“……”
ซูฉิงยืนนิ่งอยู่หน้าประตู มือหิ้วเสื้อผ้าชุดใหม่ พลันตกอยู่ในความเงียบ
บางครั้งเธอก็รู้สึกว่าคนเราช่างน่าทึ่งนัก ตอนที่เราไม่ได้จับตาดู พวกเขามักเผยอีกด้านที่เราไม่เคยเห็นมาก่อนออกมา บางทีก็ทำเอาอ้าปากค้างได้เลย
แม้ตอนนี้เธอจะได้ยินหลินเฟิงนินทาเธออย่างชัดถ้อยชัดคำ แต่ภาพหวานชื่นตอนที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกันกลับวนเวียนอยู่ในหัวเธอมากกว่า
เมื่อคืนเขายังซุกหน้าอยู่ตรงซอกคอเธอ เรียกเธอว่าที่รักอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับพูดได้เต็มปากว่า “ไม่จ่ายเงินก็ไม่ให้นอนด้วย”
บางทีความชอบที่เขามีให้เธอคงตื้นเขินอยู่แค่นั้น พอได้ใกล้ชิดกันทางกายแล้ว จิตใจก็ไม่มีวันเชื่อมถึงกันอีก
งั้นตอนนี้ควรคืนรองเท้าดีไหมนะ?
ซูฉิงพิงกำแพงแล้วถอนหายใจ แม้ท่าทีของเธอจะสงบนิ่งแค่ไหน แต่คำพูดจากใจจริงของเขาก็ยังทำให้เจ็บแปลบอยู่ดี
แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ก่อนหน้านี้เธอยังรู้สึกผิดอยู่บ้างที่คิดจะเปลี่ยนแฟน แถมยังคิดว่าหลินเฟิงก็ดีเหมือนกัน
ตอนนี้เขากลับเผยด้านที่แท้จริงจนน่าเกลียดออกมาให้เห็นอีกครั้ง ซูฉิงเลยไม่รู้สึกหนักใจอะไรแล้ว
ตอนที่เธอใช้เงินเขาน้อย เขาก็ทำตัวอ่อนโยนได้ตลอด แต่พอใช้เกินขึ้นมานิดเดียว เขาก็เปลี่ยนสีหน้าแล้ว
ถ้าไม่ได้เงินแสนก้อนนั้น ตอนนี้ซูฉิงก็เปลี่ยนเป้าหมายได้เลย
แต่ยังมีเรื่องหนึ่งที่เธอคิดไม่ตก หลินเฟิงพูดถึงเธอขนาดนี้แล้ว ทำไมคะแนนความรู้สึกถึงยังไม่ลดลงอีก?
ในห้องน้ำ หลินเฟิงสูบบุหรี่ไปตั้งสองมวนกว่าจะบ่นเรื่องที่อยากพูดจบ พอได้ระบายก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อย