ขอบคุณ【อั้งอวิ๋น】ที่ส่ง【จดหมายรักหนึ่งฉบับ】มาให้
---
ขบวนรถค่อย ๆ เคลื่อนออก รถบรรทุกหนัก รถออฟโรด และรถบ้านทยอยออกจากลานจอดของบริเวณพักรถ มุ่งหน้าไปตามทางหลวงที่ทอดยาวออกไป เวลาผ่านไปราวห้าถึงหกชั่วโมง หลินเฉวียนก็เริ่มลงมือ
พานอ้วนเก็บรถสปอร์ตไว้ให้ตัวเองคันหนึ่ง บอกว่าคันนี้วิ่งเร็ว
พนักงานร้านยังยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์คิดเงิน ผ้าคลุมหน้าสีแดงห่อหัวของมันไว้แน่นสนิท มือทั้งสองข้างประสานกันอยู่ตรงหน้า ไม่ขยับเขยื้อน หลินเฉวียนปลด【แส้เหล็กแมงป่องพิษ】ออกจากเอว ผูกปลายแส้เข้ากับมุมหนึ่งของผ้าคลุมหน้าสีแดง แล้วมัดปมตาย จากนั้นเดินไปที่หน้าร้านสะดวกซื้อ ผูกปลายอีกด้านของแส้เหล็กเข้ากับมือจับประตูรถ ขึ้นรถ สตาร์ตเครื่องยนต์ แล้วค่อย ๆ ขับไปข้างหน้า
นี่เป็นวิธีที่มั่นคงที่สุดเท่าที่เขาคิดออก 【แส้เหล็กแมงป่องพิษ】ยืดได้ไกลและเก็บกลับได้เร็ว ตอนนี้ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้ว
แส้เหล็กในมือเขาค่อย ๆ ยืดยาวออกไป สิบเมตร ยี่สิบเมตร ห้าสิบเมตร เขาหันพวงมาลัยไปทางหลวง สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกระตุ้นพลังควบคุมโลหะอย่างฉับพลัน แส้เหล็กหดกลับทันที ลำแส้ยาวห้าสิบเมตรดีดกลับเหมือนสปริง ผ้าคลุมหน้าสีแดงถูกกระชากออกจากศีรษะพนักงานร้าน วาดเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ ก่อนจะตกแปะลงบนกระจกรถ
หลินเฉวียนคว้าผ้าคลุมหน้าสีแดงยัดใส่อกเสื้อ เหยียบคันเร่งจนมิด รถสปอร์ตคำรามพุ่งขึ้นทางหลวง
“ฮึ ๆ! ได้มาแล้ว!”
หนีก่อน ค่อยว่ากัน!
ในร้านสะดวกซื้อ พนักงานร้านยืนอยู่กับที่ กะพริบตาปริบ ๆ ตอนนี้มันงงเล็กน้อย
มันก้มมองเคาน์เตอร์คิดเงินที่ว่างเปล่า ก่อนเงยหน้ากวาดตามองชั้นวางสินค้าที่ถูกขนไปจนเกลี้ยง มันฝรั่งทอดหายไป โค้กหายไป หมากฝรั่งหายไป แม้แต่ป้ายราคาบนชั้นวางก็ถูกแงะเอาไป มันเดินไปที่ประตู ผลักประตูกระจกออก แล้วเห็นซากโต๊ะเก้าอี้ที่ถูกรื้อกระจัดกระจายอยู่บนลานจอด ปืนจ่ายน้ำมันของปั๊มถูกโยนทิ้งไว้บนพื้นอย่างไม่ไยดี แม้แต่ป้ายภาษาอังกฤษขึ้นสนิมบนเสาไฟก็ยังถูกถอดไป
รอยยิ้มบนใบหน้าของมันในที่สุดก็ฝืนค้างไว้ไม่อยู่