ด้วยนิสัยของซูฉิง ต่อให้เธอจะยอมเสียเงินมากแค่ไหนเพื่อดูแลตัวเอง ก็ไม่มีทางรับเงินที่หลินเฟิงโอนมาให้หรอก
แต่สามวินาทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น
【อีกฝ่ายรับเงินที่คุณโอนแล้ว】
รับ...รับไปแล้วเหรอ?
หลินเฟิงขมวดคิ้ว รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
ดูออกว่าเธอกำลังขาดเงินจริง ๆ แต่ตอนรับเงินกลับไวขนาดนี้ ไม่เกรงใจสักหน่อยเลยหรือไง?
ไม่สิ ตามแผนของเขา เธอไม่ควรรับเงินต่างหาก
เธอควรจะซาบซึ้งแล้วพูดว่า: หลินเฟิง ทำไมนายดีกับฉันขนาดนี้? ฉันชอบนายมากจริง ๆ ให้นายทำอะไรฉันก็ยอมทั้งนั้น!
จากนั้นค่อยโอนเงินคืน
ตอนนี้เงิน 520 หยวนหายไปจริง ๆ แล้ว หลินเฟิงรู้สึกเหมือนมีมดไต่ไปทั่วตัว
เขานี่มันโง่จริง ๆ แค่ส่งข้อความไปถามว่าเธอขาดเงินไหมก็จบแล้ว ทำไมต้องโอนเงินไปตรง ๆ ด้วยนะ
ถ้าเธอขาดเงิน ก็แค่เอามือถือไอโฟนสภาพเกือบใหม่ไปขายต่อก็ได้นี่!
แต่เขาไม่คิดเลยว่าซูฉิงจะเอามือถือไอโฟนไปขายต่อจริง ๆ
หลังจากเอาอาหารไปส่งเสร็จ เธอก็ออกจากมหาวิทยาลัยไปหาร้านขายมือถือไอโฟน
“สวัสดีค่ะ ฉันต้องการคืนสินค้าและขอเงินคืน”
“ไม่ทราบว่าพบปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ? ทางร้านช่วยแก้ไขให้ได้นะคะ” พนักงานถามอย่างสุภาพ
ตอนนี้ซูฉิงยังถือมือถือราคาพันหยวนเครื่องเก่าที่เยินจนมันวาวอยู่ในมือ อีกมือก็กอดกล่องมือถือไอโฟนที่ยังไม่แกะ
“ฉันเปลี่ยนใจแล้วค่ะ ยังไม่ได้แกะกล่อง คุณตรวจสอบได้เลย”
เธอคิดดูแล้วว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องใช้มือถือเครื่องนี้เลย สามารถขอเงินคืนเต็มราคาได้ด้วย