ขอบคุณ【ฮั่นเยี่ยนตานผู้สงบนิ่ง】ที่ส่ง【ชานมป๋อป๋อ】มา
---
“ชนะแล้ว! พวกเราชนะจริง ๆ ด้วย!”
ความรู้สึกตึงเครียดที่อานอีอีแบกรับมาตลอดพลันคลายลงในพริบตา ตามมาด้วยความยินดีอย่างมหาศาล
เธอหยิบเหรียญหยกสองเหรียญขึ้นมาอย่างตื่นเต้น โบกไปมาในมือไม่หยุด ราวกับผู้ชนะที่กำลังอวดเหรียญตราของตัวเอง
“ไพ่ของนายคืออะไร?”
อานอีอีอยากรู้คำตอบอย่างยิ่ง
“ใหญ่กว่าของมันหรือเปล่า?”
จากนั้นเธอก็ยื่นมือไปเปิดไพ่ใบสุดท้ายของหลินเฉวียน
เอซหนึ่งใบ!
ไม่ใช่สิบ!
ความเงียบงันราวกับความตายเข้าปกคลุม
ความหวาดหวั่นที่ตามมาทะลักเข้ามาราวกับคลื่นยักษ์
เขากล้าได้ยังไง? ไม่กลัวเลยหรือ?
เธอจะไปรู้ได้อย่างไรว่า หลินเฉวียนเตรียมใจไว้แล้วว่าจะสู้จนตายกันไปข้างหนึ่ง ในมือของเขายังมีวัตถุสิ่งลี้ลับอีกชิ้นที่ไม่เคยใช้ บางทีมันอาจพลิกสถานการณ์ได้
หลินเฉวียนไม่อยากใช้มันหากยังไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ แต่โชคดีที่ท้ายที่สุดผลลัพธ์ก็ออกมาดี
หลินเฉวียนไม่สนใจสีหน้าตกตะลึงของยัยโง่คนนี้ แล้วยื่นมือไปหยิบเหรียญหยก
เหรียญหยกสองเหรียญเย็นสบายเมื่ออยู่ในมือ ปลายนิ้วเพิ่งแตะลวดลายบิดเบี้ยวที่สลักอยู่บนผิว พลังงานเย็นชุ่มชื่นก็ไหลไปตามเส้นเอ็น หลินเฉวียนรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า กฎเกณฑ์ที่ปกคลุมอยู่เหนือบ้านเซียนพนันและกดทับหนักอึ้งบนอกผู้คนละลายหายไปฉับพลัน ราวกับหิมะต้องแสงอาทิตย์ อากาศที่ก่อนหน้านี้แม้แต่หายใจก็ยังติดขัด พลันโปร่งโล่งขึ้น เขาถึงกับสัมผัสได้เลือนรางถึงม่านฝนและเสียงลมด้านนอกกำแพงคาสิโน การกักขังมิติของที่แห่งนี้กลับไร้ผลต่อผู้ถือเหรียญโดยสิ้นเชิง
“ไปกันเถอะ” เขาคืนเหรียญหยกหนึ่งเหรียญให้อานอีอี แล้วเคาะปลายนิ้วลงบนขอบโต๊ะ “อยู่ต่อไปเดี๋ยวจะมีเรื่องยุ่งยากตามมา”
อานอีอีกำเหรียญหยกไว้แน่น ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย แต่เมื่อได้ยินคำพูดนั้นก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอกัดริมฝีปากล่างแล้วพูดเสียงเบา “รอ...รอฉันสักหน่อยได้ไหม? ฉันอยากไปห้องน้ำ แล้วเอาของพวกนั้นออกไปด้วย”
หลินเฉวียนทำหน้างง ของอะไร? ของพวกนั้น? เธอคงไม่ได้คิดจะเอาเลือดที่สะสมมาครึ่งปีนั่นออกไปด้วยหรอกนะ?