จางซินเยว่ไม่ได้แต่งหน้า ใบหน้าสด ๆ ของเธอยังคงขาวผ่องงดงาม เป็นสาวสวยโดยธรรมชาติ
ซูฉิงรู้ดีว่า ต่อให้เธอใช้น้ำยาปรับแต่งพันธุกรรมไปตั้งสองขวด ก็เทียบกับอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ดี อย่างมากก็แค่เป็นคนธรรมดาที่พื้นฐานหน้าตาดีกว่าหน่อยเท่านั้น
แต่เธอก็ยังทำใจเชื่อไม่ลงอยู่ดี หรือตอนนี้ตำแหน่งของเธอในใจหลินเฟิงจะยังสู้แฟนเก่าของเขาไม่ได้?
ถ้าเขาคิดถึงแต่คนที่สวยที่สุด แบบนั้นก็เหมือนใช้สูตรคำนวณเกินไป ซูฉิงคงอดรู้สึกตลกไม่ได้
ถ้าความรักเป็นการแข่งขันวัดคะแนนจริง ๆ ก็คงไม่มีอะไรน่าสนใจเลย
ที่จริงซูฉิงโทรหาหลินเฟิงได้ทันที บอกว่าไม่ชอบเสื้อผ้าในร้านนี้และอยากเปลี่ยนไปห้างอื่น
แต่ทำแบบนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับหลอกตัวเอง ถึงอย่างไรเขาก็ยังคิดถึงอีกฝ่ายอยู่ดี
เธอมองจางซินเยว่ผ่านราวแขวนเสื้อผ้ามากมาย แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมา
อิจฉาที่อีกฝ่ายจัดการคนที่ตัวเองไม่มีวันได้มาไว้ในกำมืออย่างง่ายดาย ส่วนเธอถ้าไม่มีระบบ ก็ไม่เหลืออะไรเลย
ตอนนี้เธอควรจะวิ่งหนีไปอย่างรู้สึกด้อยค่า แล้วไม่พูดถึงจางซินเยว่อีก
เมื่อก่อนซูฉิงคงทำแบบนั้นแน่นอน
ซูฉิงแกล้งทำเป็นไม่เห็นจางซินเยว่ แล้วเดินตรงเข้าไปในร้านฝั่งตรงข้าม
“ยินดีต้อนรับค่ะ” จางซินเยว่เหลือบเห็นว่ามีคนเข้าร้าน จึงลุกขึ้นยืน แต่สายตายังจับจ้องอยู่ที่โทรศัพท์
ซูฉิงถามทันทีว่า “เสื้อผ้าตัวไหนแพงที่สุดในร้านคะ?”