สี่ชั่วโมงแล้ว
ขบวนรถเดินทางมาตลอด ตั้งแต่เช้าจรดค่ำมุ่งหน้าไปทางเหนือ จ้าวเสี่ยวหลงนั่งอยู่เบาะข้างคนขับของรถคันหน้า หลับตาสัมผัสทิศทางของสนามแม่เหล็ก หลี่หมินเป็นคนขับ คอยชำเลืองมองจ้าวเสี่ยวหลงเป็นระยะ พอเห็นเขาลืมตาก็ส่งสัญญาณให้เลี้ยวไปตามทิศทางนั้น
ไม่มีใครรู้ว่าทางเหนือจะใช่เมืองอวี้เฉิงหรือเปล่า แต่นี่เป็นเบาะแสเดียวที่มี ก่อนหน้านี้หวังเหลยเคยบอกว่า มุ่งไปทางนี้จะมีโอกาสรอดมากที่สุด
มองออกไปนอกทะเลทรายก็เห็นแต่ภาพซ้ำเดิม เนินทรายทอดต่อกันไปไม่สิ้นสุด ดวงอาทิตย์ลอยค้างอยู่เหนือศีรษะไม่ขยับ ราวกับถูกเชื่อมติดกับท้องฟ้า มีคนยื่นหัวออกไปนอกหน้าต่างรถ มองไปข้างหน้าอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะหดกลับมาแล้วพึมพำว่า “ทำไมยังเหมือนเดิมอีก” คนข้าง ๆ ตอบว่า “แล้วนายคิดว่าไง ทะเลทรายจะงอกดอกไม้ขึ้นมาให้ดูหรือไง”
ร้อน เมืองหงเฉิงร้อนแค่ไหนก็ไม่เคยร้อนขนาดนี้ ทรายร้อนจนทอดไข่ได้ แม้แต่อากาศก็ร้อนระอุเหมือนถูกย่าง ไม่มีใครใส่เสื้อผ้าหนา ๆ กันแล้ว คนที่ยังพอรักษากิริยามารยาทอยู่บ้างก็เหลือเสื้อแขนสั้นไว้สักตัว ส่วนใหญ่เปลือยท่อนบนขับรถกัน พานอ้วนเองก็เปลือยท่อนบน เหงื่อเกาะพราวทั่วพุง มือที่กำพวงมาลัยอยู่ก็ชุ่มเหงื่อไปหมด
รถพ่นน้ำแล่นตามอยู่กลางขบวน ฝาปิดถูกขันแน่นสนิท พานอ้วนจะหยุดแจกน้ำเป็นระยะ ๆ คนละหนึ่งกระติก ไม่มีให้เกินแม้แต่หยดเดียว เขาถือถังน้ำเดินแจกไปทีละคัน เกาเหวยยื่นมือขอเพิ่ม แต่ถูกเขาถลึงตาใส่ “ทำอะไรน่ะ ฝันไปเถอะ! ดื่มกระติกนี้หมดแล้ว วันนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้ดื่มอีก”
จ้าวเสี่ยวหลงนั่งยอง ๆ อยู่ในเงารถ จิบน้ำคำหนึ่งแล้วหันไปถามพานอ้วน “พี่พาน แล้วจะล้างหน้าล้างเท้ายังไง”
พานอ้วนก้มมองเขา สีหน้าราวกับกำลังมองคนโง่ “นายใช้ทรายขัดตัวไม่เป็นหรือไง”
จ้าวเสี่ยวหลงหุบปากอย่างว่าง่าย หยิบทรายแห้งขึ้นมากำหนึ่งแล้วขัดหน้า จ้าวเสี่ยวเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ ทำตาม พอขัดหน้าเสร็จก็กอดตุ๊กตาหดตัวอยู่ ใบหน้ายังมีเม็ดทรายละเอียดติดอยู่