่าแต่ เขาไม่ให้บอกไม่ใช่เหรอ แล้วนายมาบอกฉันหน้าตาเฉยแบบนี้ได้ไง?”
เสิ่นซิวเฉินดูไม่ใส่ใจ “ฉันไม่ได้รับปากเขาสักหน่อย”
“งั้นก็ช่วยไม่ได้ละ” ซูฉิงตอบส่ง ๆ อีกประโยค ตอนนี้เธออยากสานสัมพันธ์กับเสิ่นซิวเฉินให้มากขึ้น จะได้พยายามดันค่าความชอบให้ทะลุ 70 “ว่าแต่ วันนี้จะมาฝากท้องด้วยกันไหม?”
ราวกับกำลังรอให้เธอพูดประโยคนี้อยู่ เสิ่นซิวเฉินก็ตอบทันที “มิตรภาพต้องมีให้มีรับ จะให้ฉันเอาเปรียบเธออยู่ฝ่ายเดียวตลอดได้ไง”
ซูฉิงหลุดหัวเราะ “ก็ไม่ได้ขนาดนั้น คราวก่อนนายช่วยล้างจานไม่ใช่เหรอ ฉันเกลียดล้างจานที่สุดเลย”
“วันนี้ฉันเลี้ยงเองดีกว่า ตอนเย็นไปดูดอกไม้ไฟบนเรือสำราญด้วยกันไหม?” เสิ่นซิวเฉินเอ่ยชวนราวกับไม่ได้ตั้งใจ
“อืม...” ซูฉิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบตกลง “ได้สิ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ”