จ้าวเสี่ยวหลงสะดุ้งไปทั้งตัว รีบใช้ความสามารถ “คนแม่เหล็ก” ส่งเสียงเข้าไปในหัวน้องสาว “ห้ามพูด! เงียบไว้! ได้ยินไหม!”
เด็กหญิงเม้มปากแน่น แต่สายตายังคงจับจ้องไปทางหลินเฉวียน
หลินเฉวียนไม่ได้สังเกตความเคลื่อนไหวของสองพี่น้อง ต่อให้สังเกตเห็นก็ไม่ใส่ใจ เขากลืนลูกเหล็กลงไป รู้สึกว่าร่างกายฟื้นตัวขึ้นมาก ขาก็ไม่อ่อนปวกเปียกเหมือนก่อนแล้ว
“อ้วน” เขากวักมือเรียกพานอ้วน “พาเด็กสองคนนั้นมาหาฉัน”
พานอ้วนรับคำสั่ง หันไปตะโกน “หวังเห่า! ไปเปิดกรงเหล็กสองใบนั่น พาคนออกมา!”
หวังเห่าวิ่งไป ใช้ชะแลงงัดแม่กุญแจ แล้วลากจ้าวเสี่ยวหลงกับน้องสาวออกมาจากกรง สองพี่น้องยืนแทบไม่ไหว ต้องพยุงกันเดินมาหาหลินเฉวียน
หลินเฉวียนพิงประตูรถ พลางสำรวจทั้งคู่
เด็กชายผอมจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ ซี่โครงนูนขึ้นมาทีละซี่ ส่วนเด็กหญิงยิ่งน่าเวทนา หดตัวอยู่หลังพี่ชาย กอดตุ๊กตาผ้าสกปรกมอมแมมไว้แน่น ดวงตากลมโตแต่ไร้แวว
หลินเฉวียนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขมวดคิ้ว “อ้วน หาโจ๊กมาให้พวกเขากินหน่อย”
พานอ้วนรับคำสั่ง หันไปตะโกนทันที “หัวหน้าหน่วยโจว! ต้มโจ๊ก!”
หัวหน้าหน่วยเล็กแซ่โจว อายุราวสามสิบปีขานรับ แล้ววิ่งไปก่อไฟตั้งหม้อ ไม่นานโจ๊กก็สุก และถูกยกมาให้สองพี่น้อง
“กินเถอะ กินเสร็จแล้วค่อยคุยกัน” หลินเฉวียนกล่าว
จ้าวเสี่ยวหลงมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนยกชามขึ้นก้มหน้าดื่ม เด็กหญิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยยกชามขึ้นจิบทีละน้อย
ทั้งสองดื่มโจ๊กจนหมดชามต่อหน้าหลินเฉวียน
ตอนนั้นเองพานอ้วนเดินเข้ามาใกล้ ลดเสียงลงพูดว่า “พี่ใหญ่ พวกเชลยจัดการยังไงดี? ผมนับดูแล้ว เหลือห้าสิบเจ็ดคน”
หลินเฉวียนยังไม่ทันพูด เด็กหญิงก็เงยหน้าขึ้นมาเสียก่อน
“พวกเขาเป็นคนเลวทั้งนั้น” เสียงเธอไม่ดัง แต่ชัดถ้อยชัดคำ “ไม่มีหลักการ ไม่มีขีดจำกัด ใครให้ผลประโยชน์ก็เข้าข้างคนนั้น เดิมทีอยู่กับหัวหน้าผู้รับเหมา แต่พอหลี่เหวินเย้าปลุกพลังอนุกรมได้ พวกเขาก็ทรยศกันหมด ทำเรื่องชั่วช้ามาทุกอย่าง เป็นคนไร้สัตย์เปลี่ยนนายได้สามครั้ง ใจโหดเหี้ยม เจ้าเล่ห์เพทุบาย ฆ่าคนไม่กะพริบตา”
จ้าวเสี่ยวหลงเกือบทำชามหล่น