"จะทำอะไรน่ะ!"
ซูเหยียนถูกจับข้อมือไว้ก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก
"หึหึ เธอตกลงจะเข้าหอไม่ใช่รึ?"
เซียวอี้มองใบหน้างามหมดจดที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"ปล่อยฉันนะ ไปอาบน้ำก่อน!"
ซูเหยียนดิ้นขัดขืน เธอยังไม่ได้เตรียมใจเต็มที่
"ไม่ต้องรีบ ยังไงเดี๋ยวก็ต้องเหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัว เสร็จแล้วค่อยอาบก็ได้"
เซียวอี้สูดจมูกฟุดฟิด กลิ่นหอมของหญิงงามนี้… เขาไม่ได้กลิ่นมันมาสามปีแล้วนะ
ฟังคำเซียวอี้ ซูเหยียนก็ไม่ขัดขืนอีก หลับตาลง: "งั้นก็มาเลย!"
"หืม?"
เซียวอี้เห็นดังนั้นก็ร้องไห้ไม่เป็นหัวเราะไม่ออก
"ทำอย่างกับฉันบังคับเธอยังไงยังงั้น?"
"ก็ใช่น่ะสิ? หรือจะให้ฉันร่วมมือกับนาย?"
ซูเหยียนกล่าวเย็นชา
"ก็ได้ งั้นฉันจัดการเอง"
เซียวอี้พูดพลางปลดเสื้อผ้าซูเหยียนออก
ร่างซูเหยียนสั่นเล็กน้อย ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้นมาก
ถึงกระนั้น เธอก็ยังฝืนกลั้น ไม่ลืมตา
อึก!
เซียวอี้อดกลืนน้ำลายไม่ได้ น่าหลงใหลเสียจริง!
วินาทีนี้ เขาอยากใช้วิธีง่ายดายหยาบคายที่สุดจัดการแมลงกู่รัก
แต่เขาก็ยังกลั้นใจไว้ได้ บัณฑิตเจ้าชู้แต่ไม่ลามก กำหนัดแต่ไม่ต่ำทราม!