ขอบคุณดอกไม้จาก【สายเมฆที่ดูทุกอย่าง】
---
เมื่อราตรีโรยตัว อุณหภูมิในทะเลทรายก็เริ่มลดต่ำลง ขบวนรถจอดพักอยู่หลังเนินทรายขนาดใหญ่ รถยี่สิบเอ็ดคันกับอูฐกว่าร้อยตัวเรียงล้อมเป็นวง ไม่มีใครพูดอะไร บนผืนทรายไกลออกไป เรือผีสีแดงคล้ำยังคงแล่นลาดตระเวนอย่างเชื่องช้า ผืนใบสีดำแดงใต้แสงจันทร์ดูราวกับเลือดที่จับตัวเป็นก้อน
หลินเฉวียนยืนอยู่บนยอดเนินทราย ปัก【ดาบเลีย】ลงบนพื้นทราย เบื้องหลังมีพานอ้วน เจียงอิ่ง หวังเหลย โจวต้าซาน หยางเอ้อหู และผู้ถือพลังอนุกรมคนอื่น ๆ ยืนอยู่ ทุกคนกำอาวุธไว้แน่น
บนผืนทรายเริ่มมีความเคลื่อนไหว แมงป่องดำสองสามตัวมุดออกมาจากทราย หางเหล็กของพวกมันสะท้อนแสงเรืองรองใต้แสงจันทร์ เดินวนเวียนอยู่ประปรายบริเวณเชิงเนินทราย
“จ้าวเสี่ยวหลง ถอนสนามแม่เหล็ก หยางเอ้อหู ถอนค่ายกล พานอ้วน เก็บหมอก” เสียงของหลินเฉวียนไม่ดังนัก แต่ทุกคนได้ยินชัดถ้อยชัดคำ
ม่านป้องกันทั้งสามชั้นถูกถอนออกพร้อมกัน วินาทีที่จ้าวเสี่ยวหลงเก็บพลังคนแม่เหล็ก แรงต้านในอากาศที่เหนียวหนืดราวกับเยลลีก็หายไป หยางเอ้อหูยกมือทั้งสองออกจากพื้น ลวดลายสีทองบนผืนทรายค่อย ๆ เลือนแสงลง พานอ้วนกำมือทั้งห้า หมอกดำที่ปกคลุมอยู่รอบเนินทรายก็สลายไปอย่างรวดเร็ว
กลิ่นอายของมนุษย์รั่วไหลออกไปแล้ว
พื้นทรายเริ่มสั่นสะเทือน ไม่ใช่เสียงลม แต่เป็นทรายที่กำลังสั่นไหว แมงป่องตัวหนึ่งหยุดเดินเป็นตัวแรก หางเหล็กหันไปทางขบวนรถ ก่อนจะพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ตามมาด้วยตัวที่สอง ตัวที่สาม... ผืนทรายนูนขึ้นจากทุกทิศทุกทาง กระดองสีดำเชื่อมต่อกันเป็นผืนใหญ่ใต้แสงจันทร์ หางแมงป่องฟาดสะเปะสะปะ ฝุ่นทรายฟุ้งกระจาย ฝูงแมงป่องพบพวกเขาแล้ว และกำลังกรูกันเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
“ทุกคนขึ้นรถ!” หลินเฉวียนตะโกน พลางชักดาบยาวแล้วกระโดดลงจากเนินทราย
ขบวนรถเตรียมพร้อมไว้นานแล้ว รถยี่สิบห้าคันติดเครื่องพร้อมกัน เสียงคำรามของเครื่องยนต์สั่นสะเทือนไปทั้งผืนทราย
รถนำขบวนพุ่งออกไปเป็นคันแรก พานอ้วนนั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ เหยียบคันเร่งจนมิด หมอกดำหลายสายปกคลุมตัวรถในชั่วพริบตา ก่อนจะรวมตัวเป็นคานกันกระแทกมีหนาม พุ่งชนสิ่งลี้ลับแมงป่องพิษที่ขวางทางจนกระเด็นระเนระนาด